ตอนที่1

ณ ใจกลางเมืองเบท

ตุบ!

"เฮง.....ไอ้เฮงซวย!!!!!!!"เสียงเด็กหนุ่มตัวน้อยตะโกนดังขึ้นมาหลังจากล่วงจากต้นไม้  ผู้คนรอบข้างต่างพากันมองมายังเด็กหนุ่มตัวน้อยที่พึ่งตะโกนออกมาด้วยคำที่พวกเขาไม่รู้จักก่อนที่หญิงสาวธรรมดาคนนึงจะเดินเข้ามาพยุงตินน้อยไว้

"หนุ่มน้อย...เป็นอะไรมั้ยจ้ะ..พ่อแม่ไปไหนละ"เสียงของหญิงสาวธรรมดาๆผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความสงสาร

"ห้ะ..ป้าเรียกใครหนุ่มน้อย...ผมอายุ29แล้วนะป้าเห็นผมเป็นเด็กหรือไง..คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่............"สิ้นเสียงของตินในเวอร์ชั่นมินิ ร่างของเด็กน้อยตินก็ลุกขึ้นก่อนที่จะตกใจกับความสูงของหญิงสาวตรงหน้า 'เอะ..นี่เราเตี้ยลงงั้นหรอ'นั้นคือสิ่งที่ตินคิดได้น่ะตอนนั้น

"โกหกอย่างนี้ไม่น่ารักเลยนะจ้ะตัวกระเปี้ยกแค่นี้จะอายุขนาดนั้นได้ยังไงกัน..ถ้าไม่มีที่ไปมาอาศัยที่บ้านเด็กกำพร้ากับฉันเถอะ"หญิงสาวเอ่ยจบก็อุ้มตินที่ตอนนี้สติเลื่อนลอยไปแล้วขึ้นมาไว้ที่เอวก่อนที่จะเดินจากไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

อีกด้าน

'เจ้านั้นคงจะได้ไปเกินใหม่เป็นลูกขุนนางและใช้ชีวิตอย่างดีแล้วสินะ'เสียงของพระเจ้าองค์เดิมที่ส่งตินไปเกิดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชอบใจ

'ป่าวค่ะ...ท่านส่งเขาไปเกิดเป็นเด็กกำพร้าต่างหากละคะ'หนึ่งในเหล่าเทพเอ่ยขึ้น

'อะ...อะแฮ่ม..แต่ถึงจะเป็นเด็กกำพร้าแต่ก็คงทำมาหากินได้อย่างไม่ลำบากสินะเพราะเจ้านั้นโตแล้วนิเนอะฮาฮาฮาฮ่า.'

'ป่าวเลยเจ้าค่ะเหมือนท่านจะทำพลาดอีกแล้วนะเจ้าค่ะ...เด็กคนนั้นไปเกิดเป็นเด็กกำพร้า!..แถมยังเป็นแค่เด็กอายุ9ขวบ!...และยังเป็นเด็กที่ไม่มีพลังเวทด้วยค่ะ!'

ชึก ชึก ชัก 

ลูกธนูที่พุ้งออกมาจากคำพูดของเทพอีกองค์พุ้งเข้าใส่พระเจ้าทันทีจนเจ้าตัวหน้าซีดเผือก

'ไม่มีอย่างอื่นเลยหรอ...เช่นวิชาฟันดาบหรือความสามารถด้านธรรมชาติ'พระเจ้าเอ่ยต่อด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

'ไม่มีเลยค่ะ...สงสัยท่านจะลืมใส่ไปนะเจ้าค่ะ....อ่อแต่มีพลังศักดิ์สิทธ์อยู่นะค่ะถึงจะเบาบางมากก็ตามที'เทพอีกองค์เอ่ยตอบก่อนที่จะพากันเดินจากไปทีละองค์

'ฮาฮ่า...อย่างน้อยก็มีอยู่1อย่างละนะ...สงสัยข้าคงต้องลาพักร้อนซะแล้วละ....'

.

ณ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

"นี่เจ้านั้นพึ่งมาใหม่หรอ....ทำไมเอาแต่นั้งนิ่งอยู่ตรงนั้นละเราเข้าไปชวนคุยดีมั้ย"เสียงของเหล่าเด็กน้อยเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับชี้มาทางตินตัวน้อยที่ตอนนี้นั้งจุ่มอยู่ในความคิดตนเองที่มุมห้อง

"อย่าเลย...เด็กคนนั้นดูน่ากลัวยังไงแปลกๆไม่พูดไม่จาอะไรเลยตั้งแต่มาถึงแล้ว"เด็กสาวตัวน้อยเอ่ยตอบ

'เฮ้ย..จะนินทาอะไรก็ให้มันน้อยๆหน่อย...มันได้ยินนะเฟ้ย.........นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...แค่จะบอกรักทำไมมันยากขนาดนี้นะถึงขั้นต้องตายแล้วมาเกิดใหม่เป็นเด็็กไม่มีที่ซุกหัวน้อยเลยหรอ.....เอาเวลาที่เสียไปจากการแอบรักข้างเดียวของผมคืนมานะ...ฮะฮึก'ตินตัวน้อยคิดพร้อมกับเขี่ยพนังห้องไปพรางๆ

'แต่ถึงจะบอกว่าให้มาเกิดใหม่เพื่อเป็นการขอโทษยังไงก็เถอะ...แต่แบบนี้มันเกิดไปรึป่าว..ไม่อธิบายอะไรเลยยังไม่พอ...ดันโยนกันลงมาแบบไร้เยื่อใยอีกต่างหาก.....พระเจ้าก็พระเจ้าเถอะถ้าเจอกันอีกแม่จะซัดให้น้วมเลยค่อยดู'

และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของตินน้อยผจญภัย~

ก่อนอื่นนะป้า..ผมเป็นโรคแพ้ผู้หญิงครับถ้าอยู่ใกล้เกินไปมันจะคันที่หัวใจแล้วก็จะรู้สึกเวียนหัวคับฉะนั้นอย่าเข้ามาใกล้จนเกินไปนะครับ....แล้วก็ผมชื่อโอวัลตินหรือเรียกสั้นๆว่าตินก็ได้ครับ"ตินเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจพร้อมกับกอดอกเก๊กเบาๆ (โรคแพ้ผู้หญิงไม่ใช่,ไม่ชอบผู้หญิงใช่)

"เป็นชื่อที่แปลกดีนะจ้ะ....ตินจ้ะถ้าหนูเป็นโรคแพ้ผู้หญิงงั้นทำไมตอนน้าอุ้มหนูมาถึงไม่เป็นอะไรเลยละจ้ะ....น้าว่าบางทีหนูอาจจะต้องแก้นิสัยชอบโกหกสักหน่อยแล้วละจ้ะ....ฉะนั้นวันนี้น้าจะให้หนูทำความสะอาดถ้วยชามของทุกคนก่อนทานอาหารนะจ้ะ"พูดจบคาน่าก็อุ้มตินขึ้นมาแล้วตรงไปที่ครัวอย่างไม่รีรอ

"เดี๋ยวสิป้า...เอะอะเอะอะก็อุ้ม...ป้าไม่ใช่สามีผมนะ...แค่แฟนผมยังไม่เคยมีเลยป้าจะมาพรากความบริสุทธิ์ของผมไม่ได้นะป้า!"ตินน้อยเอ่ยต่อพร้อมกับดิ้นไปมาเพื่อให้ตนเองหลุด

"ความบริสุทธิ์นั้น....น้าคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องมีแล้วละจ้ะ....ถ้างั้นล้างถ้วยให้เสร็จก่อนอาหารด้วยนะจ้ะ...และที่สำคัญน้าพึ่งจะ22จะเรียกป้าไม่ได้นะคะ....เฮ้อทำไมถึงได้เป็นเด็กแสบอย่างนี้กันนะ"คาน่าเอ่ยตอบก่อนที่จะค่อยๆวางตินน้อยตรงถังน้ำใบเล็กที่มีถ้วยอยู่

"อ้าวหรอผมนึกว่าป้าอายุ40มาตลอดเลยนะเนี้ย"ตินน้อยเอ่ยตอบทันทีที่โดนวางลงที่พื้นพร้อมกับมองไปที่ถ้วยตรงหน้า

"น้า!...น้าจ้ะไม่ใช่ป้า...คุยกับเธอแล้วปวดหัวซะจริง....คิดถูกคิดผิดเนี้ยที่รักเธอมาเลี้ยง"พูดจบคาน่าก็เดินกุมขมับออกไปโดยที่ทิ้งตินน้อยไว้เพียงลำพังกับถ้วยกลองหนึ่ง

"อะไรกัน.....ทำไมพูดจาโหดร้ายอย่างนี้ละ...พูดกันตามตรงผมในร่างนี้ก็เด็กกว่าป้าอยู่ดีนี่น้า....ว่าแต่ตอนนี้เราอายุเท่าไหร่กันละ"ตินพูดจบก็นั้งจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่พักใหญ่~

.

ช่วงเย็น

.

'นี่ผมคิดแล้วคิดอีกมันก็ไม่น่าจะใช่นะ...ปกติคนที่ถูกส่งมาเกิดใหม่มันต้องมาเกิดเป็นลูกขุนนางหรือตัวร้ายอะไรทำนองนั้นไม่ใช่รึไง...แล้วทำไมผมถึงมาเกิดเป็นเด็กที่อายุไม่ถึง10ขวบแถมยังไร้บ้านอีก...ซ้ำร้ายต้องมาอยู่บ้านเด็กกำพร้าแถมยังโดนสั่งให้ล้างถ้วยอีก........นี่มันโชคร้ายสุดๆเลยนี่หว่า'ตินน้อยคิดด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวดเข้าหากัน

"นี่....อาหารไม่อร่อยหรอ...ชั้นชื่อเครียร่านะ..นายชื่อตินใช่มั้ยยินดีที่ได้รู้จักนะ"สาวน้อยเครียร่าเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับกินอาหารไปด้วย

'เด็ก...ผู้หญิง....อย่ามาทำตัวสนิทสิฟร้ะ...ก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าไม่ชอบผู้หญิงน่ะ'ตินน้อยคิดพร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าเพื่อไม่ไห้อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังคิดอะไร

"อ่อ..อ่าอร่อยดีแค่ไม่ค่อยหิวน่ะ.....ถามอะไรหน่อยสิ....อายุเท่าไหร่ถึงจะหาเงินได้หรอ"ตินน้อยตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป

"นายไม่รู้หรอ...ที่นี้น่ะหลังจากครบอายุ10ขวบจะต้องไปตรวจสอบอาชีพที่วิหารแล้วถึงจะหาเงินได้น่ะ...แต่ส่วนมากไม่อยากมีใครออกไปหาเงินเองหรอก....ก็อยู่ที่นี่มันสบายกว่านี่นา...ถ้าออกไปข้างนอกคงไม่มีชีวิตรอดหรอก...ชั้นเองก็อายุครบ10ขวบในวันพรุ่งนี้แล้วละ"เครียร่าพูดจบก็ทำหน้าซึมขึ้นมาทันทีก่อนที่เด็กหญิงอีกคนจะพูดขึ้นมา

"นั้นสิๆ.....ไม่มีใครอยากออกไปข้างนอกหรอกอันตรายจะตายไป...สงสารเครียร่าจังถ้าได้อาชีพแล้วคงจะถูกส่งไปใช้ชีวิตข้างนอกแน่ๆ...อ่อจริงสิชั้นชื่อเชอร์รี่นะอายุ9ขวบ"สาวน้อยเชอร์รี่พูด

"ส่วนชั้นชื่อไคปีนี้อายุ9ปีแล้วละ...ที่นี่เครียร่าอายุเยอะสุดแล้วละ....อีกไม่นานก็คงต้องออกไปใช้ชีวิตคนเดียว"หนุ่มน้อยไคเอ่ยต่อทันทีก่อนจะรีบส่งยิ้มให้เล็กน้อย

"ผมก็อายุ9ขวบเหมือนกัน...แต่ผมไม่ใช่เด็กของที่นี่จำเป็นต้องรอจนถึง10ขวบด้วยหรอ"ตินเอ่ยจบก็ตักเข้าปากพร้อมกับรอคำตอบของเหล่าเด็กๆ

.

ก่อนหน้านี้ ณ ห้องครัวที่ตินล้างถ้วยอยู่

.

'ถ้าเป็นเกิดใหม่จะเหมือนในเกมมั้ยน่ะ....ที่พอพูดว่าสเตตัส..แล้วไอช่องฟ้าๆจะขึ้นมา..ถ้าทำแบบนั้นได้เราก็จะรู้ทั้งอายุส่วนสูงน้ำหนักแล้วก็อย่างอื่นด้วยมั้ยนะ..จะบ้าคิดอะไรของเราเนี้ยมันจะไปมีของแบบนั้นได้ยังไงกัน'

.......

สองนาทีต่อมา

"สเตตัส"ตินตัวน้อยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาในมุมนึ่งภายในห้องครัว

ตั้ง!

สิ้นเสียงของตินก็ปรากฎกระดานสี่เหลี่ยมสีฟ้าใสๆขึ้นตรงหน้าของตินน้อย แต่ด้วยความตกใจของเจ้าตัวเลยเผลอทำถ้วยในมือที่เผลอหยิบติดมาหล่นแตกจนทำให้คาน่าเข้ามาบ่นและไล่เขาออกมานั้งกินข้าวกับพวกเด็กๆคนอื่นๆแทน

.

ปัจจุบัน

.

'ในกระดานสีฟ้านั้นบอกแค่ชื่ออายุกับหน้าตาแต่ยังมีช่องอีกสามช่องที่ยังไม่เปิดก็เลยสงสัย..แต่ก็คงจะเป็นอาชีพและฉายาอะไรทำนองนั้นเหมือนในเกมสินะ...โชคดีแห้ะที่เห็นมันก่อน'ตินน้อยคิดพรางรอบมองเหล่าเด็กๆ

"ที่ประเทศนี้น่ะมีกฎอยู่ว่าเด็กๆที่ยังไม่ถึง10ขวบและไม่มีที่อยู่จะต้องมาอาศัยที่บ้านเด็กกำพร้าน่ะสิ...แล้วก็อีกอย่างนะถึงจะมีพ่อแม่แต่ถ้าหากได้อาชีพก็ต้องออกจากบ้านอยู่ดีนั้นแหละ"เชอร์รี่เอ่ยตอบคำถามของติน

"พวกเธอยังดีที่จะได้ออกไปพร้อมกันแต่ชั้นคงต้องออกไปคนเดียวสินะ"เครียร่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าหมองๆพรางมองไปที่ตินน้อยกับทั้งสองคนที่นั้งอยู่ตรงหน้า

"อย่าคิดอย่างนั้นสิเครียร่า..พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอว่าจะไปรวมตัวกันข้างนอก..เธอแค่ได้ออกไปไวกว่าพวกเราแค่ปีเดียวเอง...เพราะฉะนั้นเธอต้องรอพวกเรานะ"เชอร์รี่เอ่ยตอบเพื่อเป็นการเตือนและปลอบใจเพื่อนของตนที่กำลังเศร้าหมอง

"พวกเธอจะออกไปใช้ชีวิตด้วยกันหรอ"ตินน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ใช่แล้วละ..นายเองก็มาด้วยสิ..ข้างนอกนั้นถึงจะดูเหมือนโหดร้ายแต่ถ้าเราตั้งปาตี้แล้วสู้ไปด้วยกันได้ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วละ"ไคตอบพร้อมกับเดินมาจับมือน้อยๆของติน

'หรือว่าไคจะแอบชอบเรา....อั้ย....ไม่ได้สิในใจเรามีแต่มาร์คคนเดียว...แต่ยังไงก็เถอะมันคงไม่ผิดหรอกเนอะก็แค่ร่วมปาตี้เอง....แต่ถ้าดูดีๆไคเป็นเด็กที่หน้าตาดีเลยแฮะเผลอๆจะหล่อกว่ามาร์ครึป่าวนะ....ถ้าโตไปแล้วคงจะหล่อน่าดู'ตินน้อยคิดพร้อมอมยิ้มเล็กๆ

"อื้มเอาสิไว้ออกไปเราไปตั้งปาตี้ด้วยกันนะ"ตินน้อยเอ่ยตอบด้วยท่าทีที่กำลังเก็บอาการ

'ไว้เป็นเรื่องในอนาคตก็แล้วกันนะ...หุๆ'

.

.

จบตอนที่1