มาแบบไม่ทันตั้งตัว

เช้าวันทร์จันทร์ที่แสนจะขี้เกียจวันนี้ปูนมีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงแต่หลงคุณมีสอนตอนเก้าโมงเช้าเขาเลยให้หลงคุณไปก่อนส่วนตนเองจะขับมอเตอร์ไซค์ไปเอง แต่ระหวางที่ปูนกำลังอาบน้ำอยู่ก็เหมือนได้ยินเสียงก็อกแก๊กด้านนอก เขาปิดน้ำและดึงผ้าเช็ดตัวมาห่อช่วงล่างของตัวเองเอาไว้และเดินออกมาจากห้องน้ำ เสียงกดรหัาประตูหน้าห้องดังต่อเนื่อแต่เหมือนจะกดผิดอยู่หลายครั้ง เขาเลยเอ่ยถามออกไป

"มาหาใครครับ" ผมมองหน้าจอเล็กเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพยายามกดรหัสห้องอย่างหงุดหงิดส่วนอีกคนก็ยืนรอเฉยก็ต้องตกใจกับเสียงที่ผมเอ่ยทักออกไป

"มีคนอยู่ด้วยคะ ใครอยู่ข้างในตาหลงใช่ตาหลงไหม แกเปลียนรหัสประตูเหรอ"

"พี่หลงไม่อยู่ครับ" ประตูกว้างถูกเปิดออกผู้หญิงทั้งสองคนตกใจเอามือปิดตา ผมก็ลืมไปผมนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเลยเอามือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้เช่นกัน

"แล้วนายเป็นใคร แถมยังมาแก้ผ้าแบบนี้อีก หลงคุณไปไหน"

"พี่หลงไปมหาลัยแล้วครับ เชิญด้านในก่อน ผมขอตัวไปแต่งตัวก่อนนะครับ"ว่าแล้วปูนก็รีบเลี่ยงไปหาเสื้อผ้าใส่

ด้านนอก

"พี่หลินโทรหาตาหลงเดี๋ยวนี้เลยคะ"

"ได้ แต่หลิงคอยดูคนนั้นเอาไว้นะพี่จะโทรหาตาหลง"ว่าแล้วหญิงสาวคนพี่ก็โทรหาน้องชายคนสุดท่องทันที

"ครับพี่หลิน กลับมาแล้วเหรอตอนเย็นให้ผมไปรับไหม"

"แกซุกใครไว้ในบ้านหะหลงคุณ"

"พี่อยู่ไหน"

"บ้านแกไง ฉันกดรหัสเข้าไม่ได้แล้วอยู่ๆก็มีผู้ชายใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาเปิดประตูให้ฉันเนี้ย เดียวนี้หัดเอาเด็กกลับมานอนที่บ้านเลยเหรอ แล้วทิ้งไว้ได้ยังไงถ้าเกินขโมยข้าวของขึ้นมาละ"

"เอ่อ..."

"พี่หลินดูนี้สิ" หลิงพี่สาวคนที่สองของหลงคุณหยิบรูปถ่ายที่มีน้อยชายและผู้ชายคนที่เปิดประตูให้ยืนถ่ายรูปคู่ด้วยกันอย่าสนิทสนม ไม่ได้มีเพียงรูปเดียว พอสังเกตุดีๆภายในบ้านมีทั้งรูปของน้องชายตนเองและรูปของคนที่เจอเมื่อสักคู่มีทั้งรูปเดียวและรูปคู่ คนเป็นพี่สาวที่คุยสายกับน้องชายตัวดีก็เดินไปที่หน้าประตู

"1.2.3.4.5.6.7.8.9 เบอร์ 42 กับเบอร์ 40 แกอยู่คนเดียวทำไมมีร้องเท้าตั้ง9คู่แถมยังคนละไซน์อีกอย่าบอกนะว่า"

"ปูนเป็นแฟนผมครับ"

"เป็นแฟน!!!"

"ใช่ครับ แฟนไม่ใช่เด็กอย่างที่พี่บอกหรอก ผมมีสอนขอตัวก่อนนะแล้วพี่ก็บอกให้ปูนรีบมาเรียนได้แล้วมันสายแล้วรถจะติดเอา"

"อืมๆแค่นี้แหละ"

"เอ่อ สวัสดีครับ พอดีผมโทรหาพี่หลงแล้วแต่เหมือนสายจะไม่ว่าง มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ฝากผมบอกเขาก็ได้ เดียวผมก็ต้องไปเจอพี่หลงอยู่แล้ว"

"นายเป็นใคร"

"ชื่ออะไร"

"อายุเท่าไร"

"เป็นอะไรกับหลงคุณ" ทั้งสองคนหันมาทางเด็กหนุ่มชุดนักศึกษาเกือบถูกระเบียบทั้งหมด ใบหน้าใสรับกับผมสีม่วงอ่อนเป็นอย่างดีแม้ไม่ได้เซ็ทตัว

"พะ ผมชื่อปูนครับ อายุ 22ครับ เป็นแฟนพี่หลงครับ"

"กรี๊ดๆๆ"

"ไม่ต้องตกใจจ้า พี่สองคนเป็นพี่สาวหลงคุณ พี่ชื่อหลินเป็นพี่สาวคนโต ส่วนคนที่กรี้ดๆนี้ชื่อหลิง เป็นพี่สาวคนรอง"

"ครับ เอ่อคือ คุณ พี่หลินจะอยู่รอเจอพี่หลงไหมครับ"

"ไม่เป็นอะไรพี่โทรคุนกันเรียบร้อยแล้ว หลงคุณบอกให้รีบไปเรียนนิ ปูนเป็นนักศึกษามหาลัยที่ตาหลงสอนอยู่เหรอ"พี่หลินเอ่ยถาม

"ครับพี่หลงกับผมอยู่มหาลัยเดียวกัน"

"แบบนี่นี้เองงั้นไปเถอะพี่ไปส่ง"

"ไม่เป็นไรครับผมขับรถไปเองได้"

"เถอะน่า เดียวตาหลงรู้มันจะว่าพี่ได้"

"เอางั้นก็ได้ครับ"

"น้องปูน เป็นแฟนหลงคุณจริงๆเหรอ" ระหว่างที่รถติดพี่หลิงคอยกันมามองผมตลอดจนในที่สุดก็หลุดถามออกมา

"ครับ"

"ครบกันมานานหรือยัง" ผมและพี่หลงเราได้แพลนสตอรี่ของเราเอาไว้ก่อนแล้วดีนะเนี้ย

"ปีนึงแล้วครับ"

"แล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่เมื่อไร"

"สองสามเดือนแล้วครับ" อันที่จริงเดือนเดียว

"อย่างนั้นเหรอ"

"แล้วได้นอนด้วยกันไหม"พี่หลิงถาม

"เป็นบางครั้งครับ"

"พี่หลินเขาจะละลายอะ ภูมิใจน้องชายได้แฟนน่ารักตรงสเป็คเขาเลย จิ้นอะพี่หลินเขาจิ้น" 

"ให้มันน้อยๆหน่อย น้องปูนตกใจหมดแล้ว"

"แหะๆไม่เป็นอะไรครับ"

"จ๊ะ งั้นพี่ส่งแค่นี้นะแล้วบอกตาหลงด้วยว่าตอนเย็นพี่สองคนจะเข้าไปหาที่บ้าน"

"ได้ครับ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"

"ไม่เป็นอะไรเลยคะ น้องสะใภ้ อร้ายชอบคำนี้จังพี่สองคนไปแล้ว บาย..." ผมลงจากรถและโบกมือลาคนทั้งสองที่มาส่งก่อนจะเดินเข้าไปในมหาลัยและส่งข้อความไปนายงานผู้ปกครองของผมในตอนนี้ว่ามาถึงแล้ว