ไม่รับงาน 1

ไม่รับงาน

“อะไรนะ ไม่รับงาน!” ในตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้นอาทิตย์ก็มารายงานความคืบหน้าเรื่องของหญิงสาวนาม ‘น้ำหว้า’ และมันทำให้ธนวัชทั้งโมโหและประหลาดใจ

“แล้วมาถ่ายคลิปแนะนำตัวทำไม”

“คือเจ๊รี่บอกว่าน้องเขาเป็นลูกค้า มาบ่อยจึงสนิทกับสาวๆ ในร้าน โดยเฉพาะคนชื่อวุ้น คนที่นายเลือกให้ท่านดำรงนั่นแหละ พอดีน้องเขาเห็นสาวๆ กำลังถ่ายคลิปแนะนำตัวอยู่ ก็เลยนึกสนุก ร่วมถ่ายด้วยขำๆ”

“ขำๆ นี่นะ!”

“ครับนาย” อาทิตย์ทั้งขำและหวั่นเกรงอารมณ์เจ้านาย เพราะสีหน้าบ่งบอกว่าขัดใจสุดๆ เพราะปกติอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ไม่มีใครปฏิเสธ

"แล้วเจ๊รี่บอกน้องเขาหรือเปล่า ว่ากูเป็นคนที่เรียกเขา ไม่ใช่แขกที่ไหน” ธนวัชถาม เผื่อเจ๊รี่ลืมบอก

“บอกน้องเขาไปแล้วครับ น้องเขาไม่สนใจ เพราะไม่ได้รับงานแบบนี้อยู่แล้ว”

“แล้วเขารับงานแบบไหน!”

“อ๋อ อันนี้ไม่ทราบครับ เจ๊รี่บอกแค่ว่าน้องเป็นแค่แขกของร้าน เพิ่งมาเที่ยวเมื่อเดือนก่อนนี่เอง แต่มาเกือบทุกวัน จนสนิทกับสาวๆ ในร้าน”

สาวๆ ในร้านที่ว่าก็เป็นเด็กนั่งดริ๊งค์ ที่รับงานอย่างว่าจากแขกกระเป๋าหนักในร้านด้วย

แน่นอนคนที่มาเที่ยวที่ไนต์คลับเขา ล้วนต้องจ่ายค่าสมาชิกราคาแพงลิบก่อนจะเข้ามาใช้บริการ แขกในร้านส่วนใหญ่จึงเป็นระดับนักธุรกิจ แวดวงไฮโซฯ คนบันเทิงและเซเลบฯ ทั้งนั้น คนทั่วไปก็ส่วนน้อย แต่ถ้ามีเงินมากพอจะจ่ายค่าสมาชิก กับค่าเปิดขวดที่ราคาสูง ก็สามารถใช้บริการที่นี่ได้

“บอกเจ๊รี่นะ ว่ายังไง กูต้องได้เด็กคนนี้ จะเรียกเท่าไหร่ก็ยอม!”

“อ๋อ ครับ” รับคำไปอย่างนั้น แต่อาทิตย์ก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดกับเจ๊รี่อย่างไร เพื่อให้เด็กคนนั้นรับงานจากเจ้านายเจ้าอารมณ์ของเขา อยากได้มากขนาด ‘เท่าไหร่ก็ยอม’ เป็นเอามาก จนอาทิตย์สงสัยว่าหญิงสาวคนนั้นมีอะไรดึงดูดใจเจ้านายเขาขนาดนี้ เพราะสวยๆ ระดับนางเอก ดารา ไฮโซฯ เจ้านายเขาก็ผ่านมาหมดแล้ว มาคลั่งอะไรกับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

“งั้นก็รีบไปจัดการ ยืนเหม่อทำไม!”

“ครับนาย” จากนั้นอาทิตย์ก็รีบเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของนายทันที

เพราะเคยถูกลอบยิงมาแล้ว ถ้าไม่จำเป็นเจ้านายของเขาจะไม่ออกจากบ้าน แต่เมื่อจำเป็นต้องออก บอดีการ์ดก็มีไม่ต่ำกว่าสิบคน ทั้งเดินนำ เดินตาม และเดินขนาบทั้งสองข้าง ไม่ว่าจะเป็นการเดินเข้าสถานที่ หรือระหว่างเดินทาง ทั้งที่มีรถกันกระสุน แต่ธนวัชก็ยังเข้มงวดกับการรักษาความปลอดภัยของตนเอง

เพราะธนวัชไม่อยากจากโลกนี้ไปเหมือนกับบิดาของเขา

แต่ผ่านไปสองวันเจ๊รี่ก็ยังพูดประโยคเดิมว่าน้ำหว้าไม่ได้รับงาน เธอไม่ได้มีความจำเป็นต้องรับงานแบบนั้น แม้ว่าผู้ว่าจ้างจะเป็นธนวัช เดชาบารมีก็ตาม

นั่นยิ่งทำให้ธนวัชยิ่งโมโห ขณะเดียวกันมันก็ปลุกสัญชาตญาณนักล่าของเขา

ยิ่งยาก ยิ่งอยากได้!

เขาถึงขนาดต่อสายตรงกับเจ๊รี่ทันที

“เขามาเที่ยวทุกวันหรือเปล่า”

“ก็เกือบๆ นะ แต่หลังจากรู้ว่านายต้องการซื้อตัว เขาก็หายไปสองวันแล้ว ท่าทางจะกลัวนายจนไม่กล้ามาเที่ยวแล้วมั้ง”

“ท่าทางเขาเป็นไงเหรอ”

“สวย น่ารัก อ่อนหวาน พูดเพราะ แต่ก็มีแอบเปรี้ยว แขกหนุ่มๆ ก็มองตาเป็นมัน เข้าหากี่คน น้องเขาก็ไม่เล่นด้วย”

“มาเที่ยวคนเดียวเหรอ”

“มีคนขับรถมาด้วย”

“ฐานะดีอยู่แล้วสินะ ถึงไม่รับงาน”

“น่าจะใช่นะคะ เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ถ้าไม่รวย ก็น่าจะมีคนเลี้ยงแล้ว”

ประโยคหลังนี้ทำให้ธนวัชถึงกับบดกราม

“แต่อาจจะมีฐานะอยู่แล้ว เพราะบอกว่าเพิ่งเรียนจบจากเมกา”

“อืม แบบนั้นเหรอ เอางี้นะ ถ้าเขามาเมื่อไหร่ เจ๊โทร. บอก

ไอ้ทิตย์ทันทีเลยนะ”

“นายจะมาเหรอคะ”

“ไม่รู้สิ ต้องดูก่อนว่าว่างไหม” จริงๆ ต้องการจะไปเจอหญิงสาวคนนั้นด้วยตัวเอง ในเมื่อเธอไม่รับงาน เขาก็อยากเข้าหาด้วยตัวเอง ให้มันรู้ไปสิ ว่าหน้าตารูปร่างอย่างเขาจะไม่สามารถทำให้หญิงสาวคนหนึ่งสนใจได้

ธนวัชคิดอย่างทะนง เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา แม้เขาจะไม่ได้บอกว่าตนเองว่าเป็นธนวัช เดชาบารมี นักธุรกิจผู้โด่งดังและร่ำรวย ก็สามารถดึงดูดสายตาของสาวๆ ได้จากรูปลักษณ์ภายนอก

:::::::::::::::