บทที่ 3

เขากระแทกพื้นหญ้าเต็มแรง ไม่มีใครกล้าหายใจ

ฉันยืนค้ำหัวเขา อกกระเพื่อมขึ้นลง

"คุณยังไม่ได้สวมแหวน เรายังไม่ได้เข้าหอ แปลว่าฉันยื่นเพิกถอนการสมรสได้ภายในวันจันทร์" ฉันปาดเลือดของเขาออกจากริมฝีปาก "อยากไปเล่นสุสานกับหล่อนก็ไปสิ เชิญเลย ฉันไม่ได้กัดแรงขนาดนั้นหรอก"

ฉันไม่ใช่พี่จูเลียต พี่กล้ำกลืนทุกคำดูถูกแล้วฝืนยิ้มผ่านความเจ็บปวด แต่ฉันจะไม่ยอมกลืนแม้แต่หยดเดียว

เบียงก้าแผดเสียงแหลม "เธอกัดเขาโดยไม่ขออนุญาต แล้วยังทุ่มเขาเหมือนกระสอบแป้งอีก ภรรยาบ้าอะไรทำแบบนี้" คางหล่อนสั่นระริก "เธอมันคนนอก ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาจากจอร์เจีย คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน"

เสียงซุบซิบกระเพื่อมไปทั่วฝูงชน ฉันรู้สึกได้ว่ากระแสกำลังพลิก

แล้วดันเต้ก็ลุกขึ้น ปัดเศษหญ้าออกจากไหล่ เดินผ่านเบียงก้าไปตรงๆ

เขาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วจับมือฉันไว้

"เธอกัดผมได้ เพราะผมยอมให้เธอกัด" เสียงเขาดังก้องไปทั่วสวนราวกับเสียงปืน "และคืนนี้ ผมจะสวมแหวนของเธอ"

เขามองเบียงก้า "พรุ่งนี้ ภรรยาผมจะไปด้วย"

ใบหน้าเบียงก้าบิดเบี้ยว หล่อนยกมือปิดปากแล้ววิ่งหนีไป

ดันเต้โน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหูฉัน "ผ่านงานเลี้ยงไปให้ได้ก่อน คืนนี้ผมจะอธิบายทุกอย่าง"

ฉันไม่ได้ผละออก แต่ก็ไม่ได้เอนเข้าหาเหมือนกัน

ช่วงที่เหลือของคืนนั้นพร่าเลือนไปหมด หัวหน้าแก๊งทยอยมาจับมือฉัน บางคนอบอุ่น บางคนเย็นชา ฉันไม่ยิ้มให้ใครสักคน

พอประตูห้องนอนปิดลงข้างหลังเราในที่สุด ฉันฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง

"พูดกันให้เคลียร์ไปเลย เมื่อกี้ฉันประทับตราจองคุณต่อหน้าคนทั้งตระกูล นั่นไม่ใช่เกมนะ"

ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขา "ถ้าคุณเป็นผู้ชายประเภทที่สวมแหวนผู้หญิงคนหนึ่ง แล้ววิ่งไปหาผู้หญิงอีกคน ก็บอกมาตอนนี้เลย แผลนั่นหายภายในอาทิตย์เดียว แล้วฉันจะกลับถึงซาวันนาห์ก่อนหมึกบนเอกสารจะแห้งเสียอีก"

"คุณไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น"

"ว่าไงนะ"

"ผมบอกว่าคุณไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น" เขานั่งลงที่ขอบเตียง แตะริมฝีปากที่แตก "ผมเป็นพลซุ่มยิงมาสิบปีนะสโลน ผมออกคำสั่ง ผมทำตามคำสั่ง ผมไม่... ถนัดพูด"

เขาเงยหน้ามองฉัน "แต่ที่ผมยอมให้คุณทำแบบนั้นเมื่อกี้ เพราะผมอยากให้ทำ ไม่ใช่เพราะหนี้ ไม่ใช่เพราะสัญญา แต่เพราะตอนที่ผมเห็นคุณนั่งอยู่บนรถกระบะคันนั้น เปื้อนจาระบีไปทั้งตัว มีบางอย่างในตัวผมบอกว่า...คนนี้แหละ"

หัวใจฉันกระแทกซี่โครงแรงจนเจ็บ ฉันกอดอกแน่นกว่าเดิม

"สัญชาตญาณคุณห่วยแตกมาก ฉันเพิ่งทุ่มคุณหงายท้องไปเมื่อชั่วโมงก่อน"

มุมปากเขากระตุก เกือบจะเป็นรอยยิ้ม "ผมรู้ ตอนนั้นแหละที่ผมมั่นใจ"

"...ฉันอารมณ์ร้อนนะ ร้อนจริงๆ ฉันไม่พูดอ้อมค้อม ถ้ามีอะไรไม่ถูกต้อง ฉันจะถีบประตูพังเข้าไปเลย คุณแน่ใจเหรอว่าอยากได้แบบนั้น"

"แน่ใจ"

ความมั่นใจในน้ำเสียงเขาทำให้หน้าฉันร้อนผ่าว ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้

เขาหยิบกล่องกำมะหยี่ใบเล็กออกมาจากเสื้อสูทแล้วเปิดออก แหวนทองวงหนา แหวนวงที่พี่สาวฉันอ้อนวอนให้เขาสวมอยู่ห้าสิบปี

"สวมให้ผมสิ" เขาพูดเสียงแผ่ว

ฉันจำไม่ได้ว่าเดินข้ามห้องไปตอนไหน วินาทีหนึ่งฉันยังยืนอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง วินาทีต่อมาฉันก็ยืนอยู่ระหว่างเข่าของเขา แหวนอยู่ระหว่างนิ้วฉัน มือเขาแผ่วางบนแผ่นหลังส่วนล่างของฉัน

ฉันสวมแหวนผ่านปลายนิ้วเขา ริมฝีปากเขาเฉียดลำคอฉัน

"บอกให้ผมหยุดสิ" เขาพึมพำ "แล้วผมจะหยุด"

ฉันดันแหวนเลื่อนเข้าไปหาข้อนิ้ว "ฉันพูดว่าหยุดหรือไง"

ปัง ปัง ปัง

"บอส! เบียงก้าทิ้งจดหมายไว้ หล่อนไปที่สะพานเรเวนส์แก๊ปครับ!"

ดันเต้ตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากยกออกจากผิวฉัน แหวนค้างอยู่กลางนิ้ว

อีกแค่ห้าวินาที ทุกอย่างก็จะสมบูรณ์

แล้วหล่อนก็ขโมยมันไป

"คุณกำลังจะสวมแหวนของฉัน" ฉันพูด เสียงต่ำและแข็งกร้าว "แค่ห้าวินาที แล้วคุณก็จะเดินออกจากประตูนั่น เพื่อหล่อน อีกแล้ว"

เขาลุกขึ้น ดึงมือออกจากมือฉัน แหวนทองหลุดจากนิ้ว กลิ้งไปบนพื้น