บทที่ 2.4

นางคว้าไหล่ของเสี่ยวหมานด้วยรอยยิ้ม หมุนตัวเด็กชายให้เฉิงเหยียนดู “นี่คือเสี่ยวหมาน ข้าซื้อเขามาจากมารดาที่ต้องการเขาให้เป็นทาสเมื่อเช้า หากข้าพาเขากลับจวนด้วยเขาจะกลายเป็นบ่าวในจวนตระกูลเซี่ย ข้าไม่อยากให้เขาเป็นบ่าวหรือตกเป็นทาส ข้า...อยากให้เขาได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง ท่านช่วยส่งเสริมได้หรือไม่”

เฉิงเหยียนมองเด็กชายตรงหน้า เขาค่อนข้างงุนงงกับการกระทำของนาง

“ยังมี...นี่เป็นสัญญาซื้อขาย ข้าฝากเอาไว้ที่ท่านชั่วคราว ข้าไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้”

ชายหนุ่มมองนางสลับกับมองเสี่ยวหมาน “เช่นนั้นก็ได้ ข้ารับปาก จะช่วยดูแลเขา หาทางให้เขาได้เข้าเรียนยังสำนักศึกษาหลวง จะฝากคนเอาไว้ที่ข้าตอนนี้เลยหรือไม่”

นางครุ่นคิดมองเรือที่กำลังจะเทียบท่า “คงต้องเป็นตอนนี้เลย” เพราะคนของบิดารอนางอยู่ที่ท่าเรือแล้ว หากลงเรือเกรงว่านางคงต้องรีบกลับจวน...

เฉิงเหยียนมองเห็นท่าทีของนาง เขามองตามสายตาของหญิงสาว “เกิดเรื่องหรือ” เขาถาม

นางพยักหน้า “ใช่ ข้าแอบหนีออกมาโดยที่คนในจวนไม่รู้น่ะ”

เขาเลิกคิ้วมองนาง

เซี่ยหยวนเล่อหัวเราะ “ประคำหยกนี้แม่นมของข้าได้มาจากอารามชิงหัว เป็นประคำหยกคุ้มภัย ท่านเก็บเอาไว้เพราะต้องการมันมากกว่าข้า สำนักตรวจการทำงานโดยไม่เลือกฐานะ ดังนั้นท่านจึงจะมีศัตรูมากกว่าข้า เก็บเอาไว้มันอาจคุ้มครองท่านได้มากกว่าอยู่กับข้า” นางส่งถุงปักที่มีประคำหยกคืนเขา

ครั้งก่อนนางได้มาจากเขาแล้วนางก็ถูกประหาร ครั้งนี้นางก็คืนให้เขาก็แล้วกัน เปลี่ยนทุกอย่างที่เคยเป็นให้เป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม บางทีอาจเป็นสัญญาณที่ดีซึ่งบอกว่านางเปลี่ยนหลายๆ เรื่องได้แล้ว

เซี่ยหยวนเล่อลูบศีรษะของเสี่ยวหมาน “เจ้าไปกับพี่ชายคนนี้ เขาจะดูแลเจ้า เชื่อฟังเขา ทำทุกอย่างที่เขาบอก หลังจากนี้เจ้าจะได้เรียนหนังสือ ได้กินอิ่ม นอนหลับ ไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งสิ้น หากพี่สาวของเจ้ามาถึงเมืองหลวงข้าจะพานางไปหาเจ้าทันที ไว้ข้าจะพยายามไปเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ”

“ขอรับคุณหนู”

“ข้าฝากเขาด้วย หลังจากนี้ข้าอาจถูกกักบริเวณในจวนไม่อาจออกมา หากข้าออกมาได้จะไปเยี่ยมเขา”

เห็นเขาทำหน้าราวกับพูดไม่ออกนางหัวเราะ “โดนกักบริเวณจนชินเสียแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลท่านพ่อท่านแม่ไม่กล้าลงโทษข้ามากกว่านี้แน่นอน อย่างมากก็หนึ่งเดือนแล้วข้าจะหาทางไปเยี่ยมเสี่ยวหมาน” แล้วนางกับเสี่ยวเถาก็เดินลงก็ลงจากเรือ

ตอนนั้นที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้าที่มีพ่อบ้านรออยู่ นางหันหลังกลับไปมองเฉิงเหยียน เขาเองก็หยุดยืนมองนาง หญิงสาวยิ้มให้เขาจากนั้นขึ้นรถม้าจากไป