บทที่ 1.1

ม่านหมอกปกคลุมโดยรอบ มองเห็นไม่ชัดว่าที่นี่คือที่ใด ผิวกายหนาวเหน็บชวนสะท้าน เสียงกรีดร้องดังสลับเสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วบริเวณ กับพื้นกระเบื้องที่เปียกชุ่มไปด้วย...เลือดแดงฉาน

นางก้าวเท้าไปข้างหน้าด้วยหัวใจอันหวาดหวั่น หัวใจของนางสั่นไหวตื่นตระหนกระคนหวาดหวั่น

บ่าวไพร่ สาวใช้ กระทั่งถัดไป...คนตระกูลจวินที่บัดนี้นอนจมกองเลือดแน่นิ่ง หมอกควันสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น บุรุษชุดแดงคล้ายชุดเจ้าบ่าวก้าวเข้ามาหานาง

เงาร่างสูงใหญ่กำยำบดบังแสงจากเบื้องหลังที่สาดส่อง เงาสะท้อนของคนตรงหน้าส่งกลิ่นอายการฆ่าสังหาร กระบี่คมกริบถูกเขากุมแน่น เลือดบนร่างหลั่งรินลงไปที่มือของเขา…ไหลอาบย้อมลงไปยังคมกระบี่

หรั่นหนิงมองไล่จากปลายกระบี่ขึ้นมาเรื่อยๆ เห็นข้อมือของเขาที่แขนเสื้อฉีกขาด แผลเป็นที่ข้อมือใหญ่มองคล้ายผีเสื้อที่กำลังโบยบิน หญิงสาวมองไม่เห็นใบหน้าของเขา เห็นเพียงเงามืดที่ทาบทับลงมาบนตัวนาง เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น...ใกล้ขึ้น

‘หากจะโกรธก็จงโทษพี่ชายของเจ้า เป็นความผิดของเขา’ เสียงทุ้มกล่าวขึ้นด้วยความเย็นชา

กลิ่นคาวเลือดและความตายย่างกรายเข้ามาหานาง ด้านหลังของเขามีสตรีนางหนึ่งสวมชุดเจ้าสาวยิ้มกว้าง อีกฝ่ายมองมาด้วยความคลั่งแค้นเกลียดชัง

‘สังหารนางเสีย คนตระกูลจวิน...ไม่อาจละเว้นสักคน!’ แม้กล่าวเช่นนั้นทว่าสายตาของสตรีนางนั้นไม่ได้มองมายังหรั่นหนิง อีกฝ่ายมองลงไปยัง...ใต้ฝ่าเท้าของบุรุษชุดแดง

จวินเซียว...พี่ชายของนางนอนแน่นิ่งจมกองเลือดยู่ตรงนั้น!!!

“ไม่!!!”

ร่างชุ่มโชกด้วยเหงื่อผุดพรวดขึ้นมาจากเตียงนอน สาวใช้สองคนเปิดประตูจากนั้นวิ่งอ้อมฉากกั้นหน้าเตียงเข้ามา “คุณหนู!”

ฝัน...นางเพียงฝันไป

หญิงสาวยกมือขึ้นทาบอก หัวใจของนางยังคงเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น เป็นผู้อื่นอาจคิดว่านั่นคือความฝัน พวกเขาจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันทีที่ตื่นขึ้น ทว่า...ไม่ใช่กับนาง

“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เล่า”

“นายท่านไปยังอารามไห่หวง ส่วนคุณชายออกไปที่ร้านตั้งแต่เช้าเจ้าค่ะ คุณหนูท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ หน้าท่านซีดมากไม่สบายหรือไม่ ถ้าอย่างไร...”

“ข้าไม่เป็นไร” หญิงสาวส่ายหน้า “ข้าจะออกไปหาพี่ใหญ่ที่ร้าน ยกน้ำร้อนเข้ามาเถิด”

นี่คือฝันบอกเหตุ...ใช่แล้ว สิ่งที่นางเพิ่งฝันเห็นจะเกิดขึ้นในไม่ช้า และนางต้องหาทางรับมือ

มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว...ไม่ใช่เพียงครั้งหนึ่งหรือสองครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนที่นางตื่นขึ้นมาในร่างของจวินหรั่นหนิง ทารกแรกเกิดที่ส่งเสียงร้องไห้จ้า

...ใช่ นางก็คือหรั่นหนิง แต่หากจะกล่าวกันตามตรงแล้วนางไม่สมควรอยู่ที่นี่ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่สมควรลืมตาขึ้นมาในยุคที่ล้าหลัง ไม่สมควรมีความทรงจำจากโลกเดิม นาง...ควรกลายเป็นทารกที่ไร้เดียงสาทันทีที่ลืมตาดูโลก

หรั่นหนิง...เดิมทีเป็นหญิงสาวในโลกปัจจุบัน เป็นพนักงานออฟฟิศเงินเดือนไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวน ตอนกำลังป่วยไม่ได้สติอยู่เพียงลำพังในห้อง ลืมตาอีกครั้งก็พบว่ากลายเป็นเด็กทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลก กลายเป็นคุณหนูจวนคหบดีตระกูลจวินที่ทั้งมั่งคั่งและพรั่งพร้อม

จากหญิงสาววัยสามสิบ กลายมาเป็นเด็กทารกแรกเกิดที่แม้จะอ้าปากพูดก็ยังทำไม่ได้ ถ้ายังไม่เชื่ออีกก็คงคิดว่าผีหลอกแล้ว!!!

วันแล้ววันเล่า...กระทั่งนานวันเข้ายังคงตื่นขึ้นมาในร่างเดิม ที่เดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง จากนั้นก็ทำได้เพียงยอมรับ

นาง...หลุดเข้ามาในโลกอดีตจริงๆ มาแบบที่ยังมีความทรงจำจากโลกเดิม เติบโตมาเป็นคุณหนูรองตระกูลจวิน มีนามหรั่นหนิง... นามรองหรันหรั่น ทั้งยังไม่รู้ว่าที่นี่อยู่ช่วงใดของประวัติศาสตร์ ไม่รู้ว่ามีอยู่จริง หรือเป็นเพียงโลกคู่ขนานกับโลกที่ตนจากมา