5

“เจ้า!” ฉินเฟิงหลัวโกรธจัด ก่อนจะก้าวเข้ามา เหมือนจะคว้าข้อมือนาง

แต่ทันใดนั้น ร่างสีเงินบนตักกลับกระโจนออกไป

ตูม!

แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกมา ทั้งสี่คนกระเด็นปลิวราวกับว่าวขาดสาย

“อ๊าก!”

“โอ๊ย!”

“อะไรกัน!”

พวกเขาล้มกลิ้งไปหลายตลบ เลือดไหลออกจากมุมปาก มู่ชิงเยว่ถึงกับตกใจ ส่วนไป๋จิ่วเยวียนแอบกระดิกหางอย่างพอใจ ใครให้พวกมันกล้าแตะนาง แค่ไม่ฆ่าก็บุญเท่าไรแล้ว

“ศิษย์พี่หญิง!” ซูเหยาเหยาร้องลั่น

“ท่านเอาปีศาจจิ้งจอกมาเลี้ยงได้อย่างไร นี่มันสัตว์ปีศาจ ไม่ใช่สัตว์เทพ!”

มู่ชิงเยว่หัวเราะ ก่อนจะอุ้มจิ้งจอกขึ้นมาอีกครั้ง

“ใครบอก นี่คือสัตว์เทพอสูรตัวใหม่ของข้า และเขาเป็นสัตว์พันธสัญญาของข้าเรียบร้อยแล้ว”

ทุกคนเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้!”

“เป็นไปแล้ว” มู่ชิงเยว่ยักไหล่ “เขาดื่มเลือดข้าแล้ว ตอนนี้เป็นนายบ่าวกันเรียบร้อย”

ไป๋จิ่วเยวียนแอบพึงพอใจกับประโยคของนาง ถูกต้อง เขายอมเอง เต็มใจด้วย หากนางอยากเป็นนาย เขาก็พร้อมเป็นทาสทั้งชีวิต

“พวกเจ้าควรกลับไปได้แล้ว” มู่ชิงเยว่ลูบหัวจิ้งจอก

“จิ้งจอกของข้าดุมาก ถ้าพวกท่านอยากลองดูก็ได้”

จบคำ ดวงตาสีทองของไป๋จิ่วเยวียนก็มองไปทางพวกเขา

เพียงแวบเดียว ทั้งสี่คนขนลุกซู่ ราวกับถูกสัตว์อสูรโบราณจ้องมอง

“ไป!” เซียวเหวินหยางรีบพูด

“กลับกันก่อน!” ทั้งสี่คนล่าถอยอย่างรวดเร็ว

เมื่อออกมาห่างจากถ้ำ ลั่วจื่อเหิงก็สบถทันที

“นางเป็นอะไรไป เหตุใดถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้!”

ฉินเฟิงหลัวขมวดคิ้ว

“ข้าก็ไม่รู้”

ซูเหยาเหยาก้มหน้า ก่อนจะเริ่มบีบน้ำตา

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ศิษย์พี่หญิงคงโกรธข้า จึงไม่ยอมให้พวกท่านกินเห็ดพันปี หากข้าตาย ศิษย์พี่หญิงคงหายโกรธ”

พูดจบ นางก็วิ่งออกไป

“ศิษย์น้องซู อย่านะ!”

ศิษย์พี่ทั้งสามตกใจ รีบตามไปปลอบทันที

“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้าจิตใจดีเกินไปต่างหาก พวกเราจะจัดการนางเอง”

“ใช่ มู่ชิงเยว่ต้องชดใช้!” แต่ไม่มีใครรู้ว่าบนต้นไม้ใหญ่ด้านบน มู่ชิงเยว่กำลังนั่งกอดเข่า ข้างกายมีจิ้งจอกสีเงิน ส่วนรอบตัวเต็มไปด้วยสัตว์เทพนับสิบตัว ถังถัง ต้าเปา จินหลง หวงหวง เฮยเฮย เสวี่ยถวน โหยวโหยว ฉีฉี เผิงเผิง เสวียนอู่ รวมถึงสัตว์เทพทั้งหมดที่ย่อตัวให้ตัวเองเล็ก เพื่อบรรจุในกระเป๋าวิญญาณวิเศษได้ นางและเหล่าสมุนต่างแอบฟังทุกคำพูด เมื่อเห็นพวกคนสารเลวจากไป

ถังถังก็ส่งเสียงอย่างตื่นเต้น

“นายหญิง คืนนี้เอาอย่างไรดี!”

ต้าเปาส่ายหางแรง

“ข้าชอบแกล้งคน!”

จินหลงพ่นควันออกจมูก

“เผาห้องมันดีหรือไม่”

“ไม่ได้” มู่ชิงเยว่รีบห้าม ก่อนจะหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุดนับตั้งแต่เกิดใหม่ จากนั้นนางก็ขยับเข้ามาใกล้เหล่าสัตว์เทพในกระเป๋าวิญญาณที่ต่างโผล่หน้าออกมาพร้อมเผือกเต็มที่ พร้อมกับกระซิบแผนบางอย่าง ยิ่งฟัง ดวงตาของสัตว์เทพทุกตัวก็ยิ่งเป็นประกาย แม้แต่ไป๋จิ่วเยวียนยังแอบยิ้ม

แผนนี้...ร้ายกาจมาก เมื่อพูดจบ มู่ชิงเยว่ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์

“คืนนี้ ถึงเวลาทวงดอกเบี้ยก้อนแรกแล้ว” และเสียงหัวเราะของเหล่าสัตว์เทพก็ดังขึ้นทั่วป่า ราวกับกำลังรอคอยค่ำคืนนี้อย่างใจจดใจจ่อ

ค่ำคืนปกคลุมทั่วสำนักหมื่นอสูรเทวะ ภายในห้องพักของมู่ชิงเยว่ สัตว์เทพอสูรทั้งหลายกำลังล้อมวงประชุมลับ ถังถังยกอุ้งเท้าขึ้นก่อนเป็นตัวแรก

“นายหญิง! ข้าอยากรับหน้าที่แกล้งคน!”

“ข้าด้วย!”

“ข้าด้วย!”

ต้าเปา หวงหวง จินหลง และพวกที่เหลือรีบส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวสนับสนุน มู่ชิงเยว่หัวเราะร่วน ก่อนจะเคาะหัวทุกตัวอย่างเอ็นดูปนรักใคร่

“ได้ เช่นนั้นคืนนี้พวกเราจะเริ่มเก็บดอกเบี้ยก้อนแรก” ดวงตาของสัตว์เทพทุกตัวเป็นประกายทันที

คนแรกที่โชคร้ายคือลั่วจื่อเหิง ศิษย์พี่สามจอมปากเสีย เวลานี้กำลังแช่น้ำอยู่ในบ่อน้ำร้อนหลังเรือนพัก

“สบายจริง ๆ” เขาหลับตาอย่างมีความสุข ไม่รู้เลยว่าบนต้นไม้ด้านบน ถังถังกับเสวี่ยถวนกำลังแอบซุ่มอยู่

“เริ่มเลยไหม”

“เริ่ม!” ทั้งสองพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว คว้าชุดทั้งหมดของลั่วจื่อเหิงแล้วเผ่นแนบ

“เฮ้ย! เสื้อผ้าข้า หายไปไหน” ลั่วจื่อเหิงตกใจจนกระโดดขึ้นจากบ่อ รีบวิ่งตามเมื่อเห็นเงาไหว ๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นใครที่มาแกล้งเขา แต่พอวิ่งออกจากเขตบ่อน้ำ กลับพบว่ามีศิษย์ร่วมสำนักจำนวนหนึ่งกำลังเดินผ่าน

ทุกคนชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้าง

“ศิษย์พี่สาม!”

“ท่าน...”

“แก้ผ้า!”

“อ๊าก!”

“ศิษย์พี่สามลามก”

“ศิษย์พี่สามชอบโชว์ของลับในที่แจ้ง”

“กรี๊ด!!!” เสียงหัวเราะดังสนั่นทั่วสำนัก

ลั่วจื่อเหิงอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบวิ่งเข้าไปในห้องพักของตัวเองด้วยใบหน้าแดงก่ำ พรุ่งนี้เช้าเขาคงเป็นที่ขบขันของคนทั้งสำนักเป็นแน่ อย่าให้รู้ว่าใครแกล้งเขา เขาจะจัดการมันแน่

ขณะเดียวกัน ฉินเฟิงหลัวกำลังนั่งกินอาหารค่ำ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารชั้นดี

“อย่างน้อยวันนี้ก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง”

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา ทันใดนั้น ต้าเปาก็ส่งเสียงเห่าจากนอกหน้าต่าง

“โฮ่ง!”

“อะไร”

ฉินเฟิงหลัวลุกไปดู แต่ไม่พบอะไร เมื่อกลับมาอีกครั้ง โต๊ะอาหารว่างเปล่า แม้แต่เมล็ดข้าวก็ไม่เหลือ

ฉินเฟิงหลัวยืนนิ่ง

“อาหารข้าล่ะ อาหารข้าหายไปไหน”

ไม่นานนัก มุมห้องพักที่เงียบสงัด ถังถังกำลังนอนพุงกาง พร้อมเรอเบา ๆ

“เมี้ยว”

ส่วนทางด้านเซียวเหวินหยาง กำลังปลอบซูเหยาเหยาอยู่ในสวนด้านหลัง

“ศิษย์น้องซู อย่าคิดมาก ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

ซูเหยาเหยาก้มหน้าบีบน้ำตา

“แต่ศิษย์พี่หญิงคงเกลียดข้ามาก นางคงไม่ให้อภัยข้าแล้ว”

ทันใดนั้น กระสอบผืนใหญ่ตกลงมาจากฟ้า คลุมหัวทั้งสองคนทันที ฝีมือของสัตว์เทพจอมซนที่ถูกส่งมาให้โจมตีก่อนเป็นตัวแรก

“อะไร!”

“ใคร!”

ยังไม่ทันมีใครได้พูดอะไรต่อ ฝ่ามือและฝ่าเท้าก็ถล่มลงมาไม่ขาดสายเหมือนสายฝนบนท้องฟ้า