หมาป่าเย็นชาแห่งหมู่บ้านเสือหมอบ 1

ท่ามกลางทิวเขาสลับซับซ้อนที่โอบล้อมหมู่บ้านหุบเขาเสือเอาไว้ ผืนป่าลึกทางทิศตะวันตกยังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาจางๆ ในยามเช้าตรู่ ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดหวีดหวิวผ่านช่องเขา นำพาเอาความหนาวเย็นที่เสียดแทงไปถึงกระดูกมาด้วย

ต้นสนโบราณและต้นการบูรสูงชะลูดเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงอาทิตย์ จนทำให้บรรยากาศภายในป่าดูอึมครึม ลึกลับ และชวนให้ขนลุกซู่ เขตป่าทึบแห่งนี้คือขุมทรัพย์ทางธรรมชาติ แหล่งอาหาร เห็ดป่า และฟืนที่สำคัญของชาวบ้าน

ทว่าน้อยคนนักที่จะกล้าย่างกรายเข้ามาลึกเกินกว่าแนวป่าชั้นนอก เพราะนอกจากจะมีสัตว์ป่าดุร้ายอย่างหมูป่าและหมาป่าแล้ว ยังมีตำนานเล่าขานถึงอาถรรพ์ที่คนเฒ่าคนแก่ในคอมมูนมักใช้ข่มขวัญลูกหลานไม่ให้เข้ามาวิ่งเล่นซุกซน

แต่กฎเกณฑ์และความหวาดกลัวเหล่านั้น ใช้ไม่ได้กับกู้เสี่ยวเฉิน ลูกชายเพียงคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้านผู้ทรงอิทธิพล สำหรับเขาแล้ว ป่าลึกแห่งนี้เปรียบเสมือนสวนหลังบ้านที่คุ้นเคยมาตั้งแต่จำความได้

ร่างสูงใหญ่กำยำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าที่ซักจนซีดจางแต่ดูทะมัดทะแมง กำลังเดินย่ำไปบนกองใบไม้แห้งด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพารถจี๊ปหรือยานพาหนะใดๆ สองขานี้แข็งแกร่งและว่องไวยิ่งกว่าเครื่องยนต์ใดๆ ในหุบเขานี้

ใบหน้าของกู้เสี่ยวเฉินหล่อเหลาคมคายราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอกที่ถูกสลักเสลาจากหยกเนื้อดี สันกรามคมชัด จมูกโด่งเป็นสัน ทว่าความหล่อเหลานั้นกลับถูกฉาบทับด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งอายุนับพันปีที่ขั้วโลก ดวงตาเรียวคมกริบดุจหมาป่าของเขามักจะฉายแววราบเรียบ เย่อหยิ่ง และดุดันจนไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าสบตาตรงๆ

เขาคือบุคคลที่ทุกคนในหมู่บ้านและกลุ่มยุวชนต่างเกรงขามจนแทบจะเดินหลบทางให้ ไม่ใช่เพียงเพราะบารมีของหัวหน้าหมู่บ้านผู้เป็นพ่อ แต่เพราะนิสัยที่เด็ดขาดไร้ความปรานี และพละกำลังทางกายภาพที่โดดเด่นเหนือชายฉกรรจ์ทุกคนในมณฑลนี้ ชาวบ้านต่างแอบตั้งฉายาให้เขาอย่างลับๆ ว่าหมาป่าเย็นชา ผู้ไม่เคยเปิดใจให้หญิงสาวคนไหน ไม่เคยหวั่นไหวกับน้ำตาและไม่เคยแยแสต่อสิ่งใดนอกจากผลประโยชน์และความสงบเรียบร้อยของคอมมูน

เช้าวันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน ขณะที่เขากำลังเดินลาดตระเวนตรวจตราความเรียบร้อยรอบป่าชั้นใน เพื่อดูร่องรอยของสัตว์ป่าที่อาจจะลงไปทำลายพืชผลในนา หรือตามหาคนแปลกหน้าที่อาจแอบลักลอบเข้ามาขโมยของป่า ทันใดนั้นหูที่ไวต่อสัมผัสยิ่งกว่าสัตว์ป่าของเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างผิดปกติ

โครม!!!

เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นดังสนั่นมาจากทิศทางของหุบเขาด้านล่าง มันไม่ใช่เสียงกิ่งไม้หักทั่วไป ไม่ใช่เสียงปืนล่าสัตว์ และไม่ใช่เสียงหินถล่ม แต่มันคือเสียงของวัตถุขนาดมหึมาที่มีน้ำหนักมหาศาลกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างรุนแรงจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน!

กู้เสี่ยวเฉินขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม จิตใต้สำนึกและสัญชาตญาณนักล่าสั่งให้เขาพุ่งตัวไปหาต้นเสียงด้วยความเร็วที่เหนือคนปกติ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวหลบหลีกเถาวัลย์และต้นไม้รกชัฏอย่างคล่องแคล่วและเงียบเชียบ จนกระทั่งมาถึงจุดที่สามารถซุ่มดูเหตุการณ์ได้อย่างมิดชิดหลังลำต้นของต้นการบูรขนาดใหญ่ที่มีอายุหลายร้อยปี

เขาย่อตัวลงต่ำกลมกลืนไปกับเงามืดของแมกไม้ ลมหายใจถูกผ่อนให้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง ดวงตาคมกริบกวาดมองทะลุพุ่มไม้ไปยังลานดินกว้างที่ถูกถางออกเบื้องหน้า

และภาพที่ปรากฏต่อสายตานั้นเอง ที่ทำให้หมาป่าเย็นชาผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่งใดถึงกับต้องเบิกตากว้าง รูม่านตาหดเล็กลงด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด!

เบื้องหน้าของเขา คือร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่ง เธอสวมชุดยุวชนหญิงผ้าฝ้ายสีซีดที่มีรอยปะชุนตรงข้อศอก ทว่าท่วงท่าการยืนของเธอกลับดูมั่นคงดุจขุนเขาไท่ซาน และที่น่าเหลือเชื่อเกินกว่าสติปัญญาและสามัญสำนึกของมนุษย์จะรับไหวคือ บนไหล่ที่ดูบอบบางดั่งกิ่งหลิวของเธอนั้น กำลังแบกท่อนซุงไม้สนขนาดมหึมาที่มีความยาวเกือบสี่เมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่กว่าสามคนโอบ!