ตอนที่ 1 สามีภรรยา

ตอนที่ 1

สามีภรรยา

ร่างบอบบางยืนห่อไหล่อยู่หน้าประตูจวน สองแขนยกขึ้นกอดรัดหน้าอกเอาไว้แน่น พยายามใช้ร่างกายส่วนต่าง ๆ เพิ่มไออุ่นให้แก่กันและกัน ดวงตาเรียวมองไปเบื้องหน้าอย่างใจจดจ่อ คล้ายกำลังเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากกว่าไอเย็นที่เล่นงานอยู่ในยามนี้

หญิงสาวในวัยไล่เลี่ยกันต่างกันตรงที่อาภรณ์ที่สวมใส่ เดินถือผ้าคลุมขนสัตว์ซึ่งทำมาจากขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เข้ามาหา ก่อนจะคลุมผ้าลงบนลาดไหล่ของผู้เป็นนาย

“ฮูหยิน ยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็นลง บ่าวว่ากลับเข้าไปรอนายท่านที่เรือนไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”

ดวงหน้าสวยหวานละมุนตาหันมาคลี่ยิ้มให้ผู้ติดตามพลางกระชับเสื้อคลุมแนบกายเอาไว้

“ขอบใจเจ้ามากนะอิงหยุนที่เป็นห่วง แต่ว่ายามท่านพี่กลับมาถึงจวน ข้าอยากให้ท่านพี่เห็นหน้าข้าเป็นคนแรก” เอ่ยกับสาวใช้จบ ดวงหน้าหวานก็หันกลับไปมองทิศทางเดิม ราวกับกลัวว่าจะพลาดช่วงเวลาการมาถึงของคนที่นางเฝ้ารอ

“หากข้าเป็นนายท่าน มีคนตั้งใจเฝ้ารอการกลับมาขนาดนี้ คงจะรีบกลับจวนโดยเร็วไม่เถลไถลไปที่อื่นแน่เจ้าค่ะ”

ตลอดสามปีมานี้ พอได้เวลาที่นายท่านใกล้จะกลับจวน ฮูหยินของนางจะวางมือจากทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำอยู่ รีบมายืนเฝ้ารออยู่ที่หน้าประตูจวน รอรับนายท่านกลับมา จนเป็นที่คุ้นชินในสายตาของบ่าวไพร่ แล้วถึงแม้ว่านายท่านมักจะกลับไม่ตรงเวลา ฮูหยินก็ยังเลือกที่จะมารอในช่วงเวลาเดิมทุกครั้ง นางยังเคยเอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจว่า

‘ฮูหยินไม่เห็นจะต้องรีบไปยืนรอให้ลำบากเลยเจ้าค่ะ กว่านายท่านจะกลับมา ไม่รู้เถลไถลไปที่ใดบ้าง’

นางก็จะได้รับคำตอบกลับมาทุกครั้งว่า ‘ไม่ได้หรอก หากวันนี้ข้าไปช้าแล้วท่านพี่กลับมาเร็ว ก็เท่ากับว่าท่านพี่จะไม่ได้เห็นหน้าข้าเป็นคนแรกน่ะสิ’

นับจากวันนั้น นางจึงต้องปล่อยเลยตามเลย ติดตามฮูหยินมายืนอยู่หน้าประตูจวนเป็นเวลาเกือบชั่วยามเห็นจะได้

‘เซียวหลานเฟย’ เองก็ปรารถนาให้สามีกลับจวนมาเร็วอย่างเช่นที่สาวใช้กล่าว หากวันไหนสามีกลับมาถึงจวนตามเวลาปกติ วันนั้นในอกของนางคงพองฟูราวกับมีปุยเมฆอัดแน่นอยู่ข้างใน พร้อมที่จะโบยบินสู่ท้องฟ้าได้ทุกเมื่อ

แต่ก็นั่นแหละนะ สามีของนางเป็นถึงรองเสนาบดีกรมโยธา หลังเสร็จสิ้นภารกิจที่กรมแล้ว ยังจะต้องไปสังสรรค์กับขุนนางคนอื่น ๆ ต่อ ย่อมเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว คนเป็นภรรยาเช่นนางก็ต้องทำใจยอมรับเรื่องนี้ให้ได้

ทันใดนั้นเสียงกีบม้ากระทบพื้นถนนดังกังวานมาแต่ไกล เซียวหลานเฟยรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับขึ้นในทันทีที่รถม้าคันใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ไม่นานนักอาชาตัวใหญ่ก็หยุดยืนสงบนิ่งอยู่ต่อหน้าสตรีทั้งสอง ก่อนที่ผู้ติดตามจะลงมาจากรถม้า หยิบบันไดสามขั้นลงมาวางเอาไว้ รอรับร่างสูงในชุดขุนนางสีแดงเข้ม ซึ่งก้าวออกมายืนตั้งหลักอยู่ด้านหน้าตัวรถม้าแต่ยังไม่ทันได้ก้าวลง

“นายท่าน ค่อย ๆ ก้าวนะขอรับ” ผู้ติดตามเอ่ยพลางยื่นมือขึ้นไป หวังจะช่วยให้ผู้เป็นนายลงมาจากรถม้าได้อย่างปลอดภัย

แต่กลับถูกมือของอีกฝ่ายปัดออกอย่างแรง พร้อมน้ำเสียงอ้อแอ้แทบจะจับใจความไม่ได้เอ่ยเสียงเขียวขุ่น “ข้ายังไม่เมาเสียหน่อย ไม่ต้องมาช่วยข้า”

ทว่าคนที่บอกว่าตนเองไม่ได้มึนเมานั้น เหยียบบันไดที่มีเพียงสามขั้นลงมาจากตัวรถม้า กลับเสียหลักแทบจะหน้าทิ่มคว่ำลงบนพื้นดิน

“ท่านพี่”

เซียวหลานเฟยร้องลั่นวิ่งเข้าไปรับร่างของสามีเอาไว้ก่อนที่เขาจะล้มคว่ำ โดยมีผู้ติดตามทั้งสองเข้ามาช่วยด้วยอีกแรง ลำพังเพียงแค่ตัวนาง คงรับกายสูงใหญ่ของสามีไม่ไหวแน่

“ดื่มหนักอีกแล้วนะเจ้าคะ” เสียงหวานเอ่ยเพราะความเป็นห่วง มากกว่าจะไม่พอใจที่สามีเมามายกลับบ้านมาทุกวัน

“เฟยเอ๋อร์ ยอดรักของข้า ข้ารักเจ้าที่สุดเลย”

กลิ่นผลไม้หมักโชยออกมา จนคนใกล้เคียงพากันเบือนหน้าหนี แต่ดูเหมือนเจ้าของกลิ่นนี้หาได้สนใจ ดวงตาฉ่ำหยาดเยิ้มจับจ้องอยู่แต่ดวงหน้างามตรงหน้า สองมือโอบประคองเอวคอดกิ่วเอาไว้ พยายามโน้มหน้าเข้าใกล้ จนผู้ที่เป็นฮูหยินต้องเบนหน้าหนี พวงแก้มขึ้นขีดสีระเรื่อ

“พาท่านพี่กลับเรือนก่อนเถิด” ก่อนที่สามีจะทำตัวรุ่มร่ามมากไปกว่านี้ นางรีบหันไปบอกกล่าวผู้ติดตามของสามี

“ขอรับ” ไห่หลงรับคำนายหญิงรีบประคองร่างสูงใหญ่ของนายท่านเดินไปตามทางลาดหินอ่อน ตรงไปยังเรือนของเซียวฮูหยิน พอมาถึงเรือนผ่านเข้าไปในห้องนอนได้ ก็ประคองกายประมุขของจวนนอนราบไปบนเตียงนอนกว้าง

“ขอบใจเจ้ามาก เจ้าไปพักเถิด เดี๋ยวข้าดูแลท่านพี่ต่อเอง” กล่าวกับผู้ติดตามของสามีจบ ก็หันมาสั่งการผู้ติดตามของตนเองบ้าง “อิงหยุน ไปเตรียมน้ำกับผ้าสะอาดมาให้ข้า จากนั้นเจ้าก็กลับไปพักได้”

“เจ้าค่ะ” อิงหยุนเดินออกไปเติมน้ำสะอาดใส่ลงในอ่างไม้ใบย่อม จากนั้นก็หาผ้าสะอาดมาผืนหนึ่ง ยกทั้งหมดเข้าไปตั้งวางไว้ข้างเตียงให้ฮูหยิน แล้วกลับไปพักที่ห้องนอนของตน

ภายในห้องนอนจึงเหลือเพียงสองสามีภรรยา เซียวหลานเฟยทิ้งตัวนั่งข้างเตียง เอื้อมมือไปปลดผ้าคาดเอวของสามีก่อนเป็นอันดับแรก ตามมาด้วยชิ้นผ้าส่วนอื่น ๆ เผยให้เห็นเรือนกายอันน่ามอง ที่ได้เห็นทุกครั้งก็ใจเต้นแรงเสียทุกครั้ง

มือสั่นเทาเอื้อมไปหยิบผ้าสะอาดชุบน้ำบิดให้พอหมาด ๆ บรรจงเช็ดใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติก่อนเป็นอันดับแรก ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ดวงตายามจับจ้องมองดวงหน้าของอีกฝ่ายทอประกายลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยใช้มองผู้ใดมาก่อน

เพียงไอเย็นจากผืนผ้าสัมผัสถูกใบหน้า สติที่รางเลือนด้วยฤทธิ์ของสุรา ดูจะเริ่มกลับคืนมาบ้าง ดวงตาสีนิลยากต่อการคาดเดาจิตใจ จับจ้องมองดวงหน้าหวานละมุนที่คุ้นชิน มือหนายกขึ้นทาบฝ่ามือลงบนแก้มนุ่ม เสียงสั่นกระเส่าเอ่ยเรียกชื่อของอีกฝ่าย

“เฟยเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะ ข้าเอง ท่านพี่ต้องการสิ่งใดหรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ยถาม มือที่ถือผ้ายังคงเช็ดไล่ลงต่ำ ทำความสะอาดร่างกายให้สามีด้วยความเต็มใจ

กระทั่งมือเรียวถูกมืออีกข้างของสามีกุมเอาไว้ การเช็ดตัวจึงทำไม่สำเร็จเสียที

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากเจ้า...เจ้าผู้เดียวเท่านั้น”

‘หลงหมิงหยาง’ กล่าวพลางดึงร่างบอบบางให้โน้มตัวลงมาทาบทับอยู่บนตัวของเขา โดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

“อ๊ะ!...ท่านพี่”

เซียวหลานเฟยร้องเสียงหลง พยายามดันตัวจะกลับลุกขึ้นมานั่งเพื่อเช็ดตัวต่อให้เสร็จ แต่แขนแกร่งกลับกอดรั้งตัวของนางเอาไว้แน่น ตรึงกายของนางเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน นางจำต้องส่งเสียงเอ็ดขึ้นมา ทว่ากลับดูน่ารักยิ่งกว่าน่ากลัวเสียนี่

“ปล่อยนะเจ้าคะ กอดข้าเช่นนี้ แล้วเมื่อไรจะเช็ดตัวเสร็จกันเล่า”

“ก็ไม่ต้องเช็ดสิ ตอนเช้าพวกเราค่อยชำระร่างกายทีเดียวเลย”

ไม่พูดเปล่า กายสูงใหญ่ที่ยังคงมีพละกำลังเหลือเฟือ แม้จะอยู่ในฤทธิ์ของสุรา ขยับพลิกกายเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้คนที่ทับอยู่บนแผงอกลงมานอนราบไปบนเตียงนอนนุ่ม ส่วนตัวเขาเองเป็นฝ่ายนอนทับเรือนกายนุ่มนิ่มแทน

“เฟยเอ๋อร์ ข้าคิดถึงเจ้ามากเหลือเกิน เจ้าห้ามจากข้าไปไหนอีกนะ” เสียงกระเส่าวิงวอนเจือความเจ็บปวดอยู่ในน้ำเสียงด้วย

“ข้าไม่เคยทิ้งท่านพี่ไปไหนนี่เจ้าค่ะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไป”

“เจ้าสัญญากับข้าแล้วนะ”

“ข้าสัญญาเจ้าค่ะ”