บทที่ 4

มาลินีกะพริบตา ถูกความนิ่งสงบของฉันทำให้ตั้งตัวไม่ทัน ชั่วขณะนั้น เธอยังเผยแววผิดหวังเล็กน้อย—ราวกับเตรียมการทะเลาะมาอย่างดี แต่กลับถูกฉันแย่งความพึงใจจากชัยชนะไป

“ก็ดีแล้วล่ะ” เธอเอ่ยในที่สุด พร้อมลูบจัดสร้อยไข่มุกที่คอ “ที่คุณเข้าใจได้ก็ดีแล้ว ตระกูลเจริญกิจต้องการทายาท โชคดีที่ธีภพซื่อสัตย์พอ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มีทางได้อุ้มหลานเร็วขนาดนี้”

เธอยิ้มแย้มลูบท้องของณลินอย่างเอ็นดู

ซื่อสัตย์ คำนี้บิดรัดบางอย่างในใจฉันอย่างรุนแรง แสบร้อนเจ็บปวด

ถ้าชยพลที่อยู่หลุมศพรับรู้ว่า “ความซื่อสัตย์” ในปากน้องชายหมายถึงการทำให้แม่หม้ายของตนตั้งครรภ์ ฉันเชื่อว่าเขาคงคลานออกจากโลงเพื่อบีบคอทั้งสองคนด้วยมือของตัวเอง

ณลินก้มตาลง แสร้งทำท่าบอบบาง

“อารยา”เธอกระซิบเสียงแผ่ว “คุณยังโกรธฉันอยู่ไหม?ฉันแค่อยากมีลูกเป็นของตัวเอง…การอยู่คนเดียวมันน่ากลัวจริงๆ”

เสียงของเธอสั่น แล้ว—ราวกับกะจังหวะไว้พอดี—เธอก็ร้องไห้ สะอื้นเบาๆ อย่างน่าสงสาร เสียงสะท้อนทั่วห้องอาหารเหมือนดนตรีประกอบที่พอดิบพอดี

มาลินีรีบยื่นกระดาษทิชชู่ให้ทันที ก่อนจะหันมาจ้องฉันอย่างเกรี้ยวกราด ราวกับว่าฉันเพิ่งเตะลูกสุนัขไร้เดียงสา

“อารยา”เธอพูดอย่างเย็นชา “ผู้หญิงที่โน้มน้าวสามีให้ไม่อยากมีลูก และยังปิดบังว่าตัวเองไม่สามารถมีบุตรได้ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบ่น ณลินอุ้มท้องสายเลือดของตระกูลเจริญกิจ เด็กคนนี้ต้องเกิด”

ฉันมองพวกเธอ ปล่อยให้ความอำมหิตเปลือยเปล่านี้สาดใส่เหมือนฝนเย็นเฉียบ

จากนั้น ฉันยิ้มจางๆ “ได้ ฉันจะถอยออกไป เมื่อเด็กเกิดแล้ว เขาก็สามารถเรียกณลินว่า ‘แม่’ อย่างภาคภูมิ และเรียกธีภพว่า ‘พ่อ’ คุณก็ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะไปขวางความสุขของครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาอีก”

คำพูดนั้นตกลงมา ราวแก้วแตกกระทบหินอ่อน คมกริบและบาดหู

มุมปากของมาลินีกระตุกเล็กน้อย ดวงตาของณลินเบิกกว้างในทันที

ถัดมา—พร้อมเสียงสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ณลินก็ทรุดเข่าลง

เธอกำชายกางเกงฉันแน่น น้ำตาไหลพราก

“อารยา ขอร้องเถอะ!ฉันรู้ว่าคุณโกรธ แต่เด็กบริสุทธิ์นะ!คุณบังคับให้พวกเราฆ่าเขาไม่ได้!”

ทั้งห้องอาหารเงียบงันในพริบตา

ฉันชะงัก งุนงง จนถึงกับสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่า

เธอจริงจังงั้นหรือ?

หรือว่าเธอแสดงเก่งถึงขั้นนี้กันแน่?

ฉันก้มตัวลงเล็กน้อย ขมวดคิ้ว เตรียมจะพยุงเธอขึ้น

แต่ยังไม่ทันได้แตะตัว เสียงคำรามก็ดังกระชากอากาศ

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เป็นเสียงของธีภพ

เขาเพิ่งเดินเข้ามา—และภาพตรงหน้าถูกจัดฉากไว้อย่างไร้ที่ติ: ณลินคุกเข่า ร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดรัดฉันราวกับฉันกำลังคุกคามเธอ ประโยค “คุณบังคับให้พวกเราฆ่าเด็กไม่ได้!”ยังคงลอยค้างในอากาศเหมือนพิษควัน

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

ฉันยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็พุ่งเข้ามา และเตะฉันเต็มแรง

ความเจ็บปวดระเบิดที่ท้อง ฉันล้มลงอย่างแรง แผ่นหลังฟาดพื้น โลกหมุนคว้างกลายเป็นเสียงสั่นพร่า

ความหนาวเย็นถาโถม—เหมือนตอนฉันนอนบนเตียงผ่าตัดทุกประการ เพียงแต่ครั้งนี้แหลมคมกว่า ลึกกว่า และเด็ดขาดกว่า ร่างกายฉันสั่นเทา สายตาพร่ามัว ขอบห้องค่อยๆ จมสู่ความมืด

ในความเลือนราง เสียงของธีภพระเบิดเหนือหัว เต็มไปด้วยโทสะอันอ้างตนว่าชอบธรรม

“อารยา!ผู้หญิงอำมหิตอย่างคุณ!ทนเห็น ณลินมีความสุขไม่ได้ใช่ไหม?ที่โรงพยาบาลทำไม่สำเร็จ เลยจะมาทำร้ายเธอที่นี่อีก?

งูพิษอย่างคุณ!”

ฉันฝืนพยุงตัวขึ้น นิ้วมือสั่นไม่หยุด รสคาวเลือดเอ่อในปาก แต่สติกลับชัดเจนกว่าที่เคย

ฉันคว้าเอกสารหย่าจากกระเป๋า สะบัดใส่อกเขาเต็มแรง

“ธีภพ”ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบ สงบ เยือกเย็น แม้กระทั่งอ่อนโยน—นั่นเป็นน้ำเสียงของคนที่เลิกแคร์ไปแล้ว

“เราหย่ากันเถอะ”

เขานิ่งงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ฉันโซซัดโซเซลุกขึ้น เดินไปทางประตู ทุกก้าวหนักอึ้งและเชื่องช้า

แล้วความมืดก็ไล่ทันฉันในที่สุด

เสียงอุทานดังระงมทั่วห้องอาหาร

“พระเจ้า—เธอเลือดออก!”

“อารยา!เลือดเยอะมาก!”

“เรียกรถพยาบาลเร็ว!”