บทนำ

เกาะไข่มุก

"กลับมาแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาบอกว่าตนกลับบ้านแล้วพร้อมกวาดสายตามองในบ้านไม่เจอกับใครสักคนที่อยู่ในบ้าน พอส คิดว่าสงสัยทุกคนออกไปทำงานกันหมดซึ่งทั้งบ้านอาศัยอยู่มีเพียงนายหัวเพลิงกับครีมซึ่งเป็นพ่อแม่ของเขา พอสพาตัวเองมานั่งห้องโถงใหญ่ของบ้านนั่งโซฟาระหว่างรอผู้เป็นพ่อแม่กลับบ้าน พอสเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างในตัวเมืองซึ่งอยู่ห่างจากเกาะไข่มุกหลายสิบกิโลจึงกลับมาบ้านนานๆครั้งเพราะงานที่บริษัทค่อนข้างยุ่ง พอสพักอยู่คอนโดที่นายหัวเพลิงกับครีมซื้อเป็นของขวัญวันเกิดตอนสมัยเรียนปีหนึ่งเลยไม่ต้องทำให้เขาขับรถไปกลับระหว่างที่เรียนอยู่

"มีใครอยู่ไหมเอาน้ำให้ฉันหน่อย" น้ำเสียงเรียบที่ออกจากปากพอสเอ่ยสั่งกับคนใช้ในบ้านทว่ากลับไม่มีใครในบ้านนอกจาก หนูนิด ที่กำลังทำความสะอาดบ้านปัดกวาดสิ่งสกปรกทุกวันหยุดหนูนิดจะเข้ามาช่วยน้อยผู้เป็นแม่มาทำงานในบ้านใหญ่

"น้ำค่ะพี่พอส" หลังจากได้ยินเสียงลูกชายเจ้าของบ้านเอ่ยสั่งเธอรีบเดินไปเอาน้ำมาให้เขาทันที พอสมองคนที่เอาน้ำมาให้อย่างสำรวจก่อนจะรับน้ำจากมือหนูนิด

"ขอบคุณ" เสียงทุ้มเอ่ยขอบคุณหนูนิดก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาคมที่ส่งมาทางเธอก่อนจะเดินถอยหลังเพื่อออกไปจากตรงที่ทำให้เธอหายใจได้ไม่ทั่วท้อง พ้นจากการอยู่ในที่อึดอัดหนูนิดออกมาสูดอากาศหายใจเข้าออกอย่างโล่งอก เธอทำงานเสร็จสิ้นแล้วหยิบอุปกรณ์ทุกอย่างไปเก็บเข้าที่ก่อนจะกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ หนูนิดเดินออกมาจากบ้านใหญ่ได้ครึ่งทางควานหาโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อแต่ไม่เจอค้นทั้งตัวก็ไม่เจอเลยนึกว่าได้ตั้งไว้ที่ไหนหรือเปล่า จนเธอนึกได้ว่าเธอลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องโถงตอนที่เข้าไปทำความสะอาด

พอสดื่มน้ำหมดครึ่งแก้วสายตาบังเอิญมองโทรศัพท์เครื่องเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะเลยหยิบมาดูว่าเป็นของใคร พอสแตะนิ้วบนหน้าจอโทรศัพท์จนสว่างขึ้นปรากฏรูปสาวน้อยน่ารักที่นั่งบนชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่หันหน้ายิ้มให้กล้องแต่โทรศัพท์นั้นได้ตั้งรหัสล็อคหน้าจอเลยเปิดไม่ได้

"พี่พอสเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะนี้ไหมคะ" หนูนิดเดินเข้ามาในบ้านอีกครั้งเมื่อแน่ใจว่าเธอลืมโทรศัพท์ไว้ตรงไหนพร้อมเอ่ยถามพอสที่นั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองอยู่

"เห็น" พอสตอบออกมาแบบไม่ใส่ใจนักวางโทรศัพท์ที่เล่นอยู่ลงกับโต๊ะพร้อมเงยหน้ามองหนูนิด อย่างกับคนกำลังหาเรื่องหนูนิดก้มหน้าไม่กล้าสบตาที่จ้องมาที่เธอพอพอสเห็นท่าทีกลัวของหนูนิดเลยเอาโทรศัพท์ของเธอออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หนูนิดเห็นแล้วยิ้มดีใจส่งมือจะหยิบเอาโทรศัพท์แต่โดนมือหนาคว้าร่างบางทำให้หนูนิดเซล้มมานั่งตักแกร่งของพอส

"ทำไมกลัวฉันขนาดนั้นเลย?" หนูนิดนั่งนิ่งไม่กล้าสบตายิ่งพอสเห็นว่าหนูนิดทำท่ากลัว เขากลับอยากแกล้งเธอหน้าตาเขาออกจะหล่อเหลาขนาดนี้จะกลัวอะไรกันหนักหนา

"พี่พอส ปล่อยหนูนิดนะ" เสียงแผ่วที่เอ่ยออกมาจากปากหนูนิดพอสเผยยิ้มมุมปากกลับกอดแน่นยิ่งกว่าเดิมหนูนิดตกใจรีบดันตัวพอส แรงหนูนิดหรือจะสู้แรงเขาใบหน้าหล่อเหลาเข้าใกล้ใบหน้าหวานกดจมูกลงบนแก้มนวลเหมือนผิวเด็ก หนูนิดยกมือขึ้นปิดแก้มที่โดนพอสหอมก่อนจะลุกพรวดคว้าโทรศัพท์ออกไปจากห้องนั้นทันที