เกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก

ปี 1975

“เปิดประตู!”

ปัง! ปัง! ปัง!

“เฉินจิ้งเซิน! แกอยู่ข้างในใช่ไหม ออกมาเดี๋ยวนี้”

เสียงทุบประตูดังสนั่นกลางดึก ปลุกโจวซิ่วหรานให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง ศีรษะปวดร้าวราวกับถูกใครใช้ค้อนทุบ ลำคอแห้งผาก ในปากยังหลงเหลือรสขมและกลิ่นฉุนของสุราราคาถูก

โจวซิ่วหรานพยายามยันตัวลุกขึ้น ทันใดนั้นเสื้อที่คลุมอยู่บนไหล่ก็เลื่อนหล่น เธอก้มลงมาจ้องมองตัวเอง กระดุมเสื้อสองเม็ดบนถูกปลดออก ผมเปียที่เคยถักเรียบร้อยยุ่งเหยิง แม้แต่รองเท้าข้างหนึ่งก็ไม่รู้ว่าหลุดหายไปอยู่ที่ใด

โจวซิ่วหรานนิ่งงัน ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบ ๆ ห้องดินแคบ ๆ โต๊ะไม้ขาหักที่ใช้ก้อนอิฐรองเอาไว้หนึ่งด้าน ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะกำลังส่องแสงริบหรี่ ผนังดินแตกร้าวจนมองเห็นฟางที่ผสมอยู่ด้านใน

สถานที่แห่งนี้... รูม่านตาของเธอหดลงทันที

เป็นไปไม่ได้!

โจวซิ่วหรานจำห้องนี้ได้ ต่อให้ผ่านไปอีกกี่สิบปี เธอก็ไม่มีวันลืม!

ปัง! ปัง! ปัง!

“เปิดประตู!”

เสียงจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงหญิงสาวที่โจวซิ่วหรานคุ้นเคยจนแทบฝังเข้าไปในกระดูก

“พี่เว่ยกั๋ว อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม ซิ่วหรานอาจจะไม่ได้อยู่ข้างในจริง ๆ ก็ได้”

เป็นเสียงของ หลี่เว่ยหนิง เพื่อนสนิทของเธอ โจวซิ่วหรานหน้าซีดเผือด เธอรีบหันไปทางต้นเสียง ก่อนสายตาจะหยุดลงบนเตียงไม้มีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ข้างตัวเธอ เสื้อของเขายุ่งเหยิงไม่ต่างจากเธอ ใบหน้าคมคายซีดเซียว คิ้วเข้มขมวดแน่น ร่างสูงนอนนิ่งไม่ไหวติง

หัวใจของโจวซิ่วหรานกระตุกอย่างรุนแรง

“เฉิน...จิ้งเซิน”

เธอแทบไม่กล้าเปล่งชื่อนั้นออกมา ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่รูปถ่ายขาวดำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะในบ้านของหญิงชราคนนั้น เขาคือชายหนุ่มผู้เคยเสียชีวิตไปจากการทุบตีของคนในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้เขายังคงนอนอยู่ตรงนี้ ในสภาพที่ยังไม่ได้ถูกทุบตีจนย่ำแย่ในความทรงจำของเธอ

โจวซิ่วหรานรีบคลานลงจากเตียงจนเกือบล้ม เธอเอื้อมมือไปแตะข้างลำคอของเขา

ตุบ...ตุบ...

ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงชีพจร

ยังมีชีวิตอยู่! เฉินจิ้งเซินยังมีชีวิตอยู่!

โจวซิ่วหรานดึงมือกลับอย่างสั่นเทา ความทรงจำก่อนตายในชาติที่แล้วพลันถาโถมเข้ามา

ห้องผู้ป่วยสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อ ร่างกายที่ผ่ายผอมและเจ็บป่วยของตัวเอง หญิงชราผมขาวซึ่งนั่งจับมือเธออยู่ข้างเตียง และคำพูดที่เธอไม่มีวันลืม

“ก่อนจิ้งเซินจะตาย เขาเคยเขียนจดหมายถึงพี่สาวของเขา”

“เขาบอกว่าในหมู่บ้านมีเด็กสาวคนหนึ่งคอยแอบเอาอาหารกับยาไปให้เขา เด็กคนนั้นชื่อโจวซิ่วหราน”

หญิงชราร้องไห้ แต่กลับไม่มีความเกลียดชังอยู่ในดวงตาแม้แต่น้อย

“เขาบอกว่า ถ้าวันหนึ่งครอบครัวเฉินมีโอกาสกลับมายืนได้อีกครั้ง เขาจะกลับมาตอบแทนเธอ แต่ตอนนี้เขาจากไปแล้วฉันจึงตั้งใจจะตอบแทนเธอตามความตั้งใจของเขา”

ตอนนั้นโจวซิ่วหรานร้องไห้จนแทบขาดใจแล้วพูดว่า

“ฉันเองก็มีส่วนทำร้ายเขา คนในหมู่บ้านทำร้ายเขาก็เพราะฉัน”

คำพูดของเธอทำให้หญิงชราส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“คนอย่างจิ้งเซิน ถูกทำร้ายจนตายเช่นนั้น ฉันเชื่อว่าเขาจะคิดเหมือนกันกับฉันนั่นก็คือ การตายของเขาไม่ใช่ความผิดของเธอ”

คำพูดของหญิงชราทำให้โจวซิ่วหรานหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความซาบซึ้งใจอีกครั้ง

“ครอบครัวของพวกเราไม่เคยคิดจะโทษเธอเลย เพราะถ้าหากเธอไม่ช่วยเขา เขาก็คงตายไปก่อนหน้านั้นตั้งนานแล้ว ไม่มีทางสืบหาที่อยู่พี่สาวจนเจอแล้วส่งจดหมายมาหาพี่สาวเป็นครั้งสุดท้ายได้หรอก”

แม้ว่าหญิงชราจะพูดเช่นนั้นแต่โจวซิ่วหรานก็ยังรู้สึกว่าเป็นความผิดของเธออยู่ดี ถ้าหากเธอไม่มัวแต่หวาดกลัว ถ้าหากเธอออกหน้าปกป้องเขา ถ้าหากเธอเฉลียวฉลาดสักนิดมองแผนการของคนเหล่านั้นออก เขาจะถูกคนในหมู่บ้านทุบตีจนตายได้อย่างไร

“ซิ่วหราน!”

เสียงหลี่เว่ยหนิงดังลอดประตูเข้ามา ทำให้โจวซิ่วหรานประเมินสถานการณ์รอบตัวในยามนี้ของเธออีกครั้ง

ตอนนี้เธอน่าจะได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง มาเกิดใหม่ในร่างของตนเอง ได้ย้อนกลับมาในคืนที่เกิดเรื่องเลวร้ายกับเธอและเฉินจิ้งเซิน

“ซิ่วหราน! ถ้าเธออยู่ข้างในก็ตอบฉันสิ! อย่ากลัวนะ! พวกเรามาช่วยเธอแล้ว”

ช่วยหรือ! มุมปากของโจวซิ่วหรานค่อย ๆ ยกขึ้น ดวงตาที่ยังมีน้ำตาอยู่เมื่อครู่กลับเย็นเยียบลง

ใช่! เธอจำได้แล้ว เธอจำได้ทั้งหมด

นี่คือคืนที่ชีวิตของเธอถูกทำลาย ชาติที่แล้ว หลี่เว่ยหนิงชวนเธอดื่มเหล้า บอกว่าอีกไม่นานรายชื่อผู้ได้รับการเสนอไปเรียนมหาวิทยาลัยก็จะประกาศออกมาแล้ว เธอคืออันดับต้นๆ ที่จะได้รับเลือก หลี่เว่ยหนิงจึงอยากแสดงความยินดีกับเธอล่วงหน้า

โจวซิ่วหรานไว้ใจเพื่อนสนิท เธอจึงดื่มไปไม่น้อย จากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็อยู่ในห้องนี้กับเฉินจิ้งเซิน และยังไม่ทันได้ตั้งสติ ประตูก็ถูกพังเข้ามา

คนทั้งหมู่บ้านเห็นสภาพของพวกเขา หลี่เว่ยหนิงกอดเธอร้องไห้ หลี่เว่ยกั๋วโกรธจนตาแดง ส่วนเฉินจิ้งเซินพยายามอธิบายว่าเขาเองก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ไม่มีใครฟังเขา เพราะเขาเป็นยุวชนจากตัวเมืองที่มีภูมิหลังครอบครัวมีปัญหา

ครอบครัวของเขาถูกลงโทษ ทรัพย์สินถูกยึด พ่อแม่ถูกส่งไปใช้แรงงานเพื่อปรับทัศนคติใหม่ ส่วนตัวเขาถูกส่งลงมายังชนบท ในสายตาของคนจำนวนมาก ไม่ว่าชายหนุ่มเช่นนี้จะพูดอะไรออกมาก็ไม่น่าเชื่อถือ

ชาติที่แล้วหลี่เว่ยกั๋วเป็นคนแรกที่ลงมือ จากนั้นคนอื่นก็กรูกันเข้าไป โจวซิ่วหรานในวัยสิบเก้าปียืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน

เธอกลัว… กลัวคำครหา กลัวสายตาของชาวบ้าน กลัวว่าหากบอกว่าตัวเองจำอะไรไม่ได้ คนอื่นจะยิ่งคิดว่าเธอกำลังแก้ตัวและอาจจะคิดว่าเธอปกป้องเฉินจิ้งเซิน

ดังนั้นเธอจึงเงียบ... ความเงียบของเธอกลายเป็นคำตัดสินความผิดของเขา เฉินจิ้งเซินถูกลากออกไป หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตาย

ส่วนเธอสูญเสียสิทธิ์ได้รับการเสนอชื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ชื่อเสียงพังพินาศ แม่ของเธอรับสินสอดจากครอบครัวหลี่ และบีบบังคับให้เธอแต่งงานกับหลี่เว่ยกั๋ว หลี่เว่ยหนิงได้รับสิทธิ์ที่ควรเป็นของเธอไปเรียนมหาวิทยาลัย

ส่วนโจวซิ่วหราน... ต้องใช้ชีวิตหลายสิบปีอยู่ในบ้านสกุลหลี่ ทำงาน หาเงิน ปรนนิบัติแม่สามี ถูกสามีทุบตี ถูกสามีนอกใจ ตั้งครรภ์ครั้งแล้วครั้งเล่า และสูญเสียลูกครั้งแล้วครั้งเล่า จนร่างกายพังยับเยิน

หากหญิงชราคนนั้นไม่ปรากฏตัวขึ้น บางทีเธออาจจะตายโดยไม่มีวันมองออกเลยว่าโศกนาฏกรรมทั้งหมดในชีวิตของเธอเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร

แต่ตอนนี้... โจวซิ่วหรานก้มมองมือของตัวเอง ผิวขาวเนียน นิ้วเรียวยาว ยังไม่มีรอยแผลจากการทำงานหนักมาหลายสิบปี นี่คือมือของเธอตอนอายุสิบเก้า

เธอกลับมาแล้ว กลับมาในปี 1975 กลับมาในคืนที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น

ปัง!

กลอนประตูสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“ถอยไป!”

เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านนอก หัวใจของโจวซิ่วหรานเย็นวาบ เสียงของหลี่เว่ยกั๋ว อดีตสามีของเธอ ผู้ชายที่ชาติที่แล้วแสดงตัวเป็นคนใจกว้าง ยอมแต่งงานกับหญิงสาวที่ชื่อเสียงเสียหายท่ามกลางคำติฉินนินทาของคนทั้งหมู่บ้าน

โจวซิ่วหรานเคยซาบซึ้งในบุญคุณนั้น ซาบซึ้งจนยอมอดทนทุกอย่างหลังแต่งงาน กระทั่งก่อนตายเธอจึงได้รู้ว่า ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่ายื่นมือมาช่วยดึงเธอออกจากเหว คือหนึ่งในคนที่ช่วยกันผลักเธอลงไปตั้งแต่แรก

“จิ้งเซิน”

โจวซิ่วหรานรีบหันกลับไป ชายหนุ่มบนเตียงขยับตัวพอดี เฉินจิ้งเซินส่งเสียงครางต่ำ คิ้วขมวดแน่น ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาพร่ามัวอยู่ชั่วขณะ จากนั้นจึงมองเห็นหญิงสาวตรงหน้า

“โจว...ซิ่วหราน”

เขาจำเธอได้ แต่เมื่อสายตาเหลือบเห็นสภาพเสื้อผ้าของเธอ สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป

เขารีบก้มมองตัวเองที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงไม้ จากนั้นหันไปทางประตูซึ่งกำลังถูกกระแทกอย่างรุนแรง

เฉินจิ้งเซินเข้าใจสถานการณ์บางส่วนทันที

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ”

ประโยคแรกของเขาทำให้โจวซิ่วหรานนิ่งไป เหมือนเหลือเกิน ชาติที่แล้วเขาก็พูดประโยคนี้ แต่ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ หรืออาจจะพูดให้ถูกก็คือเธอกลัวเกินกว่าจะเชื่อเขา

“ฉันรู้”

เฉินจิ้งเซินชะงัก เขาหันกลับมามองเธอ โจวซิ่วหรานสบตาเขา

“ฉันเชื่อคุณ”