ตอนที่ 3 ก้าวแรกสู่คฤหาสน์ตระกูลหลิน

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลินเฟยตื่นขึ้นตั้งแต่แสงแดดแรกยังไม่ทันจับขอบฟ้า เธอไม่ได้ขี้เกียจเหมือนในชาติก่อน แต่เธอกลับแต่งกายด้วยชุดลำลองที่เรียบง่ายแต่ดูสะอาดตา แล้วออกไปเดินเล่นในสวนกุหลาบของคฤหาสน์

ในมือของเธอมีสมุดจดเล่มเล็กๆ เธอจำได้ดีว่าในชาติก่อน เธอไม่เคยสนใจเลยว่ากิจการของตระกูลหลินทำเกี่ยวกับอะไร เธอเอาแต่รอให้พวกเขารักและสนใจจนไม่เคยสร้างคุณค่าให้ตัวเอง แต่ชาตินี้... การจะเป็น "นางร้าย" ที่สง่างาม เธอต้องมีอำนาจและเงินทุนเป็นของตัวเอง

"ตื่นเช้าจังนะ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง หลินเฟยหันไปพบ 'หลินอัน' พี่ชายคนรอง ซึ่งเป็นคนที่มีนิสัยสุขุมและเจ้าระเบียบที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม เขามักจะเป็นคนที่จับผิดเธอได้เสมอในชาติก่อน

"สวัสดีค่ะคุณพี่หลินอัน" หลินเฟยยิ้มทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย "อากาศยามเช้าที่นี่ดีมากค่ะ ดิฉันเลยถือโอกาสมาเดินชมสวนและวางแผนเรื่องการเรียนที่โรงเรียนใหม่น่ะค่ะ"

หลินอันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปกติลูกสาวบุญธรรมมักจะตื่นสายหรือคอยมาดักรอออดอ้อนหน้าห้องอาหาร แต่หลินเฟยคนนี้กลับดูแปลกไป "วางแผนเรื่องเรียนงั้นรึ? ปกติเห็นหว่านหว่านชอบพูดว่าอยากให้พี่ไปส่งที่โรงเรียนทุกวัน เธอเองก็คงอยากให้พี่ไปส่งเหมือนกันสินะ?"

หลินเฟยส่ายหน้าเบาๆ "ดิฉันทราบดีค่ะว่าคุณพี่หลินอันงานยุ่งมาก การที่ตระกูลหลินเมตตารับพวกเรามาดูแลก็เป็นพระคุณมากแล้ว ดิฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดโดยไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของคุณพี่ค่ะ"

คำตอบของหลินเฟยทำให้หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองเด็กสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัวคนนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความรู้สึก 'น่ารำคาญ' ที่เขามักมีต่อเด็กผู้หญิงที่คอยแต่จะเกาะติดเขามันหายไป กลายเป็นความรู้สึก 'ชื่นชม' ในความเด็ดเดี่ยวแทน

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน หลินหว่านที่เพิ่งตื่นนอนและแต่งหน้าจัดเต็มราวกับจะไปออกงานสังคมก็รีบวิ่งออกมาที่สวน เมื่อเห็นหลินเฟยกำลังยืนคุยกับหลินเซียวอยู่ ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนสีทันที

"พี่หลินอันคะ! หว่านหว่านมาแล้วค่ะ" หลินหว่านรีบวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "วันนี้หว่านหว่านอยากไปทานร้านอาหารฝรั่งเศสเจ้าดัง พี่หลินอันพาหว่านหว่านไปนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะ หว่านหว่านคิดถึงรสชาติอาหารที่บ้านเก่าจังเลย"

พี่หลินอันขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเพิ่งจะพูดคุยกับหลินเฟยเรื่องงานและเรื่องการวางตัวที่เหมาะสม แต่หลินหว่านกลับมาด้วยท่าทีอ้อนวอนและเรื่องไร้สาระ "หว่านหว่าน วันนี้พี่มีประชุมเช้า คงไม่ได้ไปหรอก อีกอย่าง... เฟยเฟยเขายังไม่เรียกร้องอะไรเลย เธอควรหัดสงบเสงี่ยมบ้างนะ"

คำพูดของหลินอันเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ หลินหว่านหน้าเสียทันที เธอรีบหันไปจิกตาใส่หลินเฟยที่ยืนยิ้มบางๆ อยู่ข้างๆ

"พี่เฟยเฟย... พี่คุยอะไรกับพี่หลินอัน ทำไมพี่เซียวถึงดุหว่านหว่านล่ะ?" หลินหว่านทำเสียงสะอื้น

หลินเฟยไม่ได้ตกใจกับมารยานั้น เธอหันไปสบตาหลินหว่านด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ดิฉันแค่คุยเรื่องการปรับตัวและโรงเรียนค่ะ หว่านหว่าน... เธอควรจะเลิกทำตัวเป็นเด็กที่ต้องการความสนใจตลอดเวลาได้แล้วนะ ในเมื่อเรามาอยู่ที่นี่ในฐานะลูกบุญธรรม เราควรทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อครอบครัว ไม่ใช่ภาระ"

"พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!" หลินหว่านแววตาเปลี่ยนไปทันที เธอเกือบจะหลุดคำหยาบคายออกมาแล้ว แต่หลินอันที่ยืนอยู่ตรงนั้นทำให้เธอต้องเก็บอาการไว้

"หมายความว่า... พี่หวังดีต่อเธอ" หลินเฟยตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปทางหลินเซียว "ดิฉันขอตัวไปเตรียมตัวไปโรงเรียนก่อนนะคะ"

เมื่อหลินเฟยเดินจากไป หลินอันมองตามหลังเธอไปพร้อมกับความคิดในหัวที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาเริ่มรู้สึกว่า หลินเฟยคนนี้... น่าสนใจกว่าที่เขาเคยคิดไว้มากนัก

ในขณะที่หลินหว่านได้แต่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม แกคิดว่าจะชนะงั้นเหรอ หลินเฟย? อย่าหวังเลยว่าฉันจะปล่อยให้แกได้ใจไปมากกว่านี้!