บทที่ 1

แคว้นต้าเหลียง เมืองเสียนหยาง

จวนราชเลขาแห่งราชสำนัก...

“ด้วยพระเมตตาจากฝ่าบาท คุณหนูเซี่ย เซี่ยเจี่ยนเหยา นับเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความกตัญญู ไม่เพียงรั้งอยู่ที่อารามดูแลหยางไท่เฟย แต่ยังอาสาไว้ทุกข์ยาวนานถึงสามปี ฝ่าบาทมีราชโองการแต่งตั้งเป็น ‘เสี้ยนจู่’ พระราชทานจวนหนึ่งหลัง ที่ดินนอกเมืองหลวง เงินเบี้ยหวัดรายปี แพรพรรณ เครื่องประดับ รวมไปถึงเงินอีกหกพันตำลึงทอง นอกจากนั้นยังมีพระราชดำรัสให้ท่านหญิงสามารถเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง ห้ามมิให้ผู้ใดก้าวล่วงการเสกสมรสของท่านหญิงเป็นอันขาด ทั้งนี้ให้เป็นหน้าที่ของท่านราชเลขาเป็นผู้ดูแลเรื่องการไปรับท่านหญิงกลับเมืองหลวง จบราชโองการ!”

คนตระกูลเซี่ยทั้งหมดชะงักงันพูดไม่ออก เซี่ยฮูหยินกัดฟันกรอดทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

“ท่านราชเลขา?” เห็นคนตระกูลเซี่ยตกตะลึงจนไม่มีใครรับราชโองการ หลี่กงกงส่งเสียงเตือน

“กระหม่อม...รับราชโองการ” เซี่ยอวี่รีบปราดเข้ามารับราชโองการ

หลี่กงกงหันไปมองด้านหลัง “นี่เป็นชุดสำหรับท่านหญิงเพื่อสวมเข้าวังหลวงในวันที่กลับมาถึงเมืองหลวง ฮองเฮาทรงตรัสว่าทันทีที่ถึงเมืองหลวงให้ท่านหญิงสวมชุดนี้เข้าเฝ้า”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอบพระทัยฮองเฮา”

“ยังมี...จวนของท่านหญิงนั้น ฮองเฮาทรงตรัสว่าท่านหญิงไม่ได้กลับมาเมืองหลวงนานแล้ว อยู่ไกลจากตระกูลเซี่ยคงไม่เหมาะนัก ที่ดินว่างเปล่าข้างจวนราชเลขานี้เหมาะสมนัก รุ่งเช้าจะมีคนเข้ามาดำเนินการสร้างจวนหลังใหม่ อยู่ติดกันเพียงกำแพงกั้นดังนั้นฮองเฮาทรงวางพระทัยยิ่ง”

...!!!

หลี่กงกงลอบมองสีหน้าคนตระกูลเซี่ยแต่ละคน เก็บรายละเอียดเอาไว้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งนี้ก็เพื่อนำกลับไปทูลรายงานตามความเป็นจริง “ยังมีอีกเรื่องที่ข้าต้องกำชับ”

“หลี่กงกงเชิญกล่าว”

“เมื่อก่อนคุณหนูเซี่ยยังไม่ได้รับการยอมรับ ทั้งยังไม่ได้มีชื่อในบันทึกของจวนตระกูลเซี่ย ไม่ว่าจะเพราะท่านไม่รู้ว่านางมีตัวตน หรือจะเพราะตระกูลเซี่ยไม่เคยวางแผนรับนางกลับเข้าเมืองหลวง เช่นกันกับที่แม้ในราชโองการจะยังให้นางใช้แซ่เซี่ย ทว่าหลังจากท่านรับราชโองการแล้ว ท่านหญิงเซี่ยก็คือเสี้ยนจู่ เป็นบุตรสาวบุญธรรมของหนานเหวินหวาง ท่านเข้าใจใช่หรือไม่”

ทุกคนอึ้งงันยิ่งกว่าเดิม...

เมื่อก่อนจะรู้หรือไม่รู้ จะยอมรับหรือไม่ยอมรับ ทว่าตอนนี้แม้เซี่ยเจี่ยนเหยาใช้แซ่เซี่ย อีกฝ่ายก็เป็นท่านหญิงสูงศักดิ์มิใช่บุตรสาวจวนตระกูลเซี่ย ดังนั้นจะพูดจา จะกระทำการใดล้วนต้องเห็นแก่หน้าหนานเหวินหวาง

ความหมายชัดเจนถึงเพียงนี้!!!

สิบปีแล้ว...

เซี่ยฮูหยินโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ นางหันกลับไปมองผู้เป็นสามีจากนั้นเพียงรอให้ขบวนของหลี่กงกงกลับไป

ประตูจวนปิดลงแล้ว... เซี่ยฮูหยินคว้าแจกันที่อยู่ใกล้ๆ ขว้างลงบนพื้นเพื่อระบายโทสะ “บัดซบที่สุด!!! มารดามันเถิด!!! อวิ๋นจื่อเหนียง นางตายไปแล้วยังสามารถตามมารบกวนความสงบสุขของข้า!!”

“ฮูหยินเจ้าเบาเสียงลงหน่อย”

“จะให้ข้าเบาเสียงลงได้อย่างไร! สตรีสารเลวนั่น...”

“หุบปาก!!” เซี่ยอวี่ตวาดเพราะกลัวจะมีคนได้ยิน

“ท่านถึงกับกล้าตวาดข้า?”

“ไม่ใช่ ข้า... ข้า...” เซี่ยอวี่ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงเบา “จะอย่างไรตอนนี้นางก็เป็นถึงท่านหญิง เจ้าก็...ระมัดระวังไม่ดีกว่าหรือ”