3

ดีที่ในอดีตนางยังไม่โง่งมจนเกินไป บิดาสั่งห้ามเอาไว้ว่าผลึกอัคคีคือความลับสูงสุดของสำนัก จะไม่มีศิษย์คนใดล่วงรู้ นางจึงไม่เคยบอกความลับนี้กับใคร

ชาตินี้สัตว์เทพอสูรพวกนั้นต้องเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว เพราะบิดาของนางลำบากหามา และนางเฝ้าฟูมฟักเลี้ยงดู แม้พวกมันจะไม่ได้ทำสัญญานายบ่าวกับนางแต่ก็รักและผูกพันกันมานานหลายปี สายใยแห่งรักจึงแน่นแฟ้น ยิ่งถ้าทำสัญญานายบ่าว พวกมันก็จะทำตามคำสั่งนางทุกอย่างแบบไม่บิดพลิ้ว และยอมตายแทนนางได้

ชาติก่อนสัตว์เทพอสูรพวกนี้ถูกพวกศิษย์พี่และศิษย์น้องแย่งไป พวกเขาก็ไม่ได้ดูแลพวกมันอย่างดี ใช้แรงงานมันเยี่ยงทาส พามันไปหาเงินและหินวิญญาณแสดงโชว์ เอาเงินเข้ากระเป๋า ถ้ามันเหนื่อย มันหิวก็ทรมานมัน เฆี่ยนตีทุบทำร้ายบังคับให้มันทำงาน และแสดงโชว์ ทำงานเสร็จได้เงินถึงให้พวกมันกินอาหาร

คนใจทรามเช่นนี้นางจะจัดการให้สาสม ชาติก่อนนางโง่เองที่คิดว่าความดีจะเอาชนะทุกอย่าง ชาตินี้ข้าจะทำให้พวกมันต้องชดใช้

มู่ชิงเยว่กดความเย็นเยียบในดวงตาเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

“ได้ ข้าจะไปเก็บเห็ดพันปีบนเขา”

“เช่นนั้นข้าจะไปบอกศิษย์พี่ทั้งสามก่อน”

พูดจบนางก็รีบวิ่งออกไป มู่ชิงเยว่ยืนอยู่เงียบ ๆ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

ชาติก่อน... คนพวกนั้นรออยู่แล้ว รอให้นางปีนขึ้นหน้าผาเสี่ยงตาย รอให้นางบาดเจ็บ รอให้นางเก็บเห็ดพันปีมาถวาย แล้วพวกมันก็แบ่งกินกันจนหมด ไม่มีใครเหลือให้นางแม้แต่ดอกเดียว แต่กลับอ้างว่ารักนาง กลับอ้างว่าเป็นห่วงนาง น่าขันสิ้นดี

“พวกเจ้าคิดจะกินเห็ดพันปีอีกหรือ ฝันไปเถิด” นางหัวเราะเบา ๆ “เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”

จากนั้นร่างบางก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง ทว่าปลายทางไม่ใช่หุบเขาเห็ดพันปี แต่เป็นเขตเลี้ยงสัตว์เทพอสูรของสำนัก

ประตูไม้ขนาดใหญ่ถูกผลักเปิดออก ภายในเป็นอาณาเขตกว้างใหญ่หลายร้อยหมู่ สัตว์เทพอสูรนับสิบชนิดอาศัยอยู่ที่นี่ และในวินาทีที่พวกมันเห็นมู่ชิงเยว่

ทุกตัวก็พากันชะงัก ก่อนจะส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ

“เมี้ยว!” ถังถัง แมววิญญาณตัวอ้วนที่สุดในคอก วิ่งพรวดเข้ามาก่อนใคร

ตามมาด้วยต้าเปา

“โฮ่ง!” สุนัขสวรรค์ตัวใหญ่กระโจนเข้ากอดนางแทบล้ม

“นายหญิง!” หวงหวงกางปีกเพลิงสีแดงสดบินลงมา

จินหลง มังกรทองวัยเยาว์เองก็เลื้อยเข้ามาพันแขนนางอย่างออดอ้อน แม้แต่เฮยเฮย งูดำผู้เย็นชา ยังแอบเลื้อยมาพันข้อเท้าของนางเงียบ ๆ

จากนั้นเสวี่ยถวน โหยวโหยว ฉีฉี เผิงเผิง เสวียนอู่ รวมถึงสัตว์เทพอีกนับสิบตัวต่างพากันล้อมรอบนาง ราวกับลูก ๆ ที่เฝ้ารอเจ้าของกลับบ้าน

ภาพตรงหน้าทำให้มู่ชิงเยว่ยืนตัวแข็ง น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

“พวกเจ้า” เสียงของนางสั่น “ข้าคิดถึงพวกเจ้ามาก”

ถังถังรีบใช้หัวอ้วน ๆ ถูแก้มนาง

“เมี้ยว” ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล ต้าเปายื่นลิ้นเลียมือของนาง หวงหวงใช้ปีกลูบผมของนางเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบใจ ทำให้น้ำตาของมู่ชิงเยว่ยิ่งไหลหนักขึ้น

ชาติก่อน... นางเป็นคนส่งพวกมันให้คนพวกนั้นด้วยตัวเอง เพราะคิดว่าศิษย์พี่ทั้งสามจะดูแลพวกมันอย่างดี

แต่ผลลัพธ์ล่ะ พวกมันถูกเฆี่ยนตี ถูกบังคับทำงาน ถูกพาไปแสดงโชว์ ถูกใช้งานเยี่ยงทาส บางตัวตาย บางตัวพิการ บางตัวถูกขาย ส่วนตัวที่เหลืออยู่ก็ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน หัวใจของนางเจ็บปวดจนแทบขาดออกจากกัน

“ขอโทษ...” นางทรุดตัวลงกอดถังถังแน่น

“ชาติก่อนข้าเป็นคนโง่ ข้าขอโทษที่ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้” สัตว์เทพทั้งหลายไม่เข้าใจว่าทำไมนางร้องไห้ แต่ทุกตัวต่างเข้ามาแนบชิดร่างบาง ส่งผ่านความอบอุ่นให้นาง

มู่ชิงเยว่สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มงดงาม จากนั้นดวงตาก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่

“ไม่เป็นไร ชาตินี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ชาตินี้ข้าจะรักตัวเอง จะทำเพื่อตัวเอง และจะเลี้ยงพวกเจ้าให้อยู่ดีกินดีมีความสุข”

นางเดินไปยังคลังอาหารสัตว์ หยิบเนื้อวิญญาณ ผลไม้ปราณ หญ้าจันทรา และสมุนไพรหลายชนิดออกมา จากนั้นใช้มีดกรีดปลายนิ้วตัวเอง หยดเลือดสีแดงสดลงไป หยดหนึ่ง สองหยด สามหยด จนเลือดผสมเข้ากับอาหารทั้งหมด นางคลุกเคล้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะนำไปวางตรงหน้าสัตว์เทพทุกตัว

“กินเถิด นี่คือของขวัญจากข้า” พวกสัตว์เทพไม่มีตัวใดลังเล สำหรับพวกมันมู่ชิงเยว่คือคนที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก คือคนสำคัญที่สุด ดังนั้นเมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกตัวจึงรีบก้มหน้ากินทันที

ถังถังกินเร็วที่สุด ตามมาด้วยต้าเปา จากนั้นหวงหวง จินหลง เฮยเฮย เสวี่ยถวน โหยวโหยว ฉีฉี เผิงเผิง เสวียนอู่ และสัตว์เทพทั้งหมด

ทันทีที่อาหารคำสุดท้ายหายไป ลำแสงสีทองนับสิบสายก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ตูม!

อักขระโบราณปรากฏขึ้นทั่วบริเวณ วงแหวนสัญญานายบ่าวสว่างวาบ เสียงคำราม เสียงร้อง เสียงกรีดปีก ดังสนั่นไปทั่วเขตสัตว์เทพ สายสัมพันธ์ทางวิญญาณเชื่อมต่อเข้ากับมู่ชิงเยว่ในทันที

นางรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของพวกมันทุกตัว ความดีใจ ความรัก ความไว้วางใจ รวมถึงความภักดีอย่างไม่มีเงื่อนไข

ถังถังส่งเสียงร้องเป็นตัวแรก

“นายหญิง!”

ดวงตาของมู่ชิงเยว่เบิกกว้าง นางได้ยินเสียงของมันในจิตสำนึก

สำเร็จแล้ว สำเร็จจริง ๆ สัตว์เทพทุกตัวกลายเป็นสัตว์พันธสัญญาของนางเรียบร้อยแล้ว ต่อให้ใครอยากแย่งไปก็ไม่มีทางทำได้ เว้นเสียแต่จะมีผลึกอัคคีอยู่ในมือ และในโลกนี้ นอกจากนางกับบิดา ไม่มีใครรู้ความลับนั้น

มู่ชิงเยว่ยิ้มออกมาช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าของนางมาหลายปี

“เอาล่ะ...” นางมองไปทางยอดเขาไกลลิบ สถานที่ซึ่งมีเห็ดพันปีงอกอยู่ และสถานที่ที่ศิษย์พี่ทั้งสามกำลังรอคอยผลประโยชน์จากนางเหมือนชาติก่อน

“คราวนี้ ถึงตาพวกเจ้ารับรสชาติของความผิดหวังบ้างแล้ว”

หลังจัดการเรื่องสัตว์เทพทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว มู่ชิงเยว่ก็สะพายตะกร้าสมุนไพรออกจากสำนัก ปลายทางของนางคือหน้าผาหมื่นวิญญาณ สถานที่ซึ่งมีเห็ดพันปีงอกอยู่

ชาติก่อน นางใช้เวลาทั้งวันปีนหน้าผาเก็บเห็ดเหล่านั้นจนมือแตก ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล สุดท้ายกลับไม่ได้กินแม้แต่ดอกเดียว คิดแล้วก็น่าขัน

“คราวนี้ข้าจะกินเองทั้งหมด”

มู่ชิงเยว่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในป่าภูเขา

ทันใดนั้น กลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยมาตามสายลม คิ้วของนางขมวดเข้าหากัน

“เลือด” นางรีบมุ่งหน้าไปตามกลิ่น ไม่นานก็มาถึงหุบเขาเล็ก ๆ และภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้นางหยุดฝีเท้า

จิ้งจอกสีเงินขาวตัวหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ใต้ต้นไม้ ขนสีขาวงดงามเต็มไปด้วยรอยแผล