ตอนที่ 6 ห้ามถอดออก （3）

ไอรินเลือกที่จะโกหกสีหน้าเป็นห่วงนั่นออกไป เพราะถ้าขืนบอกว่าไปกับเจ้าเควินนั่น คีย์ได้ซักไซ้อยู่ตรงนั้นแน่นอน  

เลิกงานก็เกือบเที่ยงคืน พวกเขาก็กินอาหารที่เฮียหมงทำมาให้ปกติก่อนกลับบ้าน

"เฮียขอบคุณมากนะครับ กับข้าวอร่อยมากวันนี้"

คีย์เอ่ยขอบคุณ เพราะกินบะหมี่ทุกวันเฮียเลยเอ็นดูทำกับข้าวอย่างอื่นให้กินข้างและสองเพื่อนรักก็กินกันจนอิ่มแปล้

"นั่นสิเฮียคราวหลังก็ทำกับข้าวบ่อยๆสิ หน้าหนูจะกลายเป็นหมี่เกี๊ยวอยู่แล้ว" 

ไอรินช่างจ้อและคุ้นเคยกับเฮียอย่างดีพูดขึ้น

"บร๊ะ ไอ้เจ้านี่ ได้คืบจะเอาศอกนะเอ็ง"

เฮียยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีที่เห็นเด็กๆ ชอบใจ

"ว่าแต่สร้อยข้อมือนั่นไปเอามาจากไหน มันแพงมากไม่ใช่หรอ" 

เฮียหมงถามไอรินพลางเหลือบตามองสร้อยข้อมือที่เธอสวม

"ฮ่าๆ ไม่แพงเฮีย อันนี้ เอ่อ..."

"ไม่แพงได้ไง ลูกสาวเฮียมาขอเฮียให้ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดอยู่ นี่เฮียก็ชั่งใจ เพราะราคาเกือบสองแสน"

พรูดดดด คีย์ที่กำลังกินน้ำอยู่ถึงกับสำลักแล้วหันกลับมามองไอรินอย่างคาดคั้น

"ร้านปิดยังครับ"

เสียงเรียกจากลูกค้าดึงเฮียหมงเจ้าของคำถามให้เดินออกไปทำบะหมี่ให้ลูกค้าหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้

 แล้วตอนนี้สายตาของเพื่อนสนิทอย่างคีย์มองมาอย่างคาดโทษจนไอรินหลุบตาลงต่ำ เกี่ยวกับที่เธอหายไปเมื่อเย็นแน่ๆ 

เขาคิดแล้วเอ่ยขึ้น

"มีอะไรอยากบอกเพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตอย่างกูมั้ย เห็นมึงชอบบอกว่ากู สำคัญ ที่สุด"

เจ้าหมอนี่ได้ทีหยิบยกคำพูดสมัยเด็กขึ้นมาเชียว

แฮะๆ ไอรินยิ้มเจื่อน ให้เพื่อนสนิท แล้วเริ่มอ้าปากพูด