ไม่รับงาน 3

“ไม่ แล้วผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน”

“เต้นอยู่ตรงนั้นค่ะ ใส่ชุดเดรสสีส้ม” เจ๊รี่ชี้มือไปยังฟลอร์เต้นรำด้านล่าง ที่มีบรรดาหนุ่มสาวกำลังแดนซ์กันอย่างสนุกสนาน

ห้องวีไอพีเป็นกระจกที่มองไปยังชั้นล่างที่มีฟลอร์เต้นรำ โดยมีดีเจเปิดแผ่นสร้างความบันเทิง

ธนวัชมองตามนิ้วที่เจ๊รี่ชี้ไป ผู้คนมากมายที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน แต่ผู้หญิงร่างเพรียวบาง ในชุดสีส้มสายเดี่ยวก็โดดเด่นที่สุด เธอน่าจะสูงแค่ประมาณ 165 เซ็นฯ

ตอนนี้เขามองเห็นเธอจากด้านหลัง ผมยาวเกือบถึงกลางหลังนั้นหยักยาว เวลาเธอเต้นก็ไหวพลิ้วชวนมอง และเดรสที่ใส่ก็ยาวเหนือเข่ามาเล็กน้อย แม้แสงไฟบนฟลอร์จะไม่ได้สว่างมาก แต่เขาก็มองเห็นช่วงขาเรียวสวย ผิวที่ขาวกระจ่างจนเหมือนมีแสงในตัวเอง ทำให้เขาตาพร่าไปหมด

หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นหมุนตัวเพื่อจะกลับโต๊ะ ทำให้เขาเห็นดวงหน้าสวยนั้นเต็มตา แค่เพียงไม่กี่วินาที แต่ทำให้ธนวัชใจสั่น

“ไปเรียกมา”

“จะดีเหรอนาย เธอบอกไม่ได้รับงานนะคะ และเธอก็เป็นแขกของร้านอีกด้วย” เจ๊รี่มีท่าทีกังวล เพราะกลัวว่าความต้องการของนายจะกลายเป็นการไล่แขกออกจากร้านมากกว่า เพราะท่าทีที่น้ำหว้ารู้ว่านายของเธอต้องการซื้อ เธอก็ทำท่าควันออกหูทันที แถมยังฝากเธอบอกเจ้านายว่า

‘ไปตายซะ!’

แต่ใครจะกล้าบอกล่ะ ขืนบอก คนที่ตายจะเป็นเธอมากกว่า เพราะหน้าตาท่าทางมาดนิ่งหล่อผู้ดี แต่นิสัยก็มาเฟียทั่วไปนี่เอง โดยเฉพาะเวลาโกรธ

“ก็ไม่รับก็ไม่รับไง ก็บอกเขาไปสิ ว่าฉันอยากรู้จัก อยากคุยด้วย!” ธนวัชเริ่มโมโห เพราะท่าทางเจ๊รี่จะเกรงใจผู้หญิงที่ชื่อ

น้ำหว้ามากกว่าเขาที่เป็นเจ้านายเสียอีก

“ค่ะ เจ้านาย” เจ๊รี่รับคำ แล้วค่อยๆ หมุนตัวออกจากห้องไป

พนักงานเสิร์ฟที่วันนี้เขาเรียกแต่พนักงานชาย รีบรินเหล้าเสิร์ฟเจ้านายทันที หวังจะดับอารมณ์ร้อนของเจ้าตัว แต่ดูเหมือนจะยิ่งร้อนกว่าเดิม เมื่อไม่กี่นาทีต่อมาเจ๊รี่กลับเดินหน้าหงอยมารายงานว่า

“น้องเขาไม่มาค่ะ”

“กล้าดียังไงถึงปฏิเสธฉัน!” พูดเสียงกร้าวพลางตบโต๊ะเสียงดังจนลูกน้องสะดุ้ง ไม่เว้นแม้แต่บรรดาบอดีการ์ดที่อยู่ในห้องสี่คน ที่เหลือเฝ้าอยู่หน้าห้อง และทางเข้าไนต์คลับ

ธนวัชมองหาร่างเล็กในชุดเดรสสีส้ม เห็นเจ้าตัวกำลังรีบเดินไปจากโต๊ะ ทางที่เธอมุ่งไปนั้นคือห้องน้ำ เขาจึงลุกจากที่นั่งรีบเดินไปยังชั้นล่างทันที โดยมีบอดีการ์ดเดินตามหลังเจ้านายไปติดๆ

ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่โถงทางเดินที่ตรงไปยังห้องน้ำ ที่แยกทางซ้ายขวาอย่างชัดเจนสำหรับห้องน้ำชายหญิง และมีการ์ดยืนเฝ้ารักษาความปลอดภัย โดยเฉพาะแขกผู้หญิง ซึ่งอาจจะโดนลวนลามหรือถูกทำมิดีมิร้ายขณะมาใช้ห้องน้ำ

แต่เวลานี้การ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าห้องน้ำหญิง ตกใจเมื่อเห็นเจ้านายของตนมายืนลับๆ ล่อๆ ไม่ไกลจากห้องน้ำหญิง

ธนวัชรู้ตัวว่าอาจทำให้กลายเป็นเรื่องขบขันของลูกน้อง เขาจึงถอยออกมาห่างจากห้องน้ำหญิง ในระยะที่สามารถมองเห็นคนที่เดินออกมาได้ ไม่นานหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอก็เดินเฉิดฉายออกมา

สีหน้าสวยนั้นเรียบนิ่ง ริมฝีปากส่งยิ้มบาง จนดวงตากวางนั้นเป็นประกายหวาน เมื่อการ์ดรักษาความปลอดภัยโค้งศีรษะให้

เธอกำลังจะเดินออกไปยังประตูทางออกของไนต์คลับ พร้อมกับที่ธนวัชเดินเข้ามาขวางหน้า

เจ้าตัวชะงัก คิ้วโกงสวยมุ่นเข้าหากัน ริมฝีปากหยักสวยเป็นรูปกระจับเผยอเล็กน้อย ดวงตากวางมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตางุนงง ยิ่งเห็นบรรดาผู้ชายตัวล่ำที่ยืนอยู่เบื้องหลังชายหนุ่ม เธอก็มีท่าทีตกใจ และนั่นทำให้ธนวัชรู้ตัว

“สวัสดีครับ เอ่อ ผมธนวัช เป็นเจ้าของที่นี่ คือที่ผมให้เจ๊รี่ไปตาม ผมแค่อยากรู้จักคุณ” ธนวัชพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร พลางกวดมองไปทั่วร่าง ไม่แปลกใจที่เธอจะไม่รับงาน ชุดที่เธอใส่แบรนด์เนม เครื่องประดับที่มีอยู่ชิ้นเดียวบนตัวก็คือนาฬิกาข้อมือแบรนด์ดังที่ราคาหลายล้าน แม้จะราคาจะสู้กับนาฬิกาของเขาไม่ได้ แต่มันก็บ่งบอกฐานะเจ้าตัวได้ดี

::::::::::::::::::