ตอนที่ 6 ห้ามถอดออก （1）

“อะไรกันหวานจะตาย ขี้หวง”

เขาพูดแล้วยิ้มร้ายให้คนที่นอนตาปรือหมดแรงอยู่เบาะข้างๆ อย่างใจเย็น

“มาต่อกันเถอะ”

เควินที่หวังรวบหัวรวบหางไอรินวันนี้ให้ได้รีบพูดขึ้นก่อน หลังจากที่มองดูเธอนั่งหอบกระเส่าอยู่เบาะข้างคนขับ รถหรูที่ติดฟิล์มมืดสนิท แน่นอนว่าจอดอยู่ตรงที่จอดรถซูเปอร์คาร์ของห้าง

แต่เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปที่รถสักพักแล้วไม่มีการออกรถจากตรงนั้น ด้วยความที่พี่ รปภ. หวังดี นึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาเลยมาเคาะกระจกรถเพื่อถามไถ่

“เอ่อ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นมั้ยครับ”

พี่ รปภ. ท่าทางใจดีเอ่ยถามชายหนุ่มตัวโตที่ลดกระจกลงนิดเดียวแล้วมองหน้าพี่เอาแบบไม่สบอารมณ์นัก

“ไม่เป็นไรครับ จะออกรถเดี๋ยวนี้แหละ”

เควินเหลือบตามองคนตัวเล็กที่กำลังจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองอย่างเร่งรีบ ได้สติแล้วแบบนี้ท่าจะยาก เอาไงดีว่ะ เขาได้แต่คิดแล้วมองเธอ

ไอรินช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวโตกว่า สีหน้าของเธอคือไม่พอใจอย่างแรง ตาเธอถึงแม้จะสวยแต่เวลาดุนี่ก็แอบน่ากลัวแฮะ เขาคิดแล้วเงียบจากนั้นก็ขับรถออกมาจากลานจอดรถใต้ดินทันที

เสียงมือถือของไอรินดังขึ้นและก็ไม่ใช่ใคร คีย์นั่นเอง เพราะรูปคู่ที่พวกเขาถ่ายกันฉันเพื่อนลอยเด่นหราโชว์ที่หน้าปัดมือถือ

“ไอมึงอยู่ใน จะสองทุ่มแล้ว จะทันมาช่วยเฮียหมงมั้ย”

“ทันมึง ใจเย็นๆ กูกำลังไป”

ไอรินตอบปลายสายพลางส่งสายตาบอกให้เควินเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่าเดิม เควินก็จัดให้ตามขอ กำลังอารมณ์เสียเพราะถูกขัดจังหวะแถมยังอารมณ์เสียที่เห็นรูปคู่ในมือถือของเธอขึ้นมาดื้อๆ หงุดหงิดชิบ เขาคิดในใจแล้วกดคันเร่งลงอีก

“แฟนโทรตามเชียวนะ หายไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”