รับรู้ได้

ทุกๆเช้าหลงคุณจะเป็นคนตื่นก่อนทุกครั้งและพอออกกำลังกายเสร็จก็จะมาเคาะห้องนอนเล็กที่ปูนนอนทุกวันเป็นการปลุกคนตัวเล็กให้ตื่นทุกวันเวลาหกโมงครึ่ง แต่ครั้งนี้หลงคุณกำลังตื่นขึ้นมาตอนตีห้าเตรียมตัวกำลังจะออกไปวิ่งที่สวนใกล้ๆ แต่พอเปิดประตูออกมากลับเจอปูนนั่งมองมาพร้อมกับส่งยิ้มให้ หลงคุณเดินเข้าไปหาอีกคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ ทั้งที่ปกติตนจะเป็นคนปลุกด้วยซ้ำ 

"พี่หลง ปูนไปวิ่งด้วยได้ไหม"

"คิดไงจะไปวิ่งครับ" หลงคุณเดินมาหยุดตรงหน้ามองสำรวจคนตัวเล็กกว่าที่สวมชุดออกกำลังกายพร้อมกับผ้าขนหนูหนึ่งผืนพาดที่หหัวไหล่เอาไว้

"ก็อยากมีร่างกายแข็งแรงไงเหมือนพี่หลงไง ปูนเห็นว่าพี่ออกไปวิ่งทุกวัน เลยอยากไปด้วย"

"เตรียมตัวพร้อมแแล้วก็ไปกัน"

"ครับ"

สวนสาธารณะขนาดกลางตอนเวลาตีห้าครึ่งมีผู้คนประปลาย มีแสงสว่างสีส้มจากพระอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้นและแสงไฟจากไฟรายทางทำให้การวิ่งจ็อกกิ้งตอนเช้าไม่เป็นอุปสรรคนัก แต่คนที่ไม่เคยมาวิ่งออกกำลังกายอะไรแบบนี้เมื่อวิ่งได้รอบหนึ่ง หมายถึงรอบสวนสาธารณะเลยนะ ไม่อยากจะคิดว่าพี่หลงวิ่งไปได้ยังไงจากที่คุยกันเขาวิ่งทุกเช้าวันละสามถึงห้ารอบก่อนจะมายืดเส้นและเดินกลับบ้าน

"เหนื่อยแล้วเหรอ" จากที่วิ่งๆอยู่ผมก็ค่อยๆเปลี่ยนเป้นเดินจนหยุดทรุดตัวลงนั่งยองๆกับพื้น หายใจหอบ ลิ้นห้อยเหมือนไอ้ตูบที่นั่งมองหน้าผมอยู่ไม่ไกลนัก

"พี่หลง ปูนไม่ไหวแล้ว" พูดไปหอบไปจนในที่สุดก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ขาล้าไปหมดแล้ว ทั้งที่ผมพึ่งจะวิ่งได้แค่หนึ่งรอบกับนิดๆเอง ต่างจากท่าทีของพี่หลงที่ยังสบายๆอยู่

"ลุกขึ้นก่อน ไปนั่งดีๆ" หลงคุณเดินกลับมาประคองคนน้องที่นั่งหมดสภาพกับพื้นขึ้นและพาไปนั่งที่เก้าอี้ม้ายาวปูนมองตามหลังคนพี่ที่เดินอออกไปที่ไหนสักแห่ง ไม่นานหลงคุณเดินกลับมาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าสองขวดในมือ หลงคุณนั่งลงข้างๆปูนเปิดขวดน้ำเสียบหลอดให้และยื่นไปตรงหน้า

"ขอบคุณครับ" หลงคุณเองก็เปิดขวดน้ำและยกกระดกขึ้น ปุนหันมองลำคอขาวที่กำลังกลืนกินน้ำเข้าไปอึกแล้วอึกเล่า รุปหน้า  สันจมูก ริมฝีปาก ลำคอแม้กระทั้งลูกระเดือกนั้นมันตรึงให้มองจนละสายตาไม่ได้ ปูนรู้ตัวเองดีว่าตนเองม่ได้จำกัดความขอบเขาชอบได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายไม่ได้ปิดกั้นเพียงแต่ยังไม่เปิดใจให้ใครเท่านั้นอง แต่เหมื่อนตั้งแต่ปูนได้รู้จักตัวตนของอาจารย์ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ปูนรู้สึกหวั่นไหวับการกระทำเล็กๆน้อยๆและความใส่ใจของคนตรงหน้าไม่น้อยแต่ก็ตระหนักถึงสัญญาที่ทำขึ้นระหว่างเราสองคนอยู่ตลอด ปูนไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นเหม่อมองคนพี่นาานขนาดไหน หลงคุณดื่มน้ำเสร็จก็หันมาสบตากันพอดี ผมสีม่วงชื้นเหงื่อ จมูกรั้นกับดวงตาสวย จะเรียกยังไงดีแต่ดวงตาคู่นี้สวยจริงจริง ทุกครั้งที่หลงคุณเผื่อสบเข้าทีไรอกข้างซ้ายเหมือนดดนบ้างอยู่างกระชากหรือกระตุกเอาไว้ หลงคุณมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ส่วนปูนเองก็ยังคงเหม่อมองคนพี่ จนไม่รู้ว่าระยะห่างของใบหน้าของทั้งคู่นั้นห่างกันเพียงนิดเดียวปลายจมูกเขี่ยกันเล็กน้อย

บ๊อก!! บ๊อก!!

เมื่อหลุดจากภวังค์ได้ ดวงตาสวยเบิกโตขึ้นอบเท่ตัวเมื่อเห็นใบหน้าของคนพี่ห่างกันเพียงปลายจมูก ปูนผละออกและหันหน้าหนีก็พบกับเจ้าตัวที่ส่งเสียงช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อครู่

"ตะ ตัว ตัวเล็กหลงทางเหรอ" ปูนเปลี่ยนเรื่องหุนไปอุ้มสุนัขชิวาว่าสีครีมขึ้นมาอุ้มเอาไว้ หลงคุณรู้ตัวก็ลุกขึ้นก่อนจะเอาน้ำที่ดื่มเมื่อคู่เทล้างหน้าสลัดไล่ความคิดเมื่อครู่และหันไปมองเจ้าตัวที่ปูนอุ้มขึ้นมา

"ระวังมันกัด"

"ครับๆ" แต่เมื่อทั้งสองสบตากันกลายเป็นว่าภาพที่เราสองคนกำลังจะจูบกันเมื่อครู่ก็แวบขึ้นมาจนทำตัวไม่ถูก

"น้องกี้คะ  น้องกี้ จู้ดๆ มาหาแม่เร็วลูก" เสียงของหญิงสาววัยกลางคนในชุดออกกำลังกายดึงความสนใจของคนทั้งคู่ ปูนถือโอกาสเดินเข้าไปหาพร้ออมกับเจ้าลูกหน้าตัวเล็กดดยมีหลงคุณเดินตามหลังไปติดๆ

"ขอโทษครับใช่เจ้านี่หรือปล่าครับที่กำลังตามหา" หมาน้อยในอกของปูนส่ายหางดุกดิกไปมาเมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าเจ้าของเจ้าตัวเล็กก็รีบรับลูกชายตัวน้อยของตนเองเข้าอ้อมอกทันที ขอโทษที่เจ้าตัวเล็กมารบกวนเพราะไม่คิดว่าจะดื้อจนเดินหายออกมาไกลขนาดนี้ หลังจากที่คืนเจ้าตัวเล็กให้เจ้าของไปพี่หลงก็ดูเวลาตอนนี้หกดมงสิบนาทีแล้วกว่าจะเดินกลับอีกจึงวิ่งแค่เท่านี้พอก่อนและเปลี่ยนเป็นเดินกลับบ้านกันทั้งคู่ พี่หลงเดินนำผมเล้กน้อยส่วนผมเดินตามองดุด้านหลังของคนพี่ ผมประทับใจอะไรหลายๆอย่างที่เขาทำให้ถึงแม้เราจะพึ่งจะย้ายมาอยู่ด้วยกันไม่กี่เดือนก็เถอะ แต่อยู่ๆหลงคุณก็หยุดเดินทำให้คนที่กำำลังคิดอะไรเพลินๆชนเข้ากับหลังพอดี

"ทำไมเดินเหม่อ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าครับ"

"คิดมากเรื่องเมื่อกี้ใช่ไหม" ผมส่ายหัว

"เรื่องเรียน" ผมก็ยังสายหัว 

"งั้นเรื่องของพี่หรือเปล่า" ผมลืมตัวพยักหน้ารับก่อนจะตกใจและส่ายหัวปฏิเสธ

"เปล่าครับ ไม่มีอะไรกลับกันถอะครับ นั้นไงร้านน้ำเต้าหู้เราซื้อกลับไปกินมื้อเช้ากันดีกว่า"

"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะ" ลงคุณยิ้มมุมปากก่อนจะเอามือมขยี้กลุ่มผมสีม่วงและจูงมือปูนเดินข้ามถนนไปซื้อน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ ระหว่างทาง ทั้งคู่ก็คุยกันปกติ เหมือนทุกวันแต่ครั้งนี้ปูนมองเห็นการใส่ใจรายละอียดต่างๆของหลงคุณชัดเจน จูงมือข้ามถนน คอยกั้นเวลาคนเดินผ่านแม้กระทั้งเปิดประตูบ้านให้และให้ผมเข้ามาก่อน เทน้ำเต้าหู้ให้กัน แถมยัง่งยิ้ม ที่ผมเองก็รู้สึกได้แล้ว ว่าตัวเองเริ่มหวั่นไหวกับคนตรงหน้า ปูนมองหน้าคนพี่ตรงหน้าและยิ้มตอบแต่ในใจกลับว้าวุ่นไปหมด ควรจทำยังไงดี สุดท้ายปูนก็พูดออกไป 

"พี่หลงปูนขอเวลาอีกหน่อยนะ"

"ครับ?"

"ขอเวลาแน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองอีกหน่อย พี่รอได้ไหม"

"ได้สิ แค่นี่ก็ดีใจแล้วที่ปูนรับรู้ถึงความรู้สึกพี่"

"มองจากเชียงใหม่ก็ดูออกครับ"

"ก็การกระทำมันต่างออกไป ใครจะดูไม่ออกละครับ"

"พี่จะรอคำตอบนะ"

"พี่หลงแน่ใจแล้วใช่ไหมครับ ว่าเป็นปูน"

"แน่สิ ก็ปูนเป็นคนที่พี่รุ้สึกดีด้วย จะไม่ให้แน่ใจได้ยังไง"

มาแล้วทุกคน อย่าหยุมหัวไรท์เลยนะคะ ไรทืผิดไปแล้ว

รีดทั้งหลายช่วยเติมเชื้อฟให้ไรทหน่อย เหมือนจะหมดไฟเลย จะพยายามกลับมาอัพถี่ๆเหมือนเดิมนะคะ รอกันหน่อยอย่าถีบไรท์เลย เห็นยอดกดออกชั้นแล้วใจหายยยยย