เจ้าคนไร้ค่า

"ท่านพี่ ปล่อยลูกนะเจ้าคะ! อย่าทำร้ายลูกเลยเจ้าค่ะ หนิงเอ๋อขอร้อง" ภรรยาตัวเล็กที่มีรอยตบตีและบาดแผลเต็มตัวไปหมด วิ่งเข้ามาทั้งน้ำตาแย่งลูกออกไปจากอ้อมอกของจางเสี่ยวหนิง

"ข้าไม่ได้จะทำอะไร ข้าแค่..." (พูดอะไรไปตอนนี้ทั้งเด็กๆ และภรรยาของเจ้าของร่างเดิมคงไม่ฟังแน่ เพราะเขามีอดีตที่เลวร้ายกับเจ้าของร่าง คงต้องค่อยๆ พิสูจน์ความจริงใจสินะ) เขาคิดในใจ

หนิงเอ๋อที่ผวาเมื่อจางเสี่ยวหนิงยื่นมือจะไปจับที่ใบหน้าของเธอ เธอรีบขยับหนีและโอบกอดลูกเอาไว้แน่น

"ท่านพี่อย่าตีข้ากับลูกเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะรีบไปหาเงินมาให้ แต่ตอนนี้ข้ายังหาไม่ได้ ข้าวสารกรอกหม้อก็กำลังจะหมด ท่านพี่อย่าเพิ่งตบตีพวกข้ากับลูกเลยนะเจ้าคะ หนิงเอ๋อจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ภรรยาตัวน้อยกลัวด้วยความสั่นเทา แต่ก็ยังกลางปีกปกป้องลูกทั้งสอง

"ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องไปหาเงิน หน้าที่หาเงินเป็นหน้าที่ของข้า เจ้าไปพักผ่อนเถอะ" หนิงเอ๋อตกใจกับคำพูดของสามีของเธอ

"ท่านพี่หมายความว่ายังไง?" หนิงเอ๋อไม่เข้าใจ เธอทำหน้าสงสัย คราบน้ำตาเลอะเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าไปหมด

"อย่างที่เจ้าได้ยินนั่นแหละ เจ้าพาเด็กๆ ไปอาบน้ำพักผ่อน ข้าจะขอเดินไปดูรอบ ๆ บ้านหน่อยว่ามีอะไรที่พอจะทำเป็นเงินได้บ้าง"

จางเสี่ยวหนิงพูดจบก็เดินทิ้งแม่ลูกทั้งสองออกมาบริเวณรอบบ้าน เพื่อดูว่าจะแลกอะไรเป็นเหรียญ เพื่อซื้อไก่ซื้อเนื้อมาให้ลูกและพ่อเฒ่าของเจ้าของร่างเดิมได้ต่อลมหายใจ

หนิงเอ๋อมองสำรวจสามีของตนเองทั้งตัวมีแต่เลือดท่วมและมีรอยพกช้ำจากการโดนทุบตีเต็มไปหมดแต่ก็ไม่กล้าปริปากถามสามีของนางเองว่าเกิดอะไรขึ้นนางจึงเลือกที่จะเงียบและเฝ้ามองสามีห่างๆ

เมื่อเขาพ้นสายตาคนทุกคนแล้วจึงได้สำรวจ เห็นว่าบ้านหลังนี้แทบไม่มีของมีค่าอะไรเลยนอกจากกองฟืนที่ถูกเผาเป็นถ่าน "ระบบ ถ่านนี้สามารถแลกเป็นเหรียญได้หรือไม่?" จางเสี่ยวหนิงถามระบบทันที

"ระบบกำลังทำงาน กรุณารอสักครู่ ประมวลผล ถ่านหนึ่งกระสอบสามารถแลกได้สองเหรียญ" จางเสี่ยวหนิงจึงยืนนับกระสอบถ่านทั้งหมดมี ห้าสิบกระสอบ ที่ถูกเผาเสร็จเรียบร้อย

"ระบบ ข้าต้องการแลกห้าสิบกระสอบทั้งหมดนี้เป็นเงินกี่เหรียญ?" จางเสี่ยวหนิงถามระบบ

"ห้าสิบกระสอบ ประมวลออกมาได้เป็นเงินหนึ่งร้อยเหรียญ จะแลกเปลี่ยนเลยหรือไม่?" ระบบถามจางเสี่ยวหนิง

"แลกทั้งหมดเป็นเหรียญ" จางเสี่ยวหนิงพูดจบ ระบบก็ดูดเอาถ่านห้าสิบกระสอบหายวับไปในพริบตา และระบบอัพเดทว่าจางเสี่ยวหนิงมี หนึ่งร้อยเหรียญในระบบ "ท่านจะแลกอะไรในระบบกลับคืนออกไปบ้างไหม?"

"แน่นอนอยู่แล้ว เบื้องต้นข้าขอแลกไก่สองตัว" พูดจบไก่เป็น ๆ สองตัวก็กระโดดออกมาจากระบบ จางเสี่ยวหนิงดีใจมาก ที่เขาจะไม่ต้องอดตายในยุคที่ไร้ซึ่งอาหารเช่นนี้

แต่เขาก็ไม่อาจชะล่าใจได้ เพราะถ้าไม่มีอะไรแลกหรือไม่มีอะไรที่งอกเงยขึ้นมา เขาก็จะค่อยๆ หมดเงินและเหรียญไปเรื่อยๆ

"ระบบ มีอะไรอัพเดทใหม่บ้าง ช่วยอธิบายให้ฉันฟังที" จางเสี่ยวหนิงถามระบบ

"ระบบได้ทำการอัพเดทฟังก์ชันใหม่ ท่านสามารถเลี้ยงสัตว์และปลูกพืชในระบบได้ เพียงใช้เหรียญแลกซื้อพื้นที่ในระบบเท่านั้น"

"ดี งั้นฉันยังเหลือเหรียญอีกเก้าสิบแปดเหรียญ ฉันขอซื้อที่ดินหนึ่งไร่ต้องใช้กี่เหรียญ?" จางเสี่ยวหนิงถามระบบ

"กรุณารอสักครู่ ระบบกำลังประมวลผล" เสียงดังติ๊ดๆ ถูกประมวลออกมาและแจ้งออกมาดังนี้ "หากท่านต้องการซื้อที่จำนวนหนึ่งไร่ ต้องใช้เงิน สามสิบเหรียญในการซื้อ ท่านตกลงจะซื้อพื้นที่ในระบบหรือไม่?"

"ได้ ข้าซื้อ" จางเสี่ยวหนิงบอกกับระบบ

"กรุณารอสักครู่ ระบบกำลังทำการซื้อพื้นที่ หนึ่งไร่ให้กับท่าน" เสียงดังติ๊ดๆ "ระบบได้ทำการซื้อพื้นที่ของท่านเรียบร้อยแล้ว ท่านสามารถเลี้ยงสัตว์ปลูกพืชได้ในพื้นที่หนึ่งไร่"

"ดี ฉันขอซื้อไก่ยี่สิบตัว ที่สามารถผลิตไข่ได้ด้วยตัวเอง หมูตัวผู้สามตัว ตัวเมียสามตัว" จางเสี่ยวหนิง สั่งซื้อของทั้งหมดตามเหรียญที่มี

"ระบบกำลังประมวลผล ซื้อไก่ยี่สิบเหรียญ

-ไก่หนึ่งตัวใช้เงินหนึ่งเหรียญ

-หมูตัวผู้สามตัว และตัวเมียสามตัว รวมกัน หกตัว ตัวละห้าเหรียญ เป็นจำนวนเงินสามสิบเหรียญ รวมเป็นเงินห้าสิบเหรียญ ตอนนี้เหรียญในระบบของท่านคงเหลือยี่สิบเหรียญ ท่านสามารถแลกหรือขายสินค้าภายในระบบหมุนเวียนได้"

"แปลว่าถ้ามีลูกไก่หรือลูกหมูเจริญเติบโต ฉันก็สามารถขายในระบบได้เลยใช่ไหม?"จางเสี่ยวหนิง ถามระบบอีกครั้ง

"ใช่ค่ะ ท่านสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญ และสามารถนำมาเปลี่ยนเป็นสินค้าตัวอื่นๆ ในระบบได้"

"วันนี้ฉันพอแค่นี้ระบบขอบใจมาก"จางเสี่ยวหนิงปิดระบบทันที เมื่อได้ไก่สองตัวจึงรีบเดินออกจากที่ซ่อนและรีบก่อไฟเพื่อนำไก่ทั้งสองตัวไปตุ๋นและทอดให้กับทุกคนในครอบครัวได้กิน....