ตอนที่5

"เอาละทุกคน...ตอนนี้เราก็รอดมาได้อย่างหวุดหวิดแล้วเพราะงั้น...มาช่วยกันเก็บของที่พอใช้ได้ใส่ถุงนี่กันเยอะ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้ารับและช่วยกันเก็บของที่พอใช้ได้ในรถม้าที่พวกตนอยู่

"นี่ๆตินในกล่องนี้ก็มีถุงเวทมนย์ด้วยละ"ไคเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่เจอถุงเวทมนย์ในกล่องไม้ที่มีอยู่เพียงไม่กี่กล่อง

"ส่วนกล่องนี้มีพวกของสดและผักเต็มเลยละ......นี่ๆไคเอาถุงนั้นมาใส่พวกของสดนี่สิ"เชอร์รี่เอ่ยพร้อมกับดึงถุงในมือของไคมาทันที

"กล่องนี้ยังมีพวกผ้าห่มกับถุงเวทมนย์อีกสองอันด้วย...ส่วนกล่องนี้มีผลไม้กับนมอยู่เยอะเลย"ไคเอ่ยขึ้นมาเองพรางหยิบถุงเวทย์มนย์อีกอันมาใส่บรรดาผลไม้กับนมที่อยู่อีกกล่อง

"พวกนั้นเป็นโจรจริงๆสินะดูจากขโมงของมาเยอะขนาดนี้....แถมยังมีพวกอาวุธอีกด้วย..ถ้าเราเอาไปทั้งหมดคงใช้ชีวิตได้แบบไม่ลำบากเลยละติน"เรย์เอ่ยขึ้นพรางหยิบถุงเวทย์ใบสุดท้ายที่อยู่ในกล่องออกมาใส่อาวุธที่อยู่บนรถม้าทั้งหมด

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเก็บของอยู่ตินน้อยก็ได้ปีนลงมาจากรถม้าแล้วเดินไปดูตามต้นไม้ข้างทางทีละต้นๆก่อนที่จะเก็บอะไรบางอย่างกลับมาจากต้นไม้ที่พวกเขาผ่านทางมา

"นี่ตินไปไหนหรอ...ไม่เห็นอยู่บนรถม้าเลย"เครียร่าเอ่ยถามด้วยความสงสัยก่อนที่ทุกคนจะเลิกสนใจของที่ตัวเองกำลังเก็บอยู่แล้วมองไปรอบๆ

"นี่!!!!...ทางนี้!!"ตินน้อยที่ได้ของบางอย่างกลับมาก็รีบวิ่งมาพร้อมกับตระโกนเรียกทุกคนด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ ไคเครียร่าเชอร์รี่และเรย์ที่ได้ยินเสียงนั้นก็พากันหันไปบอกปลายเสียงก่อนที่จะพากันหน้าซีดขึ้นมาทันที

"ชู่!!/ชู่!!/ชู่!!/ชู่!!"ทั้งสี่คนส่งเสียงออกมาเบาๆพร้อมกับชูนิ้วชี้มาไว้ที่ปากอย่างพร้อมเพียงเป็นเชิงเตือนว่าอย่าเสียงดัง

"นี่ๆ...ผมได้ถุงมาละผมคิดว่าน่าจะเป็นถุงหอมที่พวกนั้นวางไว้ตามต้นไม้นะ"ตินน้อยที่กำลังดีใจที่ได้ของที่สามารถกันสัตว์อสูรมาได้ก็ไม่ได้สนใจท่าทางของเพื่อนๆเลยแม้แต่นิดเดียว

"โชคดีจังเลยเนอะ!..เท่านี้พวกเราก็ปลอดภัยแล้วละ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงเดิมพร้อมกับวิ่งกระโดดไปมาด้วยสีีหน้าสบายใจ

แซรก~แซรก~แซรก~

เสียงพุ้มไม้ข้างทางขวามือถูกแหวกออกอย่างช้าดังขึ้นและใกล้พวกเขาเข้ามาเรื่อยๆ เครียร่าและเชอร์รี่โผเข้ากอดกันทันทีด้วยสีหน้าที่ซีดหนักกว่าเดิม

ส่วนเรย์และไคตอนนี้ทั้งสองคนได้วิญญาณหลุดออกจากร่างเป็นที่เรียบร้อย ตินน้อยที่เป็นต้นเหตุของเรื่องเห็นปฎิกิริยาของเพื่อนเป็นแบบนั้นจึงได้หันไปตามสายตาที่ทุกคนกำลังมองไป

"นี่..นี่มันก็แค่กระต่ายไม่ใช่หรือไง...กลัวอะไรกันขนาดนั้นด้วยเล่า"ตินน้อยเอ่ยจบก็เดินไปทางที่เจ้ากระต่ายน้อยโผล่ออกมาพร้อมกับนั้งยองๆอยู่ข้างกระต่ายน้อย

"เห็นมั้ยก็แค่กระต่ายเอง"ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาอีกพรางหันไปยิ้มให้กับบรรดาเพื่อนๆของตนที่ตอนนี้มีสติกลับมาแล้วแต่ก็ยังไม่ทันที่ทั้งสี่คนจะโล่งอกก็ต้องกลับมาหน้าซีดอีกครั้ง

เมื่อเห็นเจ้ากระต่ายตัวนั้นอ้าปากกว้างจนสามารถเขมือบคนลงไปได้ทั้งตัวแต่เหมือนตินน้อยจะโชคดีเพราะถุงหอมที่เก็บมาก่อนหน้านี้ทำให้เจ้ากระต่ายตัวนั้นต้องรีบกระโดดหนีไปทันที

"..อ้าว...หายไปไหนแล้วละเจ้ากระต่ายน้อย"ตินน้อยเอ่ยเรียกทันทีเมื่อหันมาอีกทีเจ้ากระต่ายก็หายไปแล้ว

"นี่ไม่ต้องเรียกมันแล้ว.."เครียร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เบาและสั่นนิดๆก่อนที่จะกวักมือเรียกตนน้อยกลับมา ไคเรย์และเชอร์รี่ต่างก็ถอนหายใจทันทีด้วยความโล่งใจที่ตินน้อยไม่เป็นอะไร

ตินน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยได้แต่มองอย่างงงก่อนที่จะวิ่งมาหาเครียร่าอย่างว่าง่ายด้วยท่าทางของเด็กน้อยน่ารัก"เครียร่าเริ่มเหมือนป้าคาน่าเข้าไปทุกวันแล้วนะ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาทันทีที่วิ่งมาถึงก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"อะ...ไอเด็กบ้านี่..อุ๊ย..เหมือนจะเผลอพูดคำหยาบออกไปเลย"เครียร่าเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาแข็งกร้าวก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นดังเดิม

"เมื่อกี้ก็พูดออกมาอยู่นี่.."ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาเบาๆพร้อมกับหยิบถุงหอมส่งให้ทีละคนคนละถุง

"นี่มัน...คือถุงหอมที่พวกลุงโจรเขาใช้กันหรอ"เชอร์รี่เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าสงสัย เรย์และไคก็เช่นกันทั้งสามคนหันมามองตินน้อยเพื่อรอคำตอบ

"ใช่แล้วละ....ถึงไม่รู้ว่าจะใช้ได้มั้ยก็เถอะ..ถ้าก่อนหน้านี้มีอสูรออกมาก็คงจะได้ทดสอบอยู่หรอก..อุส่าทำเสียงดังแต่กลับไม่มีออกมาสักตัวเลยเนี้ยสิ"ตินน้อยเอ่ยตอบก่อนที่จะปีนขึ้นรถม้าไปหยิบถุงเวทมนย์ที่ใส่ของและกระเป๋าเสื้อผ้าที่ตนสะพายมาในตอนแรก

'ไม่หรอกๆ...เมื่อกี้ก็มีออกมาอยู่ตัวนึ่งนะ...แต่ก็ช่างเถอะแสดงว่าเจ้านี้ใช้ได้จริงสินะ..เฮ้ออออ'และนี่ก็คือสิ่งที่ทั้งสี่คนคิดก่อนที่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกันเบาๆ

"นี่..ทำอะไรกันอยู่น่ะรีบไปกันเถอะ..ช่วยกันถือของที่เหลือมาด้วยนะ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นอีกก่อนที่จะปีนกลับลงไปบนพื้นอีกครั้ง ทั้งสี่คนที่ตั้งสติได้ก็พากันเก็บถุงหอมไว้ที่ตัวก่อนที่จะแบ่งกันถือถุงเวทมนย์ที่ใส่ของทั้งหมดไว้

"เราจะไปไหนกันต่อหรอติน..จะกลับออกไปข้างนอกป่าหรือป่าว"เชอร์รี่เอ่ยถามก่อนที่ทั้งสี่คนจะค่อยๆปีนตามตินน้อยลงไปที่ละคน

"ไม่หรอกเราจะเดินหน้าต่อ..ถ้ากลับไปข้างนอกตอนนี้ก็มีแต่จะโดนพวกผู้ใหญ่จับกลับไปอยู่ดีนี่หน่า...ก่อนหน้านี้พวกของคุณลุงโจรเขาวิ่งออกมาจากทางนั้นใช่รึป่าวละ.."ตินน้อยเอ่ยตอบก่อนที่จะเอ่ยออกมาอีกด้วยรอยยิ้ม

"แสดงว่าทางที่พวกของคุณลุงโจรวิ่งมาจะมีที่หลบสินะ.....อะ.อ้วกกกก"เรย์เอ่ยต่อพรางมองไปข้างหน้าที่มีบรรดาศพของกลุ่มโจรก่อนที่จะอ้วกออกมา

"อี๋...พี่เรย์สกปรกอ้า"ตินน้อยเอ่ยออกมาทันทีที่เห็นเรย์อ้วกออกมา เรย์ที่ได้ยินตินพูดก็กำหมัดขึ้นมาทันทีทั้งที่ตัวเองกำลังอ้วกอยู่

"นี่ๆ..ดูนี่สิผมเจอแผนที่อยู่ที่ศพของคุณหัวหน้าด้วยละ.."ตินน้อยที่ไม่รู้ไปอยู่ว่าไปอยู๋ตรงศพตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับชูแผนที่เปื่อนเลือดขึ้นมาให้ทุกคนดู

ทันทีที่เห็นภาพที่เสียสุขภาพจิตตรงหน้านั้นทั้งสี่คนก็ได้อ้วกออกมาพร้อมกันอีกครั้ง....

.

10นาทีต่อมา

.

"นี่..พวกนายอ่อนแอกันเกินไปรึป่าวน่ะ..แค่เลือดนิดๆหน่อยๆก็อ้วกออกมาซะแล้ว"หลังจากที่สงบสติอารมณ์กันสักพักตินน้อยและทั้งสี่คนก็พากันเดินเลี่ยงออกมาจากจุดนั้นเพื่อที่จะเดินทางต่อไปให้ถึงที่หลบภัยของพวกโจรที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงมั้ย

"นั้นมันไม่ได้มีแค่เลือดสักหน่อยไม่ใช่รึไง...ก็ไอที่ตินเหยียบอยู่ตอนนั้นมันเป็นศพของคุณหัวหน้าโจรไม่ใช่หรือไง...คนปกติถ้าเห็นก็ต้องอ้วกกันเป็นธรรมดา...อีกอย่างนะพวกเรายังเป็นแค่เด็กนะ...คงมีแต่ตินเท่านั้นแหละที่แปลก"เรย์เอ่ยตอบก่อนที่ทั้งสามคนที่เหลือจะพยักหน้าพร้อมกันอย่างแรง

"อย่างนั้นเองหรอ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาอีกด้วยสีหน้าที่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร

"เฮ้อ~"ทั้งสี่คนถอนหายใจออกมาพร้อมกันอีกครั้งพวกเขาไม่รู้ว่านี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วที่พวกเขาต้องถอนหายใจเพราะเจ้าของร่างเด็กน้อยตัวเล็กที่เดินนำหน้าพวกเขาอยู่

.

ตินน้อยและคนอื่นๆพากันเดินไปเรื่อยๆอยู่พักใหญ่จนกระทั่งเรย์หันไปเจอเข้ากับถ้ำเล็กๆถ้ำนึ่งที่อยู่ทางด้านขวามือของทุกคน เป็นปากถ้ำเล็กๆที่อยู่ติดกับหน้าผาใหญ่

"พวกราเดินมานานมากแล้วนะ...ทำไมเจอแค่ถ้ำเล็กๆนี่อยู่ถ้ำเดี๋ยวกันละ...ถ้ำเล็กๆแบบนี้ไม่น่าเป็นที่พักของกลุ่มโจรได้หรอก"เชอร์รี่เอ่ยขึ้นก่อนที่เรย์และตินน้อยจะเดินเข้าไปสำรวจตรงปากถ้ำ เครียร่าเชอร์รี่และไคก็เดินตามหลังไปด้วยเช่นกัน

"แต่ผมคิดว่าใช่นะ....ดูนี่สิมีศพของใครไม่รู้อยู่ที่นี่ด้วยแหละติน"ตินน้อยเอ่ยขึ้นพรางชี้เข้าไปภายในถ้ำที่มีร่างของชายวัยกลางคนนอนจมกองเลือดอยู่

เรย์ที่เห็นภาพนั้นพร้อมกับตินน้อยตอนนี้ทรุดลงไปนั้งอ้วกอยู่กับพื้นเป็นที่เรียบร้อย

"ติน!!!!"ทั้งสามคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนที่จะพากันหันหน้าหนีไปอีกทาง

"นี่จะเสียงดังทำไมเล่า...เดี๋ยวอสูรมันก็ได้ยินหรอก"ตินน้อยเอ่ยจบก็เดินเหยียบศพเข้าไปภายในถ้ำด้วยสีหน้าสงสัย

"ตินเนี้ย..ยังเป็นมนุษณ์อยู่ใช่รึป่าวอะ..ไค"เชอร์รี่เอ่ยถามพรางมองตรงไปด้านหน้าของตนอย่างเดียว

"ตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้วน่ะสิ....หรือว่าตินจะหลอนจากการเห็นอสูรกินพวกคุณลุงโจร!.."ไคเอ่ยตอบก่อนที่จะนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่อสูรเขมือบกลุ่มโจรด้วยท่าทีตกใจ

"ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆเลย....ไม่งั้นเด็กปกติที่ไหนเขาจะเดินเข้าไปทั้งๆที่เห็นศพอยู่ตรงหน้า...ถ้าเป็นเชอร์ต้องสลบทันทีที่เห็นแน่ๆ"เชอร์รี่เอ่ยขึ้นมาอีกพร้อมกับหันไปมองไคที่ยืนอยู่ข้างๆเครียร่า

ทางด้านของตินน้อย

หลังจากที่ร่างกายน้อยๆเดินผ่านศพเข้ามาภายในแล้วเจ้าตัวก็มองไปรอบๆทันทีเพื่อมองหาของที่พออาจจะเอาไปได้ในกองโจรเล็กๆนี้

'จะเอายังไงต่อดีละ.....ก่อนหน้านี้ก็โชคดีที่รอดมาได้ง่ายๆ...ถ้าอยู่ต่อมีหวังกลายเป็นอาหารอสูรชัวร์...แต่ถ้าให้ออกไปจากป่าก็มีสิทธิที่จะโดนจับกับไปแบบร้อยเปอร์เซ็น....ลองหาที่ที่พอจะพักได้แล้วให้ทุกคนอาศัยอยู่ที่นี่ด้วยกันดีมั้ยนะ'

'ถ้าช่วยกันฝึกสักนิดหน่อยก็อาจจะเอาชีวิตรอดไปได้อยู่....งั้นเอาตามนี้ละกันอื้มๆ'ตินน้อยคิดก่อนที่จะพยักหน้าเบาๆอยู่คนเดียว

ภายในถ้ำเป็นทางยาวกว้างกว่าปากถ้ำเล็กน้อย ด้านในมีทั้งกองเสื้อผ้าและอาวุธอยู่เต็มไปหมด ลึกเข้าไปอีกนิดมีกรงเล็กๆขนาดตัวคนอยู่สี่ใบ

สายตาเล็กมองกวาดตาเข้าไปภายในกรงทั้งสี่ใบก่อนที่จะรีบวิ่งออกมาหาเพื่อนตนเองที่อยู่หน้าปากถ้ำ

"นี่....ในนี้มีเด็กถูกขังอยู่ด้วยละ..เข้ามาช่วยกันหน่อยได้มั้ยเดี๋ยวผมเอาผ้ามาคลุ่มศพให้เข้ามาช่วยที"ตินน้อยเอ่ยขึ้นเสียงดังพร้อมกับเดินไปหยิบพาในกองผ้าขึ้นมาคลุมศพที่อยู่หน้าถ้ำ

เรย์ที่อาการดีขึ้นมาแล้วก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาตินน้อย เชอร์รี่ไคและเครียร่าเองก็เดินตามเข้ามาก่อนที่ตินจะเดินนำเข้าไปด้านใน

"นี่มัน...โหดร้ายเกินไปแล้วนะ"เครียร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สภาพเด็กๆที่ทุกคนเห็นมีร่างกายผอมแห้งเนื้อตัวมอมแหม่มนอนอยู่กับพื้นราวกับไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย

"มันต้องใช้กุญแจเปิดแต่พวกเราไม่มีกุญแจนะจะทำยังไงดีติน"ไคเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองตินน้อย

"มีสิ....ก่อนหน้านี้บนรถม้าผมเห็นกุญแจพวงนึงหลนอยู่ข้างฝั่งที่นั้งควบคลุมมาน่ะ....แต่ผมลืมบอกเพราะตอนนั้นพวกเราหมอบลงเพื่อแอบสัตว์อสูรใช่มั้ยละ....จำได้ว่าเอาใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายละ"ตินน้อยเอ่ยจบก็ถอดกระเป๋าออกมาเปิดหากุญแจที่ตนเองเจอก่อนหน้านี้

"นี่ไงละ....เท่านี้ก็ช่วยได้แล้วละ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับชูพวงกุญแจขึ้นมาให้ทุกคนดูก่อนที่จะเดินไปนั้งไขกุญแจเปิดทีละกรงๆแต่เพราะพวงกุญแจนั้นมีมีลูกกุญแจิยู่เยอะมากจึงกินเวลาไปพักใหญ่

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก  แกร๊ก

ทันทีที่เสียงกุญแจถูกไขออกจนหมดติดก็ถูกไคและเรย์จับล็อคตัวไว้ เครียร่าและเชอร์รี่ก็เดินเข้ามาประกบด้านหน้าและด้านหลังของตินก่อนที่จะ....จี้ที่ลำตัวของตินซ้ำๆ

"อ้ากกกก!....หยุดน้า!...ฮาฮ่าฮาฮ่า..พอแล้ว!.....ยอมแล้ว!!"ตินน้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสนจะทรมาน

3นาทีต่อมา

"นมกับผลไม้นะลุกขึ้นมากินได้มั้ยด้วยชั้นช่วยนะ"เครียร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับพยุงเด็กที่ถูกขังขึ้นมานั้งจิบนมที่ตนเองถือมา

ส่วนไคเรย์และเชอร์รี่ต่างก็ช่วยกันป้อนนมเด็กคนอื่นๆ ตัดมาที่ตินน้อยที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากความทรมานกำลังนอนจมอยู่กับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า

"พวงกุญแจที่ติดเก็บมาดูเหมือนจะเป็นพวงเดียวกันกับที่คุณลุงโจรเอามาล็อคกุญแจมือของพวกเรารึป่าวอะ"เชอร์รี่เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยก่อนที่จะปล่อยให้เด็กที่ตัวเองช่วยนั้งดื่มนมเอง และเจ้าตัวก็เดินมาหยิบกุญแจที่หล่นอยู่ข้างตัวของตินน้อยมาไขกุญแจมือของตัวเอง

เด็กๆที่ถูกช่วยออกมาก็พอจะมีแรงถือดื่มเองบ้างแล้วไคเรย์และเครียร่่าจึงได้พากันมานั้งมุงช่วยกันไขกุญแจมือ

แกร๊ก

"อะ..ไขออกแล้ว"เชอร์รี่เอ่ยจบก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนที่จะหันไปไขให้ไคกับเครียร่าและก็เรย์

"นี่ไขให้ผมด้วยสิ...ผมไม่มีแรงจะลุกแล้วละ"ตินน้อยเอ่ยพร้อมกับชูแขนทั้งสองข้างขึ้นมา หลังจากที่เชอร์รี่ไขกุญแจให้ทั้งสามคนเสร็จก็หันมาหาตินน้อยที่กำลัังนอนรอความช่วยเหลือ

"อะ...นี่พวงกุญแจนะตินไขเองนะ...ตินเก่งอยู่แล้ว"เชอร์รี่เอ่ยพร้อมกับเอากุญแจใส่ไว้ในมือของตินด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเดินหนีไปตินเลยทำได้แค่ส่งสายตาไปให้เครียร่าและไคกับเรย์เพื่อขอความช่วยเหลือ เครียร่าที่หันมาเห็นสายตาอ้อนวอนของติดก็รีบหันหน้าหนีพร้อมเดินตามเชอร์รี่ออกไป

"งั้นเดี๋ยวผมไขให้เองนะติน.."ไคเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินมาหยิบพวงกุญแจในมือของตินไปแต่ในระหว่างที่กำลังจะไขก็ถูกเรย์แย่งไปอีกที

"ตินน่ะเดี๋ยวผมดูแลเองครับผมโตกว่าดูแลติดได้ดีกว่าแน่นอน"เรย์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนส่งมาให้ตินตัวน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะเปิดศึกเถียงกันไปมาอยู่อย่างนั้น

'เกิดมาสวยมันก็ลำบากเหมือนกันนะเฮ้อ.....อย่าทะเลาะกันเพราะความสวยของผมเลยนะ'ตินน้อยคิดในใจก่อนที่จะบิดตัวไปมาด้วยความเขิน

.

สุดท้ายเชอร์รี่ก็ต้องเป็นคนเข้ามาห้ามทั้งสองคนและเอาพวงกุญแจไปไขให้ตินด้วยตนเองอยู่ดี......

"นี่..พวกเด็กๆพอจะเดินกันไหวรึป่าว....เดี๋ยวเราต้องเดินทางต่อเพื่อหาที่ทักกันแล้วนะ"ตินเอ่ยจบก็นำเอาแผนที่ที่หยิบติดตัวมาจากศพของหัวหน้าโจรขึ้นมาเปิดเพื่อหวังจะหาจุดที่พอจะอยู่ได้

"แล้วพวกเด็กๆ..จะไปกับพวกเรายังไงละในเมื่อถุงหอมมีพอแค่พวกเราเองน่ะ"เครียร่าเอ่ยถาม

"อ่อเรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกผมไม่ได้หยิบมาแค่5อันสักหน่อย....ผมหยิบมาทั้งหมดรอบๆพื้นที่ของรถม้าเลยละ"ตินน้อยตอบพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นมาก่อนที่จะฉีกยิ้ม

"นายเป็นโจรมาก่อนหรอติน....นายจะหยิบทุกอย่างที่เห็นมาไม่ได้นะ"เชอร์รี่เอ่ขึ้นพร้อมกับพูดตักเตือนติดน้อยที่ยืนทำหน้างงๆ

'ก็ผมเป็นเซลล์แมนที่ชนใจแต่ของถูกของฟรีนี่...แล้วมันแปลกตรงไหนที่จะหยิบนู้หยิบนี่ก็มันไม่มีเจ้าของนี่นา'ตินน้อยคิดพร้อมกับหันหน้ามามองแผนที่ในมือของตน

"อะ...ตรงนี้เหมือนจะมีถ้ำกับลำธารอยู่ด้วยละห่างจากเราไปไกลพอสมควรเลยละ"ตินน้อยเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินเอาไปให้ทุกคนดู  "นี่ไง..พวกเราน่าจะอยู่ตรงนี้ถ้าเดินตรงเข้าไปไม่นานก็คงถึงตรงนี้" นิ้วเล็กๆของตินน้อยค่อยๆชี้ไปตามเส้นทางที่เป็นทางราบเรียบเช่นเดียวกับทางที่พวกเขามาก่อนที่จะหยุดอยู่ตรงลำธารที่ยาวไปจนถึงใจกลางของป่า

"พวกเราน่ะไม่มีปัญหาหรอกแต่พวกเด็กๆพวกนี้ละ"ไคเอ่ยตอบพร้อมกับหันไปมองเด็กๆที่ยังคงนั้งดื่นนมกันอยู่

"ถ้างั้นเอาอย่างนี้เป็นไง........

.

.