บทนำ: ความตายของนางฟ้า... กำเนิดใหม่นางมาร

บทนำ: ความตายของนางฟ้า... กำเนิดใหม่นางมาร

"เซ็นซะ... แล้วพี่จะให้เธอไปสบาย"

เสียงทุ้มที่เคยพร่ำบอกรักข้างหูทุกค่ำคืน ตอนนี้กลับเย็นชาประหนึ่งน้ำแข็งขั้วโลก 'มนต์มีนา' นอนตัวงออยู่บนพื้นดาดฟ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนและ... เลือด

ท้องที่นูนป่องอายุครรภ์แปดเดือนกระเพื่อมไหวอย่างน่าสงสาร ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่เจ็บกายยังไม่เท่าเจ็บใจ เมื่อเธอมองเห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนควงแขนมองดูเธอราวกับมองดูขยะ

ผู้ชายคนนั้นคือ 'ภาคิน' สามีที่เธอเทิดทูนยอมมอบให้ทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ส่วนผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา... คือ 'รินรดา' น้องสาวต่างแม่ที่เธอรักและเอ็นดูมาตลอด

"ทำไม..." มนต์มีนาเค้นเสียงแหบแห้ง นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองทั้งคู่ "ฉันทำอะไรผิด... ฉันยกบริษัทให้พี่ ฉันส่งเสิรมรินรดาเข้าวงการ... ทำไมพวกแกถึงทำกับฉันแบบนี้!"

รินรดาหัวเราะคิกคัก เสียงหวานใสนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีด เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ใช้ปลายรองเท้าส้นสูงเขี่ยมือของมนต์มีนาที่พยายามตะเกียกตะกาย

"พี่มนต์คะ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ พี่แค่ 'โง่' เท่านั้นเอง"

รินรดาย่อตัวลง กระซิบข้างหูพี่สาวที่กำลังจะขาดใจ "พี่คิดว่าพี่คินรักพี่เหรอ? เขาแค่ต้องการมรดกที่แม่พี่ทิ้งไว้ให้ต่างหาก พินัยกรรมถูกแก้เป็นชื่อพี่คินหมดแล้ว ส่วนลูกในท้องพี่... หมอบอกว่ามันคงออกมาพิการเพราะยาบำรุงที่ฉันแอบใส่ให้พี่กินทุกวันไงล่ะ"

"สารเลว!!" มนต์มีนากรีดร้องสุดเสียง หัวใจของคนเป็นแม่แตกสลายเมื่อรู้ความจริง เธอพยายามจะพุ่งเข้าไปทำร้ายหญิงชายชั่วช้าตรงหน้า แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง

ภาคินมองดูภรรยาของตนด้วยสายตาสมเพช เขาโยนร่มในมือทิ้งแล้วเดินเข้ามา "หมดเวลาเล่นละครแล้วริน... ผลักมันลงไปซะ ตร.จะสรุปสำนวนว่าคนท้องเป็นซึมเศร้ากระโดดตึกฆ่าตัวตาย"

"ไม่นะ! ภาคิน! ลูก... นี่ลูกของคุณนะ!" มนต์มีนาอ้อนวอนครั้งสุดท้าย ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อเด็กบริสุทธิ์ในท้อง

"ลูกของแก... มันเป็นตัวถ่วงความเจริญของฉัน!"

ผลั่ก!

แรงถีบจากรองเท้าหนังราคาแพงส่งร่างของมนต์มีนาลอยละลิ่วตกลงจากดาดฟ้าตึกสูง 20 ชั้น สายฝนสาดซัดใบหน้า... ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนร่างจะกระแทกพื้น ความรักทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ดำมืดที่สุด

'ถ้าชาติหน้ามีจริง... ขอให้ฉันได้กลับมาลากพวกแกลงนรก! ฉันจะบดขยี้พวกแกให้แหลกคามือ!'

โครม!!

. . .

"เฮือก!!"

มนต์มีนาสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนเพิ่งจมน้ำ เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้าสวย เธอยกมือขึ้นจับลำคอตัวเอง... ไม่เจ็บ? เธอก้มลงมองท้อง... แบนราบ?

"นี่มัน..."

ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อมองไปรอบๆ ห้องนอนสไตล์วินเทจที่คุ้นเคย แสงแดดอุ่นๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามา ไม่ใช่พายุฝน ไม่ใช่ความหนาวเหน็บของดาดฟ้า

มือสั่นเทาคว้าโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงขึ้นมาดูวันที่ [ 15 พฤษภาคม 20xx ]

น้ำตาแห่งความปิติไหลรินอาบแก้ม เธอจำได้แม่น... วันนี้คือวันครบรอบหมั้นของเธอกับภาคินเมื่อ 5 ปีก่อน! วันที่จุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมดยังไม่เกิดขึ้น!

มนต์มีนาลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ เงาสะท้อนในนั้นคือหญิงสาววัย 22 ปีที่งดงามสดใส ไร้ริ้วรอยความทุกข์ระทม แต่ทว่า... แววตาคู่สวยนั้นกลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของลูกกวางน้อยผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไป แต่มันลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอาฆาต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"คุณหนูคะ... คุณภาคินมารับไปลองชุดงานหมั้นแล้วค่ะ" เสียงสาวใช้ดังขึ้นหน้าประตู

มุมปากของมนต์มีนากระตุกยิ้ม... ยิ้มที่ดูงดงามราวกับนางฟ้า แต่น่าขนลุกราวกับปีศาจ

"บอกเขาว่ารอเดี๋ยว..." เธอตอบกลับเสียงเรียบ "ฉันกำลังจะลงไป... 'เชือด' นิ่มๆ เดี๋ยวนี้แหละ"

นางฟ้าผู้แสนดีตายไปแล้ว... จากนี้ไป จะมีแต่ 'นางมาร' ที่ชื่อมนต์มีนาเท่านั้น!