#####บทที่ 7

"คุณหนูเสี่ยวหลินนางมิเป็นอันใดมากแล้วเจ้าค่ะคุณหนู แต่นางมิได้โศกเศร้าโศกานะเจ้าคะเพราะนางเป็นคนออกความคิดเห็นและร้องขอต่อคุณชายหยางหยางให้ตบแต่งคุณหนูออกเรือนในตำแหน่งฮูหยินเอกเองเจ้าค่ะ" ผิงอันเองนางก็พอจะทราบข่าวมาบ้างเนื่องจากในโรงครัว สาวรับใช้นางอื่นต่างพูดคุยกันเสียเป็นเรื่องปกติไปสิ้นแล้ว

"..." เหมยอ้ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่?" เสียงหวานของเสี่ยวหลินดังมาจากทางด้านประตูนอกจวน

"เชิญเจ้าค่ะพี่หญิง" เมื่อสิ้นเสียงขานรับ เสี่ยวหลินก็ถือวิสาสะเปิดประตูเรือนเล็กแล้วเดินเข้ามาในห้องหับของเหมยอ้ายด้วยความคุ้นชินเนื่องจากนางกับเหมยอ้ายมักจะไปมาหาสู่กันอยู่เนืองนิจ

"ข้าขอคุยกับเหมยอ้ายตามลำพังได้หรือไม่" นางหันหน้าไปถามสาวใช้คนสนิทของเหมยอ้าย

"เจ้าค่ะ" ผิงอันก้มรับชะตากรรมแต่โดยดี แม้นว่านางจะมิอยากให้สตรีผู้นั้นอยู่ตามลำพังกับคุณหนูของตนมากเพียงใด แต่ก็มิสามารถก้าวล้ำได้เนื่องจากตนเองเป็นเพียงบ่าว

"พี่หญิงเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ..." เหมยอ้ายหนีหน้ามิกล้าสบสายตากับเสี่ยวหลินเพราะยังรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตนกระทำลงไปมิเคยลืมเลือน "เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะพี่หญิง ข้าขอโทษเจ้าค่ะพี่หญิง ข้ามิได้ต้องการให้เรื่องราวมันเป็นแบบนั้นเลยเจ้าค่ะ" สตรีร่างบอบบางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเสี่ยวหลินแล้วก้มคำนับเพื่อแสดงคำขอโทษ

"ลุกขึ้นเถิดเหมยอ้าย" เสี่ยวหลินประคองร่างของสตรีผู้น้องขึ้นมานั่งบนเตียงใหญ่ "มันมิใช่ความผิดของเจ้าหรอกเหมยอ้าย ใยจึงโทษตัวเองเช่นนี้เล่า ทุกอย่างสวรรค์ล้วนกำหนดลงมาแล้วเรามิสามารถหลีกเลี่ยงได้เพียงแต่ต้องก้มหน้าก้มตายอมรับมัน คราวแรกข้าย่อมเสียใจก็จริงที่เห็นคนรักของข้าที่เคยให้สัจจะสัญญากับข้าว่าเขาจะรักข้าเพียงผู้เดียวเพิ่งจะรังแกน้องสาวข้า แต่หลังจากที่ข้ารอดชีวิตข้าได้ตริตรองถี่ถ้วนดีแล้ว เจ้ามิได้ผิด ท่านพี่ก็มิได้ผิด ยาปลุกกำหนัดและฤทธิ์สุรานั่นต่างหากเล่าที่บรรจบพานพบให้เรื่องทุกอย่างมันลงเอยเช่นนี้"

"แต่หากมิเกิดเรื่องนี้ขึ้น พี่หญิงกับท่านพี่ก็คงจะแต่งงาน มีบุตร มีความสุขกันไปแล้วนะเจ้าคะ" นางเอ่ยวาจาถามเสียงค่อยๆอย่างเนิบช้าเรื่อยเปื่อย

"มิเป็นอันใดหรอกเหมยอ้าย เจ้าจะโทษตัวเองไปใย... ข้าเคยบอกเจ้าอย่างไรเล่าว่าเพียงข้าได้อยู่ข้าง ๆ ท่านพี่ข้าก็มีความสุขแล้ว ข้ามิได้ต้องการตำแหน่งฮูหยินเอก ฮูหยินรองหรือใดใดทั้งสิ้น เจ้าจงวางใจได้ว่าสิ่งที่ข้าตัดสินใจมันเหมาะสมถี่ถ้วนดีแล้ว" เสี่ยวหลินเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปลูบแผ่นหลังเรียบเนียนผ่านอาภรณ์สีฟ้าสดใสของสตรีผู้น้อง

"ก็จริงอยู่เจ้าค่ะ แต่การให้ท่านพี่ยกข้าขึ้นเป็นฮูหยินเอกแล้วพี่หญิงเป็นเพียงฮูหยินรอง มันสมควรแล้วหรือเจ้าคะ ท่านพี่กับพี่หญิงรักใคร่ชอบพอกันมาก่อนส่วนข้าเป็นเพียงเหตุการณ์มิคาดคิดที่เกิดขึ้นทำให้เรื่องต้องลงเอยเช่นนี้นะเจ้าคะ" อย่างไรนางก็ยังรู้สึกว่ามันมิใคร่ยุติธรรมสำหรับเสี่ยวหลินสักเท่าใดนัก

"มันสมควรและเหมาะสมดีแล้วเหมยอ้าย เจ้าลองตรองดูเถิดภรรยาในเมืองนี้ย่อมมีหน้าที่เชิดหน้าชูเกียรติของผู้เป็นสามีว่าน่านับถือเพียงใด ข้าเป็นเพียงสตรีมีมลทินผู้หนึ่งที่เป็นหม้ายและผ่านการหย่าสามีมาก่อนซ้ำครอบครัวของข้ายังเป็นเพียงคนงานเหมือง ส่วนเจ้า เจ้าเป็นสตรีที่ต้องตามตำราและเป็นถึงบุตรสาวของอัครเสนาบดีตระกูลใหญ่ตระกูลโต ที่ข้าทำทั้งหมดเพราะข้าหวังดีกับท่านพี่" เสี่ยวหลินกล่าววาจาออกมาด้วยแววตามุ่งมั่นและสื่อว่านางนั้นเข้าใจทุกอย่างถี่ถ้วนมิได้มีจิตใจอิจฉาริษยาอาฆาตหรือใฝ่สูงเลยสักนิด

"ท่านพี่เจ้าคะ..."

"เจ้าจงแต่งงานออกเรือนกับท่านพี่ให้สบายใจเถิดเหมยอ้าย ถือว่าข้าขอ"

"..."

"เจ้ารักและเคารพข้าเหมือนเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเจ้าอีกคนหนึ่งหรือไม่?" เสี่ยวหลินจำได้ว่าสตรีผู้นี้เคยกล่าวเช่นนี้กับนาง

"ข้ารักและเคารพพี่หญิงเสมือนพี่สาวแท้ ๆ ของข้าเจ้าค่ะ ข้าย่อมทำทุกอย่างเพื่อให้พี่หญิงมีความสุข" นางพูดจริง

"ถ้าเป็นเช่นนั้น หากท่านลุงท่านป้าหรือท่านพี่ถามความสมัครใจของเจ้าในการออกเรือนกับท่านพี่หยางหยาง เจ้ารับปากกับข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าจะตอบรับอย่างเต็มใจและมิแสดงกิริยาท่าทางคัดค้านเช่นนี้ออกไป" นี่เป็นคำร้องขอจากเสี่ยวหลินที่ทำให้เหมยอ้ายค่อนข้างกระอักกระอ่วนและลำบากใจมิน้อย

"เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้นเจ้าคะ"

"ก็ข้ามิอยากให้ท่านลุงท่านป้าและท่านพี่ลำบากใจอย่างไรเล่า...ท่านลุงกับท่านป้าคงมิสบายใจเป็นอย่างมากหากประการแรกบุตรชายของท่านรังแกเจ้าแล้วยังมีท่าทีผลักไสเช่นนั้นแล้วจู่ ๆ ก็บังคับเจ้าให้มาแต่งงานกับฉินหยางหยางเพื่อรักษาเกียรติและรักษาชื่อเสียงของตระกูลฉินอีกคราหนึ่ง พวกท่านคงรู้สึกผิดสมเพชเวทนาตัวเองมิน้อย" ว่าแล้วเสี่ยวหลินก็เลื่อนขึ้นไปจับกุมฝ่ามือบอบบางของเหมยอ้ายแล้วสบสายตากับนาง "เจ้าก็รู้ใช่หรือไม่ว่าสุขภาพร่างกายของท่านป้ามิใคร่แข็งแรงสักเท่าใดนัก ข้าเกรงว่าอาจทำให้ร่างกายของท่านป้าทรุดลงกว่าเดิมน่ะซี"

ถ้อยคำของเสี่ยวหลินดูเหมือนว่าจะบีบให้เหมยอ้ายจนตรอก จริงแท้แน่นอนอย่างที่พี่หญิงของนางว่า ท่านป้าสุขภาพร่างกายมิใคร่จะดีสักเท่าใดนัก มักเป็นลมล้มป่วยอยู่บ่อยครั้ง นางจะทำเพื่อท่านป้ามิได้เชียวหรือ?

"รับปากกับข้าเถิดเหมยอ้าย ต่อให้เจ้ามิทำเพื่อข้า มิทำเพื่อนท่านพี่ ก็จงคิดเสียว่าเจ้าทำเพื่อท่านลุงกับท่านป้าทั้งสองท่านจะได้สบายใจมิตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอย่างไรเล่า" เมื่อเห็นสตรีผู้น้องมีทีท่าคล้อยตามเสี่ยวหลินก็รีบซ้ำอีกคราวเพื่อให้นางยินดีตบปากรับคำ

"ข้ารับปากเจ้าค่ะพี่หญิง" แม้นมิใช่ความเต็มใจ แต่นางก็ยินดีทำเพื่อผู้มีพระคุณซึ่งเมตตาเลี้ยงดูและรับนางเข้ามาในจวนให้อยู่สุขสบายเยี่ยงบุตรสาว

"ข้าขอบใจเจ้ามาก" เสี่ยวหลินยิ้มบางเฉียบ

...

แรกแย้มสารทฤดูเคลื่อนที่เวียนมาถึง ฉายภาพสตรีเรือนร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวตามธรรมเนียมเมืองเหม่ยเจียงกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่แล้วทอดมองใบหน้าของตนเองที่แต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมจนสำอางด้วยแววตาเศร้าสร้อย ต่างจากสตรีนางอื่นที่สมควรรู้สึกดีใจเมื่อได้ออกเรือนกับบุรุษที่นางรัก แต่ในกรณีของเหมยอ้าย มันมิใช่ความชอบพอจากทั้งสองฝ่ายแต่เพราะความผิดพลาดในค่ำคืนเดียวต่างหากเล่า

"คุณหนูของบ่าวงามที่สุดเลยเจ้าค่ะ" ผิงอันมองเรือนร่างของคุณหนูในชุดเจ้าสาวสีแดงสดด้วยแววตาปลื้มปิติยินดีใจยิ่งนัก บัดนี้นางกำลังจะออกเรือนกับคุณชายฉินหยางหยาง รับหน้าที่ภรรยาและในอนาคตอาจเป็นมารดาของบุตรทั้ง ๆ ที่เมื่อหลายปีก่อนนางนั้นไซร้ยังเป็นเด็กเล็กที่เคี้ยวขนมแก้มตุ้ยอยู่เลยเชียว

"..."

"คุณหนูอย่าทำหน้าเช่นนี้สิเจ้าคะ วันนี้เป็นวันมงคลที่คุณหนูสมควรจะสดใสและยิ้มแย้มมีความสุขนะเจ้าคะ" ผิงอันรีบเอ่ยเตือนนาย "บ่าวรู้เจ้าค่ะว่าคุณหนูมิใคร่จะเต็มใจออกเรือนกับคุณชายหยางหยางสักเท่าใดนัก แต่การทำหน้าอมทุกข์ในวันแต่งงานของตัวเองถือว่าเป็นเรื่องไม่ดีมิงามนะเจ้าคะ โบราณเขาถือ"