เจ็บปวด

ท่ามกลางหิมะที่เหน็บหนาว ซ่งอี้เหรินหอบความเจ็บปวดกลับมาที่จวนซ่ง ก้มคำนับแด่พี่ชายที่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นผู้นำตระกูลแทนบิดาที่สิ้นอายุขัยไป

“น้องหญิง…เหตุใดจึงอุ้มหลานชายพี่ตากหิมะมาเช่นนี้!!” พี่สะใภ้ผู้แสนอ่อนโยนรีบเข้ามารับหลานชายไปโอบอุ้มให้คลายความหนาว ทั้งยังเรียกสาวใช้ให้นำชุดคลุมมาให้น้องสามีอย่างห่วงใย…ทั้งๆที่พี่ชายและพี่สะใภ้ดีกับข้าเช่นนี้ ข้ากลับมองข้ามไปเสียอย่างนั้น…

“ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่าน” ร่างบอบบางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว คุกเข่าลงตรงหน้าประสานมือต่อพี่ชายด้วยความเคารพ

“บุตรชายข้าคนนี้ไร้วาสนา มีบิดาเป็นคนมักมาก หากเติบโตในจวนเจิ้งแน่นอนว่า…เขาจะถูกใช้เป็นหุ่นเชิดต่อรองกับราชวงศ์เพียงเพราะเขามีเสด็จป้าเป็นฮองเฮา เพื่อตัดสายสัมพันธ์ที่บีบรัด…” น้ำตาที่ไหลจนอาบแก้ม นางไม่คิดจะเช็ดมันออกปล่อยให้ไหลไปเพื่อชำระล้างความโง่เขลาในวันวาน

“ข้าผู้เป็นมารดา ยกบุตรชายคนนี้ให้เป็นบุตรบุญธรรมแม่ทัพใหญ่แห่งเสวียนอี ขอท่านพี่เมตตาเขาด้วย หากชาติหน้ามีจริง…ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกคำ จะแต่งงานกับหลี่เฟย จะไม่ดื้อดันรักคนที่ลมปาก ให้อภัยข้าที่ตอบแทนสกุลซ่งได้เพียงระยะเวลา20หนาวเท่านั้น!!“ แม้จะงงงวยแต่ไม่มีเวลาให้คิด ซ่งหยางเหมามองน้องสาวพร้อมลงมาโอบกอด

”หากเจ้าสบายใจค่อยมารับบุตรชายเจ้ากลับ เวลานี้ใกล้เวลาตัดสินโทษเต็มที หลังกลับมาจากลานประหาร พี่จะร้องขอฝ่าบาท เรื่องการแยกกันอยู่ของเจ้ากับคนสกุลเจิ้ง ดีหรือไม่“ นางไม่ตอบสิ่งใดนอกจากพยักหน้า

”พี่ใหญ่…ฝากบอกแม่ทัพหลี่ ชาตินี้ข้าไร้วาสนามีตาหามีแววไม่ ความโง่เขลาครั้งนี้ข้าขอชดใช้ในชาติหน้า“

เท้าเล็กที่สวมเพียงรองเท้าปักผ้าลายดอกโบตั๋นคู่เก่าจนบางเฉียบที่ท่านแม่ปักให้ ชุดคลุมหนาที่ลากไปกับพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะคือชุดคลุมที่บิดามอบให้

ชุดปิ่นแปดชิ้นสำหรับสวมวันแต่งงานคือเครื่องประดับที่ฮองเฮาผู้เป็นพี่สาวมอบให้ มือถือดาบประจำตระกูลที่พี่น้องสกุลซ่งมีทุกคน ทุกอย่างของสกุลซ่งอยู่รอบกายนาง แต่เหตุใดยังเหน็บหนาวเช่นนี้

”ทั้งๆที่รับผิดแทนองค์รัชทายาทแท้ๆ เหตุใดจึงต้องโทษประหาร“

”ความผิดน้อยนิดเช่นนี้ แต่สั่งประหารมิใช่ว่าต้องการลดทอนอำนาจท่านแม่ทัพหรือ“

”หากตามเดิมที่เคยอยากเกี่ยวดองกับสกุลซ่งเป็นไปได้ ป่านนี้ท่านแม่ทัพคงมีคนหนุนหลัง“

”หลายปีมานี้ต่อสู้เพื่อบ้านเมืองเหตุใดจุดจบจึงหน้าเศร้านัก!!“ เสียงพูดคุยดังมาตลอดทางเดิน นางทำเพียงรับฟังมันด้วยความเจ็บปวด นึกย้อนเวลากลับไป

ชีวิตนี้นางมีบุรุษให้เลือกถึงสองคน คนนึงเย็นชาใช้ชีวิตในสนามรบ มารดากล่าวว่าหากนางได้เป็นฮูหยินท่านแม่ทัพ อาจจะเปล่าเปลี่ยวเพียงเพราะเขาออกรบทั้งปี แต่หากเลือกบุตรชายสกุลเจิ้ง นางจะเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุด เพราะเขานั้นมีแต่คำหวานหู และตำแหน่งขุนนางในวังหลวงที่เขาจะได้รับ นางจะยิ่งมีคนเชิดหน้าชูตา…คำพูดหวานหูจะมั่นคงเท่าการกระทำได้อย่างไร…