ระบบเริ่มทำงาน - 1

ตลอดเส้นทางที่จางเสี่ยวหนิงเดินผ่านมา ชาวบ้านที่นี่ดูอดอยากแร้นแค้น ดินที่นี่ปลูกอะไรก็ตายหมด ชาวบ้านแทบจะไม่มีจะกิน ลมหนาวพัดมาเบาๆ เอื่อยๆ ขณะที่จางเสี่ยวหนิงเดินกลับไปที่บ้าน เขาก็ได้เห็นระบบคอมพิวเตอร์บางอย่างเด้งลอยมาในอากาศ

"สวัสดีค่ะ เจ้านาย ฉันคือระบบที่จะช่วยเจ้านายให้รอดพ้นวิกฤตความอดอยาก" เสียงดังขึ้นพร้อมกับตัวอักษรและภารกิจต่างๆ ที่ต้องทำ

จางเสี่ยวหนิงที่เห็นก็ตกใจ เขาจึงได้ยืนศึกษาระบบอยู่ครู่หนึ่ง "ระบบ ฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง?" จางเสี่ยวหนิงถาม

"เจ้านายสามารถนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนเป็นเงิน และสามารถซื้อสินค้าในระบบได้ดังนี้ ข้าวของที่แลกเป็นเหรียญ โดย

-หนึ่งเหรียญ แลกไก่ได้หนึ่งตัว

-ห้าเหรียญแลกหมูได้หนึ่งตัว

-สิบเหรียญแลกวัวได้หนึ่งตัว

และเจ้านายสามารถแลกเมล็ดพันธุ์ข้าวสมุนไพรต่างๆ เจ้านายมีพื้นที่จำนวนสิบไร่ และจะขยายออกเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้น" ระบบที่ลอยอยู่ในอากาศอธิบายให้จางเสี่ยวหนิงเข้าใจ

"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจมากระบบ"

จางเสี่ยวหนิงที่เห็นผู้คนอดอยาก แย่งเนื้อกัน อย่าว่าแต่เนื้อ แม้แต่ผักในป่าก็แทบจะเกลี้ยงไปหมดแล้ว "ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ คงเป็นช่วงทดสอบว่าใครจะรอดหรือใครจะตายสินะ"

จางเสี่ยวหนิงเดินมาถึงที่บ้านซอมซ่อของเขา เขาเห็นพ่อวัยชรากำลังนำฟืนเข้าไปในเตาเผาถ่านอย่างขะมักเขม้น

ลูกทั้งสองที่เห็นจางเสี่ยวหนิงกลับมาก็วิ่งไปหลบคนละมุมราวกับเห็นปีศาจ "ส่วนภรรยาก็ยังไม่กลับจากตลาดสินะ" จางเสี่ยวหนิงพยายามมองดูทุกอย่างภายในบ้าน

"นี่เจ้าของร่างเดิมเอาข้าวของในบ้านไปขายจนหมดเลยหรือ? ไม่เหลือแม้กระทั่งหมอนผ้าห่มที่จะให้ความอบอุ่นกับครอบครัว ส่วนนั่นคงเป็นพ่อเฒ่าจาง พ่อของเจ้าของร่างเดิมสินะ อายุป่านนี้ยังต้องขึ้นไปตัดฟืนมาเผาถ่าน เจ้าของร่างนี้ช่างชั่วช้าจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อฟ้าประทานโอกาสให้ข้ามาเกิดใหม่ในร่างนี้ ข้าก็จะทำทุกอย่างออกมาให้ดี"

"ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว" จางเสี่ยวหนิงเดินไปหาพ่อของเจ้าของร่าง ทักทายด้วยความนอบน้อม

"เสี่ยวหนิงกลับมาแล้วเหรอลูก พ่อยังไม่มีเงินให้เจ้าหรอก เจ้าอย่าคิดจะตบตีลูกกับเมียเจ้านะ อย่าทำร้ายเด็กทั้งสองเลย" ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นทั้งๆ ที่ยังไม่เห็นปฏิกิริยาของลูกชายแต่ก็เอ่ยปากห้ามก่อนแล้ว

"ไม่หรอกท่านพ่อ ท่านไปพักเถอะ เดี๋ยวข้าจะทำตรงนี้เอง" จางเสี่ยวหนิงบอกผู้เฒ่าจางผู้เป็นพ่อให้ไปพักผ่อน ซึ่งเขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"ไม่เป็นไร พ่อทำเอง เจ้าไปเถอะ ไปพักผ่อนเถอะ" ผู้เฒ่าจางไม่กล้าแม้แต่จะขยับให้ลูกชายมาทำหน้าที่แทนตน เพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ท่านพ่อ ท่านเหนื่อยมากแล้ว ไปพักเถอะเดี๋ยวข้าจัดการตรงนี้เอง" จางเสี่ยวหนิงยืนยันและพยุงผู้เป็นพ่อวัยชราขึ้นและพาไปพักในห้อง

‘นี่เกิดอะไรขึ้นกับลูกข้า’ ผู้เฒ่าจางคิดในใจ

ขณะที่พยุงพ่อเฒ่าจางเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน ลูกชายและลูกสาวของจางเสี่ยวหนิงเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก็ตกใจ รีบวิ่งไปหลบซ้ายหลบขวาเพื่อไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อเห็นตนและตบตีตนอีก

"อ้าวเด็กๆ พวกเจ้าไปหลบหลังเสากันทำไม วันนี้กินข้าวกันหรือยัง?" จางเสี่ยวหนิงถามขณะที่เดินเข้าไปหาลูกทั้งสอง

"ท่านพ่ออย่าเข้ามานะ! อย่าคิดจะตีน้องรองเด็ดขาด น้องยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" พี่ชายคนโตปกป้องน้องรองของตัวเองด้วยชีวิต เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาเดินตรงมาหาน้องสาวของตน

"อะไรของพวกเจ้า ข้าถามเจ้าทั้งสองคนว่ากินอะไรกันหรือยัง?" จางเสี่ยวหนิงยื่นมือจะไปอุ้มลูกสาวขึ้น แต่พี่ชายคนโตก็รีบวิ่งมาขวางทางเอาไว้

"ท่านพ่อข้าขอร้อง น้องรองยังเล็กนัก อย่าตบตีน้องเลย ท่านมีอะไรโกรธอะไรก็มาลงที่ข้า" พี่ชายคนโตหันไปปลอบน้องสาวว่า "น้องรองเจ้าไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องเจ้าเอง"

"ฮือ... ท่านพี่.. ท่านพ่อจะตีข้า" เสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้ หลบอยู่หลังพี่ชายด้วยความสั่นเทา

"ข้าจะตีเจ้าเรื่องอะไร เจ้าเป็นลูกสาวข้านะ"จางเสี่ยวหนิงเมื่อเห็นภาพในหัวของเจ้าของร่างเดิม เขาก็รู้แล้วว่าจางเสี่ยวหนิงคนเก่า เลวร้ายมากแค่ไหน

ทั้งตบตีลูกและภรรยาไม่เว้นแต่ละวัน บางวันก็จับไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน ที่หนาวเหน็บให้อดข้าวอดน้ำก็เคยทำมาแล้ว

'(โถ เจ้าของร่างนี้ทำไมชั่วช้าจริงๆ) จางเสี่ยวหนิงคนใหม่ค่อยๆ ย่อตัวลงไปกอดลูกสาวและลูกชายเอาไว้ในอ้อมอก เด็กทั้งสองตกใจ และพยายามดิ้นรนจากร่างใหญ่ของพ่อ

"ปล่อยข้านะท่านพ่อ! ปล่อยน้องรองด้วย!" พี่ชายคนโตพยายามปัดป้องอ้อมกอดนี้ออก เพราะเข้าใจผิดว่าผู้เป็นพ่อจะตบตีน้องคนเล็กอีก

เสียงดังโวยวายออกไปนอกบ้าน ทำให้หนิงเอ๋อที่เพิ่งกลับจากตลาดรีบวิ่งเข้ามาหาลูกทั้งสอง ทันทีที่ได้เห็น เธอก็เข้าใจผิดว่าผู้เป็นสามีกำลังจะทำร้ายลูกของตนอีกครั้ง