เส้นทางปรมาจารย์ 2

ต้วนซินเว่ยมองสีหน้าของซ่งตงหยางแล้วพอจะเข้าใจ หากไม่บุญกุศลของตระกูลเกื้อหนุนเขาคงตายไปแล้ว

“เช่นนั้นไปกันเถอะค่ะ”

เมื่อได้ยินอาจารย์ตอบรับซ่งตงหยางจึงได้รีบพาอาจารย์ไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก ซึ่งทำให้ชาวบ้านหันมามองอย่างสนใจ น้อยคนนักที่จะมีรถยนต์ใช่แบบนี้ ดวงตาคู่คมที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปีมองอาจารย์ที่นั่งบนรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรถยนต์แค่คันเดียวไม่ควรค่าให้สนใจ ยิ่งทำให้เขามองอาจารย์สูงส่งยิ่งขึ้น

โดยหารู้ไม่ว่าโลกที่เธอจากมานั้นรถยนต์วิ่งเต็มท้องถนน รถติดจนน่าเบื่อหน่าย ผิดกับตอนนี้ที่เพียงไม่นานก็ถึงที่หมายแล้ว

ต้วนซินเว่ยมองบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ห่างออกจากในเมืองไม่มากนัก เขตนี้มีแต่คนมีฐานะอาศัยอยู่ทำให้เธอสนใจอยากได้บ้านสักหลังเหมือนกัน แต่คงยังห่างไกลไปเพราะเงินเพียงเก้าร้อยกว่าหยวนจะทำอะไรได้ คงทำได้แค่เช่าบ้านราคาถูก ๆ เท่านั้นกระมัง

หลังจากลงจากรถก็มีคนในครอบครัวคุณลุงออกมาต้อนรับ บ้างก็มีสายตาเคลือบแคลงสงสัยแต่พวกเขาก็มีมารยาทมากพอที่จะไม่ล่วงเกินอาจารย์ เพราะเธอเหมือนเป็นความหวังของครอบครัว ทว่าสายตาพวกเขาจะมองต้วนซินเว่ยอย่างไรเธอก็ไม่ได้สนใจ สิ่งที่สนใจคือฮวงจุ้ยบ้านที่เหมือนจะมีไอดำปกคลุมทั่วทั้งบ้าน โดยเฉพาะจุดหน้าบ้านที่โดดเด่นมีน้ำพุตั้งตระหง่าน

มันจะไม่แปลกที่บ้านของคนร่ำรวยจะมีน้ำพุอยู่หน้าบ้าน แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นแตกต่างจากคนอื่น ตั้งแต่เธอตั้งใจเดินเส้นทางปรมาจารย์ก็เปิดดวงเนตรสวรรค์มาตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว แม้จะเกิดใหม่ในร่างคนอื่นอีกครั้งก็ยังมองเห็นอยู่ดี

“อาจารย์ต้วนมีอะไรผิดปรกติหรือเปล่าครับ” ตั้งแต่ลงจากรถสายตาของอาจารย์ก็หยุดที่น้ำพุหน้าบ้านของเขา ที่เขาตั้งน้ำพุหน้าบ้านเพราะอาจารย์ฮวงจุ้ยแนะนำและตลอดเวลาหลายปีมานี้หน้าที่การงานเขาก้าวหน้ามาโดยตลอด ฉะนั้นน้ำพุนี่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

“น้ำพุนี่มีการเปลี่ยนแปลงเมื่อสามเดือนก่อนใช่หรือเปล่าคะ” เมื่อได้ยินคำถามของอาจารย์ก็ทำให้เขานึกขึ้นได้มีการแก้ไขเมื่อสามเดือนก่อนจริง ๆ เพราะตอนนั้นน้ำพุชำรุดตอนหิมะตกจึงได้มีการเปลี่ยนอันใหม่เมื่อสามเดือนก่อน

“ใช่ค่ะอาจารย์ มีอะไรผิดปกติหรือคะ” เฉินหย่าลี่ที่เป็นแม่บ้านคอยดูแลคนในบ้านจำได้ว่าสามเดือนก่อนบ้านของเธอได้มีการแก้ไขน้ำพุจริง ๆ และคนที่แนะนำแก้ไขก็เป็นสหายสนิทของสามีด้วยเธอจึงไม่เคยติดใจสงสัยอะไร

“ใครเป็นแก้ไขน้ำพุให้คุณป้าคะ” ต้วนซินเว่ยหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่ยังสง่างาม เพราะไม่ได้ทำงานหนัก สามีรักใคร่กลมเกลียวกันดีทว่าใบหน้าตอนนี้มีไอดำของพลังหยินปกคลุมทั้งร่างทำให้สามเดือนมานี้ทำให้หล่อนมีอาการเจ็บป่วยอยู่บ่อยครั้ง รวมถึงหญิงสาววัยยี่สิบกว่าปีที่เป็นบุตรสาวมองตามพวกเขาอย่างสนใจใคร่รู้ก็มีไอดำไม่ต่างกัน

“อาจารย์ฮวงจุ้ยที่สหายผมเชิญมาครับ” เมื่อได้ยินอาจารย์กล่าวเช่นนั้นก็ทำให้ใบหน้าของซ่งตงหยางหน้าซีดเผือด เขาไม่กล้าคิดเลยว่าสหายที่สนิทกันตั้งแต่สมัยวัยเยาว์จะกล้าทำร้ายเขา

“อาจารย์หรือว่า...” เขาไม่กล้าเอ่ยต่อ ดวงตาคู่คมมองอาจารย์ราวกับต้องการฟังคำตอบที่ชัดเจน เขาไม่กล้าปรักปรำใคร

“สหายของคุณลุงคนนี้ เมื่อก่อนเป็นคนยากจน ทำอะไรไม่เคยประสบความสำเร็จเลยสักครั้ง แต่หลังจากสามเดือนมานี้สหายของคุณกลับมีโชคลาภจากเล็กน้อยจนเริ่มมากขึ้น อีกทั้งร่ำรวยขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใช่หรือเปล่าคะ”

ซ่งตงหยางคิดตามคำพูดของอาจารย์แล้วกลับเป็นจริงทุกอย่าง ใบหน้ายิ่งซีดเผือดคนที่เขารักและใส่ใจทำไมถึงทำอย่างนั้นกับเขา เขาทำดีและช่วยเหลืออีกฝ่ายมาโดยตลอด แม้กระทั่งให้ยืมเงินโดยที่ไม่เคยได้เงินคืนแม้แต่หยวนเดียว

“ทำไม...” คำพูดติดอยู่ในปาก เขาไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้โหดร้ายกับเขานัก หากเขาไม่ได้พบอาจารย์อาจจะตายได้ การเกิดอุบัติเหตุจากเล็กไปมากอาจทำให้เขาถึงแก่ชีวิตในสักวัน

“ความอิจฉาค่ะ”

ต้วนซินเว่ยเอ่ยตอบอย่างไม่แปลกใจ เธอเห็นคนมามากแล้วการที่เธออยู่ในวงการบันเทิงทำให้เห็นผู้คนนิสัยหลากหลาย ถึงจะไม่ได้เปิดดวงตาสวรรค์ก็มองเห็นว่าคนคนนั้นจริงใจหรือไม่ แม้เธอจะเดินเส้นทางปรมาจารย์แต่ใช่ว่าจะเป็นอมตะ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่โผล่มาในนิยายเรื่องนี้