8 อยู่นอกสายตา

พายุอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายในห้องเพนท์เฮ้าส์ยังไม่มีท่าทีจะสงบลง วายุในสภาพกึ่งเปลือยท่อนบนโชว์แผงอกกำยำที่มีรอยข่วนจางๆ จากบทรักเมื่อครู่ ยืนค้ำหัวเลขาฯ สาวที่พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดภายใต้ชุดยูนิฟอร์มแสนเรียบร้อย

“ท่านรอง... อัปสรไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูนะคะ แต่มันบังเอิญจริงๆ ค่ะ” ตรีอัปสรรีบละล่ำละลักแก้ตัว มือเรียวขยับแว่นหนาที่เกือบหลุดจากดั้งจมูกด้วยความประหม่า

“แล้วทำไมไม่รู้จักโทรมาตาม! จะเสนอหน้ามาด้วยตัวเองทำไม... หึม์!!” วายุคำรามขู่ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ กรามแกร่งขบกันจนเป็นสันนูน ตรีอัปสรเริ่มใจเสีย รังสีความดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาทำให้เธอต้องใจดีสู้เสือ

“วันนี้คุณลุงให้อัปสรมาตาม เพราะบริษัทมีประชุมด่วนค่ะ”

“ประชุมอะไร? ไม่เห็นคุณพ่อจะบอกอะไรฉันสักคำ”

“ก็ไม่เชิงประชุมทางการหรอกค่ะ แต่เราต้องนำเสนอโครงการโรงงานชาของเรากับคุณทาเคชิ เพราะเขาสนใจจะนำชาของเราไปบุกตลาดญี่ปุ่นนะคะ” ตรีอัปสรพยายามดึงเข้าเรื่องงานเพื่อสงบสติอารมณ์ของคนตรงหน้า

“ก็ให้คุณพ่อจัดการไปสิ ฉันไม่ว่าง!”

“ไม่ได้ค่ะ คุณลุงกำชับว่าต้องเป็นท่านรองเท่านั้น... เห็นใจอัปสรเถอะนะคะ”

แววตาเว้าวอนที่ส่งผ่านเลนส์แว่นหนาทำให้วายุชะงักไปเล็กน้อย ความนุ่มนวลที่แทรกซึมผ่านความจืดชืดทำให้เขาเริ่มอ่อนลง ทว่าความเจ้าเล่ห์ก็ตามมาติดๆ

“งั้นเธอก็นั่งรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำแต่งตัวสักชั่วโมงหนึ่งแล้วจะออกไป”

“เอ่อ! มะ... ไม่ได้นะคะ เราเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น!” ตรีอัปสรโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ความกังวลเรื่องงานทำให้เธอลืมไปว่ากำลังต่อกรอยู่กับคาสโนวาที่เพิ่งหงุดหงิดเพราะถูกขัดจังหวะรัก

“ครึ่งชั่วโมงก็ครึ่งชั่วโมง...” วายุขยับกายเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง ความสูงที่เหนือกว่าบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทาบทับร่างบาง

“แต่เธอต้องเข้าไปอาบให้ฉัน... โอเคมั้ย?”

“ดะ... ได้ๆ ค่ะ เอ๊ย! ไม่ได้ค่ะ!” ตรีอัปสรหน้าเสีย ถอยหนีพัลวันจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ

“สรุปจะเอาไงแน่? ได้หรือไม่ได้” วายุแกล้งโน้มใบหน้าลงไปจนชิด กลิ่นเหงื่อจางๆ จากการกรำศึกเมื่อครู่ปะทะจมูกหญิงสาวจนเธอเริ่มใจสั่น

“ไม่ได้ค่ะ!”

“งั้นเปลี่ยนเป็นจูบมัดจำดีมั้ย? ไหนๆ พ่อฉันก็อยากให้เธอเป็นเมียฉันอยู่แล้วนี่” เขากระตุกยิ้มจาบจ้วง สายตากวาดมองสำรวจร่างเล็กราวกับจะมองให้ทะลุผ่านชุดยูนิฟอร์มแสนเชย

“เธอไม่รู้หรือไง ว่าการเป็นเลขาฯ ของฉันน่ะ... มันต้องทำยังไงบ้าง”

“ดิฉันรู้หน้าที่เลขาฯ ดีค่ะ... แต่สิ่งที่คุณกำลังจะทำมันไม่ใช่!” เธอพยายามใจดีสู้เสือ แม้หยาดเหงื่อจะเริ่มซึมตามไรผม

“นั่นเธอคิดไปเองคนเดียว... เลขาฯ มันเอาใจเจ้านายทุกอย่าง แม้กระทั่ง...” วายุเว้นวรรคพลางเชยคางมนขึ้น สบตาผ่านเลนส์แว่นหนาที่สั่นระริก

“แม้กระทั่งยอมขึ้นเตียงกับฉัน!”

ในระยะประชิดนี้เองที่วายุชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่สารเคมีจากน้ำหอมราคาแพงเหมือนที่เขาเคยได้รับจากพิมพ์วดี แต่มันคือกลิ่นสะอาดสะอ้านที่ดึงดูดอย่างประหลาด

“ตัวหอมเหมือนกันนี่... เธอใช้น้ำหอมกลิ่นอะไร?”

“เปล่าค่ะ... ไม่ได้ใช้” ตรีอัปสรตอบเสียงแผ่ว พยายามเบือนหน้าหนีจากการคุกคาม

“จะบอกว่ากลิ่นตัวหอมขึ้นมาเองงั้นสิ? หึ... งั้นฉันขอพิสูจน์หน่อยซิน่า ว่ามันจะหอมไปถึงข้างในหรือเปล่า!”

วายุไม่พูดเปล่า เขากดฝ่ามือลงกับผนังคร่อมร่างเธอไว้ไม่ให้หนี ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวผ่องอย่างจงใจจะสั่งสอนให้เธอกลัว ตรีอัปสรสะดุ้งสุดตัว มือบางยันแผ่นอกแกร่งที่ร้อนระอุไว้สุดกำลัง

“อื้มมม... อย่าค่ะ! อื้อ... ขอร้อง... ฮือออ”

“หึๆ ตัวสั่นเชียว... เก่งให้ได้อย่างเมื่อกี้สิอัปสร!” วายุพึมพำชิดผิวเนื้อนุ่ม เขารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอประดุจลูกนกหลงทาง มันทำให้เขายิ่งได้ใจและอยากจะแกล้งให้เธอกลัวจนไม่กล้าเสนอหน้ามาหาเขาถึงคอนโดแบบนี้อีก

ทว่าในจังหวะที่จมูกโด่งกำลังจะฝังลงบนผิวเนียนอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์ในห้องนอนก็แผดจ่าขัดจังหวะขึ้นอย่างน่ารำคาญ วายุชะงักนิ่ง ลมหายใจร้อนๆ ยังคงรดรินอยู่ที่ลำคอของเธอ เขาค่อยๆ ผละออกช้าๆ พลางสบถเบาๆ ในลำคอ

“หึ... อย่ากลัวไปเลย ฉันไม่พิศวาสผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอหรอก... จำเอาไว้!” วายุกระตุกยิ้มหยันสะใจที่เห็นเธอหน้าถอดสี ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องนอนไปรับสายบิดาที่โทรมาเร่งรัด ทำให้แผนที่จะแกล้งให้เธอรอนานๆ ต้องพับเก็บไป เขาจำใจต้องรีบจัดการตัวเองให้เสร็จภายในเวลาที่จำกัด

ทิ้งให้ตรีอัปสรยืนอยู่เพียงลำพังในห้องโถงกว้าง คำพูดร้ายกาจที่ว่า ‘ฉันไม่พิศวาสผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอหรอก’ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจ

หญิงสาวเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่เขากับพริตตี้สาวเพิ่งจะใช้เป็นสมรภูมิรักไปเมื่อครู่ เธอจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง... ยายเพิ้งแว่นหนาเตอะในชุดผ้าพับไว้ที่ดูอย่างไรก็ไร้เสน่ห์ดึงดูด

“เรามันไม่มีค่าพอให้เขาชายตาแลขนาดนั้นเลยเหรอ...” เธอกระซิบกับตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หยาดน้ำใสๆ คลอหน่วยตาจนภาพในกระจกเริ่มพร่าเลือน

ตรีอัปสรสูดหายใจลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์อ่อนแอ เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อเพื่อนสนิทในแอปพลิเคชันไลน์ หวังจะระบายความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอก ก่อนที่เธอจะต้องสวมหัวโขนเป็นเลขาฯ ผู้แกร่งกร้าวเคียงข้างเจ้านายบ้าอำนาจคนนี้ต่อไป