เกิดใหม่ชาตินี้ พวกเจ้าต้องก้มหัวให้ข้า

"ไฟไหม้!"

​เสียงตะโกนสับสนดังระเบ็งเซ็งแซ่จากด้านนอก สลับกับเสียงฝีเท้าวิ่งพล่านโกลาหล

​คานไม้ติดไฟแดงฉานร่วงครืนลงมาปะทะพื้น ส่งเศษสะเก็ดเพลิงแตกกระจายและขวางประตูทางออกไว้อย่างสิ้นเชิง หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์หมอบคลานอยู่กับพื้น ควันพิษหนาแน่นทำเอาลำคอแสบร้อนและหายใจลำบาก ทั่วทิศทางมีเพียงเปลวเพลิงไร้ความปรานีที่กำลังกลืนกินทุกอย่าง รังสีความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวหนังเห่อแดงและปวดแสบปวดร้อน

​"ช่วยด้วย!"

​เสียงหวานตะโกนสุดแรงเท่าที่มี หวังส่งผ่านกำแพงเพลิงอันบ้าคลั่ง ทว่ามีเพียงเสียงไม้ลั่นครืนคราดตอบกลับมา ใบหน้างามงดจดจ่ออยู่กับความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรั่งพรูท่วมแก้ม เพลิงร้ายโหมกระหน่ำเข้ามาจนลวกละลายมือขาวเรียว ผิวเนื้อปริแตกบวมพองสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสจนนางส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน ก่อนที่เปลวไฟจะลามลุกทบทาบบนเสื้อผ้า แผดเผาร่างบางให้ค่อยๆ ดำเกรียม ร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง... ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

​…ราวกับเป็นเพียงฝันร้ายที่น่าสยดสยอง

​"คุณหนูเจ้าขา... ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ"

​คิ้วเรียวสวยของคนที่นอนอยู่บนเตียงขมวดแน่นเป็นนกบิน เหงื่อกาฬแตกพล่านเต็มใบหน้า ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นปรับแสงสว่างเบื้องหน้า เมื่อสติเริ่มคืนกลับมา หญิงสาวร่างบางในชุดนอนสีขาวก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง หอบหายใจโรยแรงด้วยความตื่นตระหนก นางรีบยกสองมือขึ้นมาพิศมองผิวเนียนละเอียดไร้รอยไหม้ ทุกอย่างยังคงเป็นปกติ

"คุณหนู... เป็นอะไรไปเจ้าคะ ทำไมเหงื่อออกเต็มหน้าเช่นนี้"

​น้ำเสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนานดังขึ้นข้างเตียง จ้าวเจียพ่านสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันขวับไปมองเจ้าของเสียง ดวงตากลมโตฉายแววตกตะลึงจนหัวใจเต้นระส่ำ

​ดวงหน้ารูปไข่ รอยยิ้มซื่อๆ และดวงตาไร้เดียงสาคู่นั้น... อาอี่!

​"อาอี่... เป็นเจ้าจริงๆ หรือ?" เสียงหวานสั่นเครือ น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดพลันเอ่อล้นคลอดวงตาอีกครั้ง

​เจียพ่านยื่นมือที่สั่นเทาไปกุมมือเล็กๆ ของสาวใช้เอาไว้ ความอบอุ่นจากเนื้อหนังอันมีชีวิตกระแทกเข้ากลางใจอย่างจัง นึกถึงภาพในอดีต—วันที่สาวใช้ผู้นี้ยอมใช้ร่างตัวเองรับท่อนไม้เพื่อปกป้องนาง จนกระทั่งถูกเฆี่ยนตีจนสิ้นใจตายคากองเลือด ภาพนั้นยังคงเป็นฝันร้ายที่กรีดลึกในใจนางมาโดยตลอด

​"คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ? ร้องไห้ทำไมกัน หรือว่าฝันร้ายเจ้าคะ?" อาอี่เลิ่กลั่ก ทำอะไรไม่ถูก รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยซับน้ำตาให้ผู้เป็นนายอย่างเบามือ

​เจียพ่านสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติแล้วเอ่ยถามเสียงเข้มขึ้น "อาอี่ บอกข้ามา... วันนี้วันอะไร เดือนอะไร แล้วปีนี้คือรัชศกใด"

​อาอี่งุนงงเล็กน้อย แต่ก็รีบตอบตามจริง "วันนี้วันที่สิบสี่ เดือนสี่ รัชศกเฉิงฮั่วปีที่แปด ไงเจ้าคะคุณหนู"

​รัชศกเฉิงฮั่วปีที่แปด...​ย้อนกลับมาจริงๆ ด้วย... นางย้อนเวลากลับมาเมื่อห้าปีก่อน ในวันก่อนเข้าพิธีแต่งงาน!

​ภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวดพรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำทะลัก... ในชาติที่แล้ว นางแต่งงานเข้าจวนอู่ชางโหวด้วยความรักและหวังจะครองคู่กับฉินสวินจนแก่เฒ่า ทว่าฉินสวินกลับเป็นเพียงบุรุษจอมปลอม เขาลักลอบคบชู้กับ จ้าวเจียเพ่ย น้องสาวต่างมารดาของนางมาโดยตลอด​จนกระทั่งจ้าวเจียเพ่ยตั้งครรภ์! ด้วยความทะเยอทะยานอยากจะขึ้นเป็น 'ฮูหยินจวนโหว' แทนที่นาง จ้าวเจียเพ่ยจึงวางแผนชั่วร้าย ร่วมมือกับท่านหญิงอันหลิงลูกพี่ลูกน้องของนาง โดยการสั่งให้ชายฉกรรจ์อุ้มนางไปย่ำยี และวางแผนให้ฉินสวินมาพบเข้าโดยบังเอิญ ​ฉินสวินโกรธแค้น ไม่เคยถามไถ่หาความจริง แต่ยังสั่งลงโทษเฆี่ยนตีเจียพ่านอย่างทารุณจนขาของนางหักทั้งสองข้าง จากนั้นก็โยนร่างที่โชกเลือดของนางไปขังไว้ในห้องเก็บฟืนร้างท้ายจวน...​และในคืนแสนมืดมิดนั้นเอง จ้าวเจียเพ่ยก็เดินเข้ามาในห้องเก็บฟืนพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม นางเฉลยความจริงทั้งหมดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทั้งเรื่องลูกในครรภ์ ความรักซ่อนเร้นระหว่างนางกับฉินสวิน และแผนการชั่วร้ายทั้งหมด ก่อนจะสั่งให้บ่าวรับใช้จุดไฟเผาห้องเก็บฟืนอย่างไร้ความปรานี!

​เจียพ่านต้องดิ้นทุรนทุราย ถูกไฟแผดเผาทั้งเป็นท่ามกลางความทรมานที่แสนสาหัสจนสิ้นใจ...

​"คุณหนูเจ้าคะ? ทำไมหน้าซีดเช่นนั้น..." เสียงของอาอี่ดึงสติของนางกลับมาจากห้วงฝันร้าย

​จ้าวเจียพ่านกวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านมงคลสีแดงสดใสที่ถูกแขวนประดับไว้ทั่วเรือน และชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายหงส์ทองที่พาดอยู่บนราวไม้...

​ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเย็น ล้ำลึก และเฉียบขาด ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นชาที่ชวนให้ผู้มองรู้สึกขนลุก ชาติที่แล้วนางถูกย่ำยีเกียรติจนต้องตายอย่างทรมานในกองเพลิง แต่ฟ้ากลับประทานโอกาสให้ย้อนเวลากลับมาในวันก่อนแต่งงานวันนี้นี่เอง!

​ในเมื่อสวรรค์มีตา ส่งนางกลับมาในจุดเริ่มต้น... เช่นนั้น หนี้แค้นทบต้นทบดอก ข้าจะตอบแทนให้พวกเจ้าอย่างสาสม ชาตินี้ ข้าจะส่งพวกเจ้าลงเหวทีละก้าว ให้พวกเจ้าได้สัมผัสความสิ้นหวังและความทรมานยิ่งกว่าที่ข้าเคยเจอเป็นร้อยเท่า!

นางเผาผ้ามงคลที่ประดับจวนทิ้งจนหมด รวมถึงชุดแต่งงานด้วย