บทนำ 2

ยกเว้นเรื่องยาเสพติดที่ธนวัชจะไม่ยุ่งเกี่ยว รวมทั้งบ่อน ค้าอาวุธ ซึ่งเขาเพิ่งเลิกทำธุรกิจนี้หลังจากบิดาเสียชีวิต ทั้งที่จักรภพ ซึ่งเป็นอาของเขาคัดค้าน แต่ธนวัชก็ยืนยันที่จะเลิกธุรกิจผิดกฎหมายเหล่านั้นทั้งหมด เขาจะทำธุรกิจสีเทาให้กลายเป็นสีขาว แม้จะไม่หมดจดนักก็เถอะ

ส่วนเรื่องค้าประเวณีนั้นมันกล้ำกลึง เพราะเขาแค่ส่งผู้หญิงให้กับกลุ่มวีวีไอพีเท่านั้น ผู้หญิงเหล่านั้นก็เต็มใจรับงาน ไม่ได้ถูกบังคับหรือถูกล่อลวงมา แต่มันก็จะบอกว่าเป็นสิ่งที่ถูกกฎหมายก็ไม่ใช่ แต่เขายังไม่สามารถเลิกรับงานแบบนี้ไม่ได้อยู่ดี เพราะท่านๆ เหล่านั้นเริ่มใช้บริการนี้มาตั้งแต่บิดาเขาแล้ว สิ่งตอบแทนที่ได้ ไม่ใช่เงิน แต่คือความคุ้มครองในยามเกิดปัญหา ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เขาพยายามจะเคลียร์ธุรกิจอะไรที่จะเป็นปัญหาออกไปทีละอย่าง เช่นบ่อน ค้าอาวุธ

ส่วนธุรกิจผับ ไนต์คลับ อาบอบนวด เขาทำมันอย่างถูกต้อง เพื่อไม่ให้เป็นจุดอ่อนที่จะถูกใช้เป็นเงื่อนไขต่อรองกับบรรดาผู้มีอำนาจบารมีทั้งหลาย โดยเฉพาะยาเสพติดในสถานบันเทิงนั้น จะต้องไม่มีในยุคที่เขาเป็นประธานบริหารเดชาบารมีกรุ๊ป

“โทร. ไปบอกเจ๊รี่ว่า พรุ่งนี้ส่งเด็กคนนั้นมาที่บ้าน ตอนสองทุ่ม”

“มาที่บ้านเหรอครับ”

“มึงหูหนวกเหรอไอ้ทิตย์ ทำไมต้องให้กูบอกย้ำ!” ธนวัชเริ่มหงุดหงิดกับคนเป็นลูกน้อง ที่บอกอะไรชัดเจนแล้ว แต่กลับย้อนถาม

“ครับนาย”

“งั้นก็รีบไปจัดการ” พูดพลางโบกมือเป็นสัญญาณให้ออกจากห้อง

“ครับนาย” อาทิตย์โค้งศีรษะแล้วรีบเดินตรงไปยังประตูห้องทันที พร้อมกับความงุนงง เพราะปกตินายจะใช้เวลากับสาวๆ ในคอนโดฯ ไม่เคยอนุญาตให้มาที่บ้านเลยสักราย

ท่าทางนายของเขาจะชอบผู้หญิงที่ชื่อน้ำหว้ามาก แต่ชอบอย่างไร คนอย่างนายก็ใช้เวลากับผู้หญิงคนหนึ่งมากที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ แต่นั่นก็นานมาแล้ว แต่นายก็คงไม่มีวันลืมผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอทิ้งบาดแผลที่ทั้งใหญ่และลึกในชีวิตของนาย

อาทิตย์เชื่อว่าจนถึงตอนนี้นายก็ยังรู้สึกเจ็บปวดกับบาดแผลนั้นอยู่

เมื่อผู้ช่วยของเขาออกจากห้องไปแล้ว ธนวัชก็ลุกจากเก้าอี้ เดินเข้าไปในห้องนอนที่ประตูเชื่อมกัน

เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หยิบอัลบั้มภาพที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงมาเปิดดู

เป็นภาพตั้งแต่วัยเด็ก กระทั่งเติบโตในวัยเรียนของเขากับเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว ในขณะที่เขาได้แต่เจ็บปวดกับการสูญเสีย และถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกร

ใช่ ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับเขามากกว่าคำว่า ‘ฆาตกร’ ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงคำนั้นได้

ชายหนุ่มพลิกดูภาพจนหน้าสุดท้าย ก็เพียงภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในวัยสิบหกปี รูปร่างผอมบาง ผมยาวถูกถักเปีย ยิ้มจนตาหยี ดวงตาที่เวลาปกตินั้นเหมือนตากวาง

ผ่านไปเจ็ดปีแล้ว เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง ‘น้ำริน’

ยังโกรธ ยังเกลียดพี่เหมือนเดิมใช่ไหม

ชาตินี้เราจะไม่ได้เจอกันอีก เหมือนที่เธอเคยบอกใช่หรือเปล่า

ธนวัชอยากลืมสองพี่น้องคู่นี้ อยากมีชีวิตโดยไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่เจ็บปวดกับแผลในใจ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน มันก็เปล่าประโยชน์

เขาจึงใช้ชีวิตอยู่กับบาดแผลนี้ต่อไป เพื่อสำนึกในความผิดของตนเองตลอดไป

แต่ก็อยากเจอน้ำรินอีกครั้ง คิดว่าเงินของเขาสามารถตามหาตัวเธอได้ แม้อีกฝ่ายจะอยู่เมืองนอก แต่ธนวัชไม่อยากทำ เขาต้องการทรมานตัวเองกับการไม่ได้เห็นเธอ

ทำได้แค่หาผู้หญิงที่มีอะไรบางอย่าง หรือสักอย่างคล้ายคลึงเธอ แม้สักเสี้ยวหนึ่งก็พอ เพื่อใช้งานบนเตียง แต่หลังจากที่เกิดเรื่องกับภูผา เขาไม่เคยให้ตำแหน่งนางบำเรอกับผู้หญิงคนไหนอีก

แค่ใช้งานชั่วครั้งชั่วคราว จ่ายเงินตามวันที่เรียกใช้งาน แต่ไม่เคยมีใครได้ตำแหน่งนางบำเรอ หรือผู้หญิงของเขาเลยสักคน

ทว่าผู้หญิงที่ชื่อน้ำหว้า เห็นแค่ในคลิป กลับดึงดูดให้โหยหา โดยเฉพาะดวงตาเธอเหมือนกับน้ำริน เหมือนมากจนใจเขาสั่นไหว อยากครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียว และอยากจะบอกเธอว่า ถ้าต้องการเงิน ให้มาเอาจากเขาคนเดียว ห้ามรับงานแบบนี้อีก เพราะเขาพร้อมจะดูแลเธอ พร้อมประเคนให้ในทุกอย่างที่เธออยากได้

พร้อมกับสงสัยว่าเธอรับงานแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว

แต่พรุ่งนี้คงกระจ่างในทุกอย่างที่เขาอยากรู้

"""""""""""""""