บทนำ 1-2

หลังจากนางเข้าวังหลวงมาเขาก็ทำตัวเย็นชากับนางมาโดยตลอด ต่อให้นางจะใช้เล่ห์กลใดเขาก็ไม่มีทางหลงใหลในตัวนางเพราะเขารู้แล้วว่านางไม่จริงใจ แต่ใครจะรู้ว่านางจะใจกล้าถึงขนาดยัดเยียดตนเองปีนขึ้นเตียงเขา อีกทั้งยังบอกว่ายินดีจะตกเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ นางพยายามปลุกปล้ำเขาอย่างสุดกำลัง แต่เขากลับไม่ยินยอม จึงสั่งให้คนลงโทษโบยนางและเอานางไปขังไว้ในตำหนักเย็นเสีย

สตรีนางนี้คิดจะหลอกใช้เขาเป็นเครื่องมือ นางเอาคำหวานมาหลอกล่อให้เขาตายใจหวังจะใช้ประโยชน์จากเขา เขาไม่มีทางหลงกลนางอีก

แม้ในใจจะมีความรู้สึกดีดีต่อนางหลงเหลืออยู่บ้าง แต่เขาคงไม่อาจเอาความรู้สึกส่วนตัวมาเป็นที่ตั้งเพราะว่าเขาคือฮ่องเต้!

"ทูลฝ่าบาท ลงโทษโบยเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้นางหมดสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงของไป๋กงกงปลุกให้เซี่ยเทียนอวี้ตื่นจากภวังค์ความคิด เขายกยิ้มเย็นชาก่อนจะเอ่ย

"ดี ให้นางรู้สำนึกซะบ้าง!"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วจึงหันมาเอ่ยกับไป๋กงกง

"อย่าให้นางตาย ข้าจะเก็บนางเอาไว้ ข้าอยากรู้นักว่าเซี่ยซู่อันจะทำเช่นไรต่อไปหากได้รู้ว่าคนรักของตนเองโดนโบยเช่นนี้ หึ!"

ไป๋กงกงเมื่อได้ยินก็ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้เพราะเหตุใดอยู่ๆ ฝ่าบาทก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งอารมณ์หงุดหงิดง่าย และยังระแวงผู้คนไปทั่ว แม้กระทั่งเขาเองยังตามอารมณ์ของฝ่าบาทไม่ทัน

เซี่ยเทียนอวี้ปรายตามองไป๋กงกงทันที

"เจ้าถอนหายใจทำไม"

"ไม่มีอันใดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงรู้สึกว่าฝ่าบาทปากไม่ค่อยจะตรงกับใจสักเท่าใดนัก"

เซี่ยเทียนอวี้ฟังจบก็ถลึงตาใส่ไป๋กงกงทันที

“บิดาเจ้าสิปากไม่ตรงกับใจ เหตุใดข้าต้องสนใจสตรีบัดซบเช่นนางด้วย ไป๋กงกง ตาแก่ปากมาก วันนี้เจ้าจะไปตายที่ไหนก็ไปข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว!"

เอ่ยจบเขาก็ไม่มองหน้าไป๋กงกงอีก ไป๋กงกงเองก็ไม่คิดจะอยู่รบกวนเจ้านายจึงรีบออกไปทันที เมื่ออยู่เพียงลำพังคนเดียวแล้ว เขาก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตนเองอย่างขมขื่น

ใครปากไม่ตรงกับใจ ใครร้องไห้กัน เขาน่ะหรือจะร้องไห้ให้สตรีชั่วช้าเช่นนาง เขาแค่เมากำยานจนน้ำตาไหลต่างหาก ไม่ได้ร้องไห้เพราะนางจริงๆ นะ!

ด้านจิ่งรั่วอิงนั้นหลังจากถูกโบยแล้ว ทหารก็เอาตัวนางมาขังเอาไว้ในตำหนักเย็น นางอดทนได้เพียงสองวันก็สิ้นใจตายจากไปทันที ตั้งแต่เล็กจนโตนางถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม โทษโบยสิบไม้สำหรับคนอื่นอาจจะไม่หนักเท่าไหร่ แต่สำหรับสตรีบอบบางเช่นนางย่อมไม่เหมือนกัน นางทนไม่ไหวจึงขาดใจตายไปทันที

เดิมทีเมื่อจิ่งรั่วอิงตายไปแล้วทุกอย่างก็ควรจะจบลงแต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

จิ่งรั่วอิงคนเก่าตายจากไปแล้วนั่นคือเรื่องจริง แต่ทว่ากลับมีวิญญาณจากโลกอนาคตมาสิงสู่อยู่ในร่างของนางแทน

สตรีจากโลกปัจจุบันมีชื่อแซ่เหมือนกับจิ่งรั่วอิงเจ้าของร่างเดิมและยังมีหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน หญิงสาวตกใจมาก นางกำลังนั่งกินบะหมี่เย็นอยู่ดีดีก็หมดสติไป จากนั้นก็โผล่มาอยู่ในร่างของสตรีนางนี้เสียแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้นนางยังมองเห็นจุดจบของเจ้าของร่างเดิมในอีกห้าปีข้างหน้าอีกด้วย!

เจ้าของร่างเดิมนามว่าจิ่งรั่วอิงผู้นี้แท้จริงแล้วมิใช่คนดีอันใด นางแต่งกับฮ่องเต้รูปงามเพื่อเอาตัวเข้าแลก หวังปูทางให้ชายอันเป็นที่รักของตนแย่งชิงบัลลังก์มังกรได้สำเร็จ นางวางยาสามีตนจนป่วยหนัก จากนั้นก็เปิดทางให้ชายคนรักมาฆ่าสามีตน เมื่อชายคนรักได้สมปรารถนาขึ้นเป็นฮ่องเต้ดั่งใจหวัง กลับไม่ทำตามสัญญา เขาแต่งหวงซูเหยาสตรีอีกคนขึ้นเป็นฮองเฮาแทน จากนั้นก็ใช้เชือกรัดคอจิ่งรั่วอิงจนตาย ก่อนตายเขายังกระซิบบอกกับนางว่า

"เจ้าหมดประโยชน์แล้ว ยามนี้ข้าได้ในสิ่งที่ข้าต้องการแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องม่ีชีวิตอยู่อีกต่อไป เจ้าทำเพื่อข้ามามากพอแล้ว โปรดจากไปอย่างสบายใจเถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปเอง อ้อ ข้ายังไม่ได้บอกความจริงกับเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง แท้จริงแล้วสตรีที่ข้ารักคือหวงซูเหยา ไม่ใช่เจ้า เจ้ามันก็แค่หมากบนกระดานของข้า"

เขาหักหลังจิ่งรั่วอิงได้อย่างเลิือดเย็น ใช้นางเป็นหินรองเท้าเหยียบขึ้นไปสู่ตำแหน่งสูงสุด จิ่งรั่วอิงคนเก่ารักเทิดทูนเขายิ่งชีพ ไม่เพียงยอมตกเป็นของชายอื่นเพื่อเขา นางยังไปขโมยคำสั่งทางการทหารของบิดามามอบให้เขาอีกด้วย ทำให้เขาก่อกบฏสังหารเซี่ยเทียนอวี้ได้สำเร็จ

เมื่อจิ่งรั่วอิงตาย เซี่ยซู่อันก็สังหารคนตระกูลจิ่งทิ้งทั้งหมดเพื่อไม่ให้เป็นภัยในภายหลัง แต่ไหนแต่ไรแม่ทัพใหญ่จิ่งก็ไม่เคยชอบหน้าเขาอยู่แล้ว เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้คนผู้นี้มีชีวิตรอดมาแว้งกัดเขาได้ในภายหลัง

จิ่งรั่วอิงคนใหม่ มองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าได้อย่างอัศจรรย์ นางตกใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าบนโลกใบนี้จะมีเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้อยู่

อยู่ๆ วิญญาณของนางก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนอีกครั้ง ก่อนจะหมดสติไปอีกหน แต่ทว่าไม่นานนางก็ฟื้นขึ้นมาอีกรอบ

เห้อ สุดท้ายก็ยังวนกลับมาอยู่ในร่างของจิ่งรั่วอิงสตรีโง่เขลาผู้นั้นอีกเหมือนเดิม

สองสามวันมานี้นางสลบและฟื้นวนเวียนซ้ำๆ อยู่เช่นนี้หลายครั้งหลายหนจนรู้สึกเหนื่อยใจ ยามที่สลบก็จะฝันเห็นเหตุการณ์ที่เจ้าของร่างเดิมถูกชายคนรักฆ่าตายวนอยู่ซ้ำๆ พอได้สติฟื้นกลับมาก็แทบอยากตายเพราะแผลที่หลังซึ่งได้มาจากการถูกโบยมันช่างเจ็บปวดทรมานยิ่งนัก

“พระสนม ทรงฟื้นแล้วหรือเพคะ ฮือ พระสนมบ่าวกลัวแทบแย่ หลายวันก่อนพระองค์ทรงไม่หายใจแล้ว แต่กลับฟื้นขึ้นมาได้ช่างเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก เร็วเข้าอันหราน เจ้ารีบเอาน้ำมาให้พระสนมดื่มดับกระหายเร็วเข้า!"

หลิงซีนางกำนัลคนสนิทของจิ่งรั่วอิงหันไปเอ่ยกับอันหรานนางกำนัลอีกคนด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ จิ่งรั่วอิงรู้แล้วว่าสองคนนี้คือนางกำนัลคนสนิทของนาง เพราะตอนที่นางทะลุมิติมาใหม่ๆ ก็มีสองคนนี้คอยดูแลมาโดยตลอด

ที่นางต้องตกมาอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะจิ่งรั่วอิงคนเก่าพยายามปลุกปล้ำฝ่าบาท เขาจึงสั่งลงโทษ ช่างหาเรื่องซวยโดยแท้ ที่สำคัญชายคนรักที่เจ้าของร่างเดิมเทิดทูนนักหนายังไม่เคยมาดูดำดูดีเลยสักหน แม้แต่จะส่งคนมาถามไถ่สักคำเขายังไม่ทำ!

ทะลุมิติมาทั้งทีจะให้มาอยู่ในร่างคนดีหน่อยก็ไม่ได้ เหตุใดต้องให้นางมาอยู่ในร่างสตรีบัดซบเช่นนี้ด้วยนะ

เวรชิบ! เทิดทูนความรักอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนนำหายนะไปสู่ตระกูล ช่างโง่เขลาโดยแท้ ในเมื่อนางมาอยู่ในร่างนี้แล้ว นางจะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเจ้าของร่างเดิมเป็นอันขาด

จิ่งรั่วอิงเจ็บหลังจนแทบทนไม่ไหว นางดื่มน้ำที่หลิงซีและอันหลานนำมาป้อนให้จนหมด จึงทำให้รู้สึกชุ่มคอไม่น้อย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันมาเอ่ยถามนางกำนัลทั้งสองคน

“ข้าหิวมากเลย พวกเจ้าไปหาอาหารมาให้ข้ากินหน่อย ขอเป็นเนื้อเยอะๆ นะ”

หลิงซีและอันหรานหันมาสบตากันทันที เป็นหลิงซีที่เอ่ยกับเจ้านายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“เสวยเนื้อไม่ได้เพคะ ฝ่าบาททรงสั่งเอาไว้ว่าให้พระสนมกินเจสวดมนต์อยู่ในตำหนักเย็นจนกว่าจะรู้สำนึกเพคะ”

เสมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของจิ่งรั่วอิง ดวงตาของนางเหม่อลอยไปชั่วขณะ

กินเจสวดมนต์หรือ?

ใครอยากกินเจกันข้าอยากกินเนื้อย่าง ได้โปรดเอาเนื้อย่างมาให้ที ข้าจะลงแดงแล้ว!