ตอนที่ 7 สู่ขอ

หยางไห่หลิงหลังจากทานข้าวในช่วงบ่ายๆ เสร็จ จึงได้นำเรื่องที่ลูกชายนำมาบอกไปคุยกับหยางไห่ผู้เป็นสามี

“ท่านพี่อาไห่ฉวนจะไปสู่ขอบุตรสาวคนโตของตระกูลหลิน”

“พี่ได้ยินน้องคุยกับลูกข้างนอก ตระกูลหลินถือว่ามีกินมีอยู่ดีกว่าบ้านเราอยู่มากโข”

“เจ้าค่ะอาไห่ฉวนช่วยหลินซูซินที่พลัดตกน้ำทำให้แม่เลี้ยงของนางบังคับให้อาไห่ฉวนรับผิดชอบ” หยางไห่หลิงคิดในใจว่าก็เห็นสมควรที่บุตรชายเพียงคนเดียวของตนเอง เห็นแก่การมีภรรยาได้แล้ว

“มันก็ต้องเป็นเช่นนั้นหลินซูซินยังไม่ออกเรือนแถมอาไห่ฉวนโดนเนื้อโดนตัวนาง สตรีย่อมเสียหายหวังแค่ว่าแม่นางหลินผู้นั้นจะไม่รังเกียจครอบครัวของเราที่จนเช่นนี้”

“น้องก็ห่วงเรื่องนั้นอาไห่ฉวนไม่คิดแต่งหรือชอบพอสตรีเพราะครอบครัวเราที่จน” หยางไห่หลิงเอ่ยด้วยความเศร้าในโชดชะตา

“ปีนี้อาไห่ฉวนอายุ 22 ปี เต็มแล้วเขาควรที่จะมีครอบครัวได้แล้ว”

“พรุ่งนี้ลูกจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพื่อไปเป็นของหมั้นให้ตระกูลหลินในอีก 2 วัน เจ้าค่ะ”

หยางไห่ในอดีตเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวค่อยทำงานหาเงินอย่างหนักจนไม่คิดใส่ใจเรื่องสุขภาพของตนเองจนล้มป่วย ขาของเขาทั้งสองขาไม่ถือว่าเดินไม่ได้ แต่เดินนานยืนนานไม่ได้

ส่วนหยางไห่หลิงร่างกายไม่ค่อยเต็มร้อยเพราะตั้งแต่คลอดหยางไห่ฉวนร่างกายของนางก็อ่อนแอลงทำงานหนักไม่ค่อยได้ ถ้าหากนางทำงานหนักๆ ได้นางจะออกไปหางานทำช่วยแบ่งเบาภาระในครอบครัว แต่ร่างกายที่ไม่แข็งแรงหยางไห่ฉวนจึงให้ท่านพ่อท่านแม่อยู่แต่บ้าน

เจ้าตัวจะเป็นหัวหน้าครอบครัวเองเขาทำเช่นนี้มาตั้งแต่ 10 หนาว จนตอนนี้ 22 หนาว แล้วท่านแม่มีหน้าที่ดูแลบ้านและทำอาหาร

หยางไห่ฉวนที่ทานข้าวเสร็จก็ขึ้นเขาทันที เขาจะล่าสัตว์ใหญ่เพื่อจะเป็นของหมั้นให้แก่หลินซูซินในหัวก็มีเรื่องให้คิดมากมาย ถึงแม้เขาจะเป็นนายพรานแต่เงินที่ขายสัตว์ได้ก็นำไปซื้อยาบำรุงให้ท่านแม่ทานในทุกๆ เดือน และยาของท่านพ่อขาที่ไม่แข็งแรงต้องได้รับการบำรุง

หยางไห่ฉวนคิดถึงร่างบางยามเสื้อผ้าเปียกปอนก่อนที่จะสลัดความคิดออกจากหัวทิ้งออกไปที่คิดเรื่องที่ไม่ควรคิด เขาคิดจะล่าหมูป่าไปเป็นของหมั้นให้หลินซูซิน ถึงจะเคยเห็นนางมาผ่านๆ แต่เขานั้นก็ไม่รู้จักนิสัยใจคอของนาง ถึงนางจะเป็นคนที่ทำงานทุกอย่างในบ้าน แต่ก็ไม่ได้แปลว่านางเป็นคนดี เพราะทุกครั้งที่เจอกันนางจะแสดงความหวาดกลัวเขาตลอดเฉกเช่นสตรีในหมู่บ้าน

บ้านตระกูลหลิน

คำหอมที่อยู่ในร่างของหลินซูซินหลังจากที่ทานข้าวร่วมกับครอบครัวหลิน นางมองดูอุปนิสัยของทุกคนในครอบครัวและประมวลผลตามความทรงจำที่นางได้รับ ทุกคนในบ้านหลินไม่มีใครชอบหลินซูซิน มีแต่ท่านย่าซึ่งเสียไปนางแล้ว บิดาผู้ให้กำเนิดก็มาเกลียดชังนาง แม่เลี้ยงและน้องสาวก็ทั้งเกลียดทั้งอิจฉาในความสวยของหลินซูซิน

อีกสองวันเท่านั้นที่นางจะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้ หยางไห่ฉวนในความทรงจำของหลินซูซินมีแต่ความหวาดกลัว บุรุษท่านนั้นมีใบหน้าที่น่ากลัว หนวดเคราที่รุงรังเต็มใบหน้าไปหมด

คำหอมนอนคิดอะไรเพลินๆ ก็หลับไปตื่นอีกทีคือเช้าของอีกวัน เมื่อคืนไม่มีใครมาตามให้นางไปทำกับข้าวหรือ

คำหอมเดินออกมาด้านนอกเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น ด้านนอกก็เป็นบ้านคนจีนแบบสมัยก่อนที่เราเห็นได้ตามสื่อโซเชียลทั่วไป

“กว่าจะตื่นขึ้นมานังหลินซูซินใจคอแกจะไม่คิดจะทำอะไรเลยรึ” หลินเย่ถงที่ถูกสามีกำชับว่าไม่ให้ไปยุ่งวุ่นวายกับหลินซูซินตั้งแต่เมื่อวาน ก็ทำให้นางแปลกใจในตัวของสามีมากปกติเขาจะไม่สนใจลูกชังคนนี้เลย

“…” คำหอมไม่สนใจแม่เลี้ยงของหลินซูซินนางทำเพียงเดินผ่านร่างของนางไป

“นี่!! นังซูซินแกไม่มีหูหรืออย่างไรข้าพูดกับเจ้าไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร”

“ได้ยินแต่ข้าพึ่งตื่นจะไปล้างหน้าล้างตา ส่วนเรื่องทำกับข้าวท่านเองก็มีมือมีเท้าคงไม่ต้องให้ข้าบอกนะว่าท่านจะต้องทำอะไร” คำหอมที่รำคาญหลินเย่ถงก็ตอกกลับไปอย่างเหลืออด ร่างนี้พึ่งจะตกน้ำมาร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

“นี่แกตกน้ำจนสมองไหลไปกับน้ำหรืออย่างไรถึงได้มายืนเถียงข้าแบบนี้” หลินเย่ถงตกใจเป็นอย่างมากที่วันนี้หลินซูซินยืนเถียงนาง เพราะปกติอีกฝ่ายจะเป็นคนยอมตลอดไม่เคยมีปากมีเสียงแต่อย่างใด

“ก็คงงั้นมั้ง”

หลินเย่ถงได้แต่ยืนนิ่งหลังจากที่หลินซูซินเดินจากไป “หรือผีจะเข้าร่างมัน”

คำหอมล้างหน้าล้างตาเสร็จนางก็เดินสำรวจบริเวณรอบบ้านหลังขนาดกลางถือว่าใหญ่กว่าบ้านที่อยู่บริเวณโดยรอบ

หลินห้านจินออกไปทำงานตั้งแต่เช้าจะกลับเข้ามาตอนเที่ยง ส่วนหลินอ้ายถงถ้าให้นางเดาคงจะไปตามติดคนที่ชื่อต้าหานที่แอบชอบเจ้าของร่างเดิม

ตั้งแต่ที่คำหอมเข้ามาอยู่ในร่างนี้ตั้งแต่เมื่อวานนี้นางคิดว่าตนเองก็น่าจะมีมิติเหมือนในนิยายทะลุมิติทั่วไป แต่พอหาและนึกคิดก็ไม่มีช่างน่าสงสารเกินไปแล้วโชคชะตาของนาง

บ้านตระกูลหยาง

หยางไห่ฉวนเอ่ยปากลาท่านพ่อท่านแม่คืนนี้เขาน่าจะไม่ได้กลับมานอนค้างที่บ้าน

“รักษาตัวด้วยล่ะอาไห่ฉวน” หยางไห่หลิงเอ่ยกับบุตรชายหากบ้านของเรามีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ บุตรชายของนางก็คงจะไม่ต้องทำงานหนักเฉกเช่นทุกวันนี้

“ท่านพ่อท่านแม่ลูกต้องไปแล้วขอรับ”

“พ่อขอให้เจ้าโชคดีอาไห่ฉวนลูกพ่อ” หยางไห่อวยพรลูกชายให้เจอแต่เรื่องราวที่น่ายินดี

หยางไห่ฉวนที่วันนี้เขานั้นจะต้องขึ้นเขาลึกกว่าทุกวันเพราะหากจะล่าสัตว์ใหญ่เขาก็ต้องเข้าป่าลึกๆ ยิ่งลึกยิ่งมีอันตรายมาก

2 วันผ่านไป

หยางไห่ฉวนออกจากป่ามาในช่วงยามซื่อเขานั้นแบกหมูป่าตัวใหญ่ไว้บนหลังมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลหลิน

ชาวบ้านที่พบเห็นหยางไห่ฉวนแบกหมูป่าตัวใหญ่ไปยังบ้านของตระกูลหลินก็รีบเดินตามกันมาใหญ่

หลินห้านจินที่วันนี้เขานั้นไม่ได้ไปทำงานเหมือนทุกวัน “เจ้าก็เตรียมตัวให้ดีอาไห่ฉวนคงกำลังจะมาแล้ว” หลินห้านจินเอ่ยบอกบุตรสาวคนโตให้ได้เตรียมตัวไว้

“หรืออาจจะไม่มาแล้วก็ได้เจ้าค่ะท่านพี่”

“ใช่เจ้าค่ะท่านพ่อเจ้าคนอัปลักษณ์นั่นจะมาแต่งสตรีร่างกายผอมบางเช่นพี่หลินซูซินหรือเจ้าคะ” หลินอ้ายถงแม้จะไม่อยากเอ่ยคำว่าพี่ออกไป แต่ตอนนี้นางอยู่ต่อหน้าท่านพ่อจะต้องวางตัวให้ดี

“อย่าพูดเหลวไหลอาไห่ฉวนไม่ใช่คนเช่นนั้น” หลินห้านจินเห็นหยางไห่ฉวนมาตั้งแต่เด็ก ๆ เด็กคนนี้ขยันและเป็นผู้ดูแลทุกอย่างในครอบครัวทุกอย่างหากหลินซูซินแต่งด้วยต่อให้ไม่รัก แต่หยางไห่ฉวนจะไม่คิดมีภรรยาสองอีกแน่

“ท่านลุงห้านจินข้ามาแล้วขอรับ” หยางไห่ฉวนที่ยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลหลินได้สักพักแล้ว และได้ยินบทสนทนาด้านในทั้งหมด