บทที่ 5

บทที่ 5

“หว่านหนิง! หว่านหนิง! เปิดประตูให้ย่าเดี๋ยวนี้!”

ยเสียงตะโกนแหลมสูงของหญิงชราดังลั่นอยู่หน้าประตูเรือนมู่ลี่ เสียงเคาะประตูดังถี่รัวจนบานไม้สั่นสะเทือน ราวกับผู้ที่ยืนอยู่ด้านนอกกำลังโกรธเกรี้ยวจนไม่อาจระงับอารมณ์ไว้ได้

“ทำไมถึงทำตัวเหลวไหลเช่นนี้นะ! ยามเฉินจะเข้ายามซื่อแล้ว เหตุใดยังนอนนิ่งอยู่ในเรือนเงียบสนิท!”

เสียงนั้น…คุ้นเคยเสียจนไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้

หญิงชราแห่งจวนหลินท่านย่าของนาง

ปกติแล้ว…

หลินหว่านหนิงจะตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นก่อนแสงแรกของวันจะสาดส่อง นางก็ลุกขึ้นจัดการทุกสิ่งทุกอย่างในจวนเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ตรวจบัญชี ดูแลครัว ไปจนถึงสั่งงานคนรับใช้

แต่วันนี้…

เรือนมู่ลี่กลับเงียบสนิท

ไร้เสียงไร้ความเคลื่อนไหวราวกับไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่

“พ่อบ้านคัง! เปิดประตู!”

เสียงสั่งการของหญิงชราดังขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงเด็ดขาด ไม่ยอมให้ผู้ใดขัด

“แต่นายหญิงผู้เฒ่าขอรับ…”พ่อบ้านคังลังเล

“หากเปิดเข้าไปแล้วคุณหนู…เอ่อ…แต่งตัวไม่เรียบร้อย จะไม่เป็นการเสียหายหรือขอรับ”

หญิงชราแค่นเสียงไม่แม้แต่จะชายตามอง

“เสียหายหรือ?”นางหัวเราะเบา ๆ อย่างดูแคลน“คนอย่างหลินหว่านหนิง ยังจะมีอะไรให้เสียหายอีกหรือ”

คำพูดนั้นเย็นชาเฉียบขาด

“อย่างไรนางก็ไม่มีวันได้แต่งออกไปจากตระกูลหลินอยู่แล้วจะเห็นอะไรบ้างแล้วจะเป็นไรไป!”

พ่อบ้านคังชะงักไม่กล้าโต้แย้ง

“เปิดเข้าไป!”เสียงสั่งนั้นเพิ่งสิ้นสุด

“แอ๊ด”

ประตูเรือนมู่ลี่กลับเปิดออกจากด้านในเสียก่อน ร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงกรอบประตู

หลินหว่านหนิงหญิงสาวมองภาพตรงหน้าด้วยแววตางุนงงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้นางเพียงได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย จึงเดินมาเปิดประตูด้วยความเคยชินแต่เมื่อบานประตูเปิดออก…

ภาพที่เห็นกลับทำให้นางรู้สึก…ไม่จริง

ผู้คนที่คุ้นเคย ใบหน้าที่นางเห็นมานับสิบปี

แต่…กลับไม่เหมือนเดิม

พวกเขาดูสูงขึ้น ดูอ่อนเยาว์ขึ้นราวกับกาลเวลาได้ย้อนกลับสายตาของหว่านหนิงเลื่อนไปหยุดที่หญิงชราผู้ยืนอยู่ตรงกลาง

ท่านย่า

หญิงที่เพิ่งสิ้นใจไปเพราะดื้อดึงจะกินจะใช้ชีวิตตามใจ จนร่างกายรับไม่ไหว

แต่บัดนี้…นางกลับยืนอยู่ตรงหน้ามีชีวิตมีลมหายใจ

“ยืนบื้ออะไรอยู่!”เสียงตำหนิดังขึ้น“วันนี้เป็นอะไรไป! เหตุใดไม่ไปดูคนครัวเตรียมอาหารเช้า!”

คิ้วเรียวของหว่านหนิงขมวดแน่นริมฝีปากขยับเล็กน้อย

“ท่านย่า…”

เกือบแล้วเกือบจะหลุดถามออกไปว่า ท่าน…มิใช่สิ้นไปแล้วหรือ แต่นางก็หยุดไว้ทัน

สายตาของหญิงชราคมกริบขึ้น

“เหตุใดจึงมองย่าด้วยสายตาเช่นนั้นวันนี้เจ้าเป็นอะไรกันแน่!”

หากเป็นเมื่อก่อนเพียงได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้หว่านหนิงคงรีบก้มหน้ารับผิด

แต่บัดนี้…หัวใจของนางนิ่งสนิทไม่มีความรู้สึกใดสั่นไหว อยากโกรธก็โกรธไปอยากตำหนิก็ตำหนิไป นางไม่คิดจะใส่ใจอีกแล้ว

แต่ถึงกระนั้น…ในส่วนลึกของใจ

ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

สงสัยว่าข้าเป็นอะไร…แต่กลับไม่คิดจะถามว่า…ข้าสบายดีหรือไม่

หว่านหนิงเบือนสายตาไปทางอื่นสีหน้าเรียบเฉยท่าทีเช่นนั้นเหมือนกับช่วงก่อนที่นางจะตาย

เพียงแต่ว่า…นางยังไม่รู้เลยว่า

ตอนนี้นางมิใช่สตรีวัยสี่สิบกว่าที่ใกล้ดับสูญแต่นางคือหลินหว่านหนิงในวัยที่ยังไม่ทันปักปิ่น

“คุณหนู อย่าทำให้นายท่านผู้เฒ่าโกรธเลยขอรับ”เสียงพ่อบ้านคังดังขึ้น ดวงตาของหว่านหนิงตวัดไปมอง บุรุษผู้นี้ เคยช่วยนางทั้งเรื่องงานและเรื่องอื่น ๆ

แต่ตอนนี้…เขากลับดูหนุ่มลงสูงขึ้นและยังไม่แก่

“รีบไปเปลี่ยนชุด แล้วออกไปหาย่าที่ลานบ้านสงสัยจะต้องลงโทษเจ้าเสียบ้างแล้ว!”

เสียงของท่านย่าดังขึ้นอย่างไม่พอใจหว่านหนิงเพียงเหลือบตามองก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆราวกับฟังเรื่องไร้สาระ

ข้าอายุสี่สิบกว่าแล้ว…ยังจะมาลงโทษอีกหรือ…หรือว่านี่เป็นความฝัน

นางไม่สนใจหันหลังเดินกลับเข้าเรือนไม่รับคำสั่งไม่แยแส มือเรียวยกน้ำขึ้นล้างหน้า ความเย็นของน้ำ ทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อยแต่เมื่อสายตาตกลงบนมือของตน นางชะงัก ดวงตาที่ง่วงงุน เบิกกว้าง

“นี่มัน…”ผิวเนียนเรียบไร้รอยเหี่ยวย่น

หว่านหนิงรีบวิ่งไปที่กระจกสำริด ภาพที่สะท้อนอยู่ในนั้นทำให้นาง…ยิ้ม ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาใส ริมฝีปากแดงระเรื่อไม่ใช่หญิงชราที่ใกล้ตายแต่คือตัวนางในอดีต

นิ้วเรียวยกขึ้นหยิกแก้มตนเองเบา ๆ

ความเจ็บ…ทำให้นางรู้นี่ไม่ใช่ความฝันภาพสุดท้ายของชีวิตยังคงชัดเจน

คำพูดโหดร้าย เสียงหัวเราะเย็นชา

ทุกอย่าง…ยังอยู่

และความคิดหนึ่งที่เคยเป็นเพียงจินตนาการก็ผุดขึ้นมาชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใด

“หากข้าได้เริ่มต้นใหม่ข้าจะเอาคืน”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้ามือเรียวลูบกรอบหน้าเบา ๆ

“สวรรค์…เมตตาข้าแล้วนี่ข้าย้อนเวลากลับมา…หรือได้เกิดใหม่กันแน่”

ความทรงจำในหัวปะปนสับสน อดีตชาติกับปัจจุบันซ้อนทับกัน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่หว่านหนิงมั่นใจ

“ครั้งนี้…ข้าจะไม่ใช่คนเดิม”

แผนการที่เคยมีเพียงในความคิดจะกลายเป็นความจริง

“อยากให้ข้าเป็นเครื่องรางที่มีชีวิตหรือ…”นางหัวเราะเบา ๆ

“ฝันไปเถอะ”ดวงตาเป็นประกายเย็นเยียบ“ข้าอยากรู้เหมือนกันหากข้าแต่งออกไปจริง ๆ ตระกูลหลินจะล่มจม…อย่างที่ซินแสว่าหรือไม่หรือถึงมันไม่ล่ม ข้าก็จะทำให้มันล่ม”

หว่านหนิงสูดลมหายใจลึกพยายามเรียบเรียงความคิด

“ตอนนี้…ข้าอยู่ช่วงใดของชีวิตกันแน่…”

นางคิดแต่ไม่อาจแน่ใจ สุดท้าย…จึงตัดสินใจออกไปดูเอง หญิงสาวจัดเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ ก่อนจะก้าวออกจากเรือน

“ท่านย่า…หลานมาแล้ว”เสียงของนางเรียบสงบ

หญิงชราที่นั่งอยู่หน้าลานเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชาราคาแพงในมือแววตาเย็นเฉียบ

ภาพนั้นคุ้นเคยและทำให้หว่านหนิงมั่นใจ

ใช่…นางย้อนกลับมาแล้วจริง ๆ

เพราะถ้วยชานั้นคือของเก่าแก่ที่นางยังไม่ได้มีโอกาสแตะต้องในชาติก่อน

เกมย้อนเกล็ด…เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น