บทที่ 1.2

ใช่... เป็นคนผู้หนึ่งจริงๆ ตอนกำลังจะหมดแรงดิ้นรนคนผู้นั้นก็ปล่อยมือ มองเห็นเขาแน่นิ่งและจมลงราวกับสิ้นเรี่ยวแรง รั่วเซวียนถีบตัวขึ้นมาหายใจเฮือกใหญ่

มองไปรอบๆ เงียบงันน่ากลัว รอบตัวมีเพียงป่ารกทึบทั้งสองฝั่ง ตอนนั้นที่นึกถึงอีกคนที่จมลง ตอนดำน้ำลงไปเพื่อช่วยเขานางก่นด่าตัวเองสารพัด แต่จะให้ปล่อยเขาจมลงไปทั้งอย่างนั้นนางก็ทำไม่ได้ ดังนั้นจึงรีบลากเขาขึ้นมาเหนือน้ำ

โชคดีที่ริมฝั่งแม้น้ำลึกแต่สายน้ำไม่ได้ไหลเชี่ยว ดังนั้นการพาเขาขึ้นมาบนผืนน้ำจึงเป็นเรื่องง่าย อีกทั้งเขาเองก็หมดสติไปแล้ว

‘ชายชุดดำ’ แน่นิ่งไม่ขยับ ข้างคอยังมีชีพจรแปลว่าเขายังไม่ตาย หญิงสาวพาเขาไปยังริมฝั่ง รีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตามที่ได้เรียนมา ตอนดึงผ้าปิดหน้าเขาออกรั่วเซวียนถึงกับสูดปาก...

“หล่อวัวตายความล้มเป็นอย่างนี้นี่เอง”

ไม่มีเวลาชื่นชมหน้าตาของอีกฝ่ายนานนัก หญิงสาวรีบกดหน้าอกของเขาตามที่ได้เรียนมา ก็...โชคดีอีกนั่นแหละที่ไม่ต้องเม้าส์ทูเม้าส์เป่าปาก เพราะกดไปได้ไม่กี่ทีเขาก็สำลักออกมาจนตัวคลอน

แต่...เรื่องมันยังไม่จบเท่านั้นเพราะเขาฟื้นได้เท่าไหร่ก็หมดสติไปอีก หญิงสาวสำรวจเนื้อตัวของเขาก็พบแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ขวา ดูเหมือนเป็นแผลที่ถูกของมีคมบาดลึก เขาเสียเลือดมากแถมตกลงไปในน้ำเชี่ยว เพราะอย่างนี้บุรุษสูงใหญ่จึงไม่อาจว่ายน้ำขึ้นมาด้วยตัวเอง

รั่วเซวียนมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ตอนนี้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แถมฟ้าก็กำลังจะมืดในไม่ช้า ที่นี่มองไปทางใดก็มีแต่ต้นไม้ การจะขอความช่วยเหลือจึงเป็นเรื่องที่ยากมาก

ก้มลงมองคนเจ็บที่สวมชุดดำสนิท แถมยังมีผ้าปิดหน้า... หากไม่ใช่ว่าหญิงสาวเป็นคนเปิด คงไม่สังเกตว่าเขาแต่งตัวคล้าย...คนไม่ดี

ดูหนังมาก็มากคนไม่ดีก็มักสวมชุดแบบนี้ คำถามคือนางควรจะช่วยเขาจริงๆ หรือปล่อยเขาเอาไว้ตรงนี้ ซึ่งหากเป็นอย่างหลังแม้เขารอดตายขึ้นมาจากน้ำ บาดแผลฉกรรจ์ขนาดนี้ก็จะทำให้เขาตายเพราะเสียเลือดมากอยู่ดี

“เอาเถิด ถือเสียว่าข้าเป็นคนชอบหาเรื่องเดือดร้อนให้ตัวเอง ใครใช้ให้ข้าเองก็เพิ่งรอดตายมาได้ถึงสองครั้งสองครากันเล่า ช่วยท่านก็แล้วกัน หวังว่าคงไม่ได้เป็นการทำคุณบูชาโทษหรอกนะ”

เพราะหากเขาเป็นคนไม่ดี นางช่วยเขาเอาไว้แล้วโดนเขาเล่นงาน เช่นนั้นก็ถือเสียว่านางโชคร้ายก็แล้วกัน!!

รั่วเซวียนไม่ใช่หมอ ไม่ชำนาญการแพทย์ แน่ละ...ดังนั้นจึงได้แต่ห้ามเลือดให้ชายหนุ่มแบบตามมีตามเกิด ตามที่เธอพอจะนึกขึ้นได้ตอนที่ดูหนังกำลังภายใน

นับว่าเขาเป็นคนดวงแข็ง สตรีทุกคนมักซ่อนเข็มเย็บผ้าสอดด้ายเอาไว้ในปิ่นปักผม คุณหนูรั่วเซวียนเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ดังนั้นแผลฉกรรจ์สองแห่งจึงถูกเย็บแบบทุลักทุเล แถมหญิงสาวยังพอมีความรู้เรื่องต้นไม้ใบหญ้า ดังนั้นอะไรใช้ห้ามเลือดได้ อะไรใช้ไม่ได้ อะไรพอทดแทน จึงไม่เป็นปัญหาใหญ่

เสื้อผ้าเปียกชุ่มถูกถอดออกชั้นแล้วชั้นเล่า หญิงสาวมองใบหน้าหล่อเหลาเครื่องหน้าชัดเจนสมเป็นบุรุษของอีกฝ่าย ในใจกำลังคาดเดาฐานะของเขาอยู่ในที ตอนนั้นเองที่พบว่าต้นขาด้านซ้ายของเขาเองก็มีแผลลึกอีกแห่ง...

มองใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดขาวลงทุกที หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “หากกล้าหาว่าข้าล่วงเกินท่านละก็...” นางถลึงตาให้คนที่ไม่ได้สติ

จุดที่เขาบาดเจ็บอีกแห่งทำให้นางเป็นกังวลอยู่บ้าง ก็แหม...ถึงไม่ได้เป็นคนหัวโบราณแต่ก็ยังไม่เคยมีแฟน ให้ถอดผ้าผ่อนผู้ชายก็ยังทำใจลำบากอยู่ดี ดังนั้นจึงเลือกที่จะตัดขากางเกงของเขาด้านที่ได้รับบาดเจ็บ

แพรพรรณบนตัวเขาแม้เป็นชุดรัดกุมสีดำเหมือนนักฆ่าในหนัง แต่กลับตัดเย็บประณีต เนื้อผ้าเป็นผ้าไหมชั้นดี คนธรรมดาไม่มีทางสวมเสื้อผ้าราคาแพงแบบนี้ออกมาก่อเรื่อง

รั่วเซวียนค้นทุกอย่างบนตัวเขา อะไรที่พอจะใช้ได้ ตอนพบกระบอกจุดไฟ นางดีใจจนแทบกระโดด อย่างน้อยหากฟ้ามืดก็นับว่าสามารถก่อไฟแล้ว!!

บนตัวของเขานอกจากแพรพรรณแพงหูดับแล้ว ยังมีมีดสั้นคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าหุ้มแข็ง แล้วก็กระบอกไฟ มีแค่นั้นจริงๆ

หญิงสาวถอนหายใจออกมาจากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วมองหาฟืน นางต้องก่อไฟ ผึ่งเสื้อผ้าส่วนหนึ่งให้แห้ง จากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกที

ตอนเริ่มก่อไฟหญิงสาวครุ่นคิดด้วยความสับสน เคยอ่านเจอที่ไหนสักแห่งว่าสมัยโบราณ แม้แต่กระบอกไฟก็สามารถบอกฐานะของผู้ที่พกพาได้ เพราะวิธีทำกระบอกไฟก็คือใช้วัสดุที่เป็นเชื้อเพลิงได้ เช่น กระดาษเนื้อหยาบ หญ้าบางชนิด มูลสัตว์ หรืออย่างดีคือเถามันเทศและปุยนุ่น นำส่วนผสมมาหมักน้ำแล้วบีบทุบและเค้นจนเป็นใย ทำอย่างนี้หลายครั้งก่อนจะนำไปตากแห้ง แล้วนำไปผสมกับขี้ไต้