EP 4.2

กึด!

โลมากำมือแน่นเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ตัวเอง เขาไม่รักเธอจำได้ แต่จะให้เธอไปจากเขานั้นเธอทำไม่ได้ ต่อให้หัวใจจะปวดร้าวแค่ไหนก็ตาม

"พี่จะไม่แบ่งใจมาให้โลมาบ้างเลยหรอ"

"แค่สักนิดก็ไม่ได้หรอคะ" โลมาเอ่ยเสียงสะอื้น

"ฉันรักดาวแค่คนเดียว" ศิรายังคงยืนยันคำเดิมไม่เคยเปลี่ยน ในสายตาของโลมาเขาช่างเป็นคนที่ใจแข็ง และ ใจร้ายในคราวเดียวกัน

"ต่อให้พี่จะไม่ได้หมั้นกับโลมา พี่ดาวก็ไม่เอาพี่อยู่ดี!"

"แต่ถ้าไม่มีเธอ อย่างน้อยฉันก็มีสิทธิ์รักดาวได้เต็มที่"

"ไม่ใช่ทำได้แค่มองอยู่ห่าง ๆ แบบนี้"

แปล๊บ!

หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่วันนี้เธอไม่ได้สวมนาฬิกาวัดชีพจรมา เพราะไม่อย่างนั้นสัญญาเตือนก็คงจะดังเป็นร้อย ๆ ครั้งไปแล้ว

"พี่มันคนใจร้าย"

"ถ้าวันไหนการมีอยู่ของพี่ไม่ส่งผลต่อโลมาอีกต่อไป ตอนนั้นพี่อย่ามานึกเสียใจแล้วกัน"

"งั้นหรอ.....ไม่รู้สินะ" ศิราเอ่ย ก่อนจะชูมือขึ้นมาและค่อย ๆ ถอดแหวนหมั้นออกเก็บใส่กระเป๋าต่อหน้าต่อตาของโลมา

"ในเมื่อฉันยอมใส่มันเพื่อแลกกับข้อตกลงว่าเธอจะไม่มาที่นี่ แต่ในเมื่อเธอมายืนอยู่ตรงนี้ ฉันก็คงไม่ต้องรักษาสัญญาแล้วสินะ"

"เออ! ไอ้คนบ้า จะเอาไปให้หมาให้แมวที่ไหนใส่ก็เอาเลย"

"ฮึก ๆ โลมา ฮืออ โลมาก็จะไม่ใส่แล้วเหมือนกัน!"

โลมาตะโกนใส่ศิราเสียงดัง ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมกับน้ำตานองหน้า

ตึก ตึก ตึก!

"ฮึก ๆ ฮืออออ" โลมาร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาใสไหลอาบสองแก้มทำเอาตาพร่ามัว ทำให้ไม่ระวังจนวิ่งไปชนเข้ากับดาวทะเลที่เดินสวนมาจนทำให้ทั้งสองล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง

ผลัก!

"อ๊ะ!"

"ฮึก ๆ พี่ดาว....."

"ดาว!" เสียงของใครบางคนดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงของเขาคนนั้นจะวิ่งเลยโลมาที่นั่งกองอยู่กับพื้นและที่หัวเขาเต็มไปด้วยเลือด เขาวิ่งผ่านเธอไปหาดาวทะเล ก่อนจะรีบพยุง เธอขึ้นด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใย

'โลมาอยู่นี่นะ'

'คู่หมั้นของพี่นั่งอยู่ตรงนี้' โลมาได้แต่ส่งเสียงคร่ำครวญในใจ บาดแผลที่หัวเข่ายังไม่เจ็บเท่ากับบาดแผลที่หัวใจของเธอเลย แต่ทว่าแค่นี้ยังคงเจ็บไม่พอ มันยังคงไม่เทียบเท่ากับสายตาของศิราที่มองมาที่เธอราวกับจะโทษว่าเธอจงใจทำให้ดาวทะเลเจ็บตัว

"โลมาเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ" เป็นดาวทะเลที่ไม่ได้เจ็บตัวเท่าไหร่นักผละตัวออกจากศิราแล้วเข้าไปดูอาการของน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

"ฮึก ๆ พี่ดาว"

"โลมาเจ็บ" โลมาร้องไห้คร่ำครวญ ก่อนโผกอดดาวทะเลเหมือนตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด เวลาที่เธอเจ็บตัวเธอก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ

"กลับไปทำแผลที่บ้านกันนะ" ดาวทะเลเอ่ยในขณะประคองร่างของน้องสาวให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุกลักทุเล ซึ่งพอเห็นดังนั้นศิราก็ทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่ทว่าโลมากลับปัดมือเขาทิ้งด้วยความขุ่นเคือง

ผลัก!

"ไม่ต้องมายุ่ง" โลมาเอ่ยกับศิราเสียงเข้ม ก่อนจะหันมาเอ่ยกับดาวทะเลเสียงสะอื้น

"พี่ดาว ฮึก ๆ พาโลมากลับบ้านหน่อยนะ"

"อื้อ ๆ กลับบ้านกัน ไม่ต้องร้องไห้นะ"

".................." ศิราได้แต่ยืนมองสองพี่น้องประคองกันไปขึ้นรถอย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อครู่ที่เขาถูกโลมาปฏิเสธ และ มองด้วยสายตาเย็นชาเป็นครั้งแรกมันทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ในใจชอบกล ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าอาการขมุกขมัวในใจนี้มันคืออะไร