#####บทที่ 1

"เสี่ยวหลิน เสี่ยวหลินของข้า" บุรุษพร่ำเพ้อเรียกหาคนรักในขณะที่กำลังลูบไล้ต้นแขนเรียวบางของสตรีอีกคนแล้วปลดเปลื้องอาภรณ์สีม่วงจนสิ้น

"อย่าเจ้าค่ะท่านพี่ นี่ข้าเองเจ้าค่ะ ข้าเหมยอ้าย" นางพยายามทัดทาน มีหรือจะสามารถเทียบเคียงสู้กำลังบุรุษผู้ที่แข็งแกร่งทุกสัดส่วนเช่นเขาได้

"เจ้างามนัก เสี่ยวหลินของข้า" ริมฝีปากบรรจงจูบโลมเลียยอดดอกบัวตูมตามแรงกำหนัดอย่างมูมมาม แล้วแทรกตัวบดเบียดเรียวขาขาวเนียน สอดใส่ความแข็งขืนที่แทบจะปะทุเชยชิมช่องบุปผาอย่างรีบร้อน ก่อนจะโยกสะโพกตอกอัดครูดความใหญ่โตเร็วระรัว

"ท่านพี่ อื้มส์!"

เมื่อแท่งหยกแข็งขืนเคลื่อนเข้ามาในช่องบุปผางามจนสุดความยาว บุรุษก็ใส่แรงกระทั้นกระแทกจากแก่นกายใหญ่ทำให้เม็ดเหงื่อเริ่มผุดไหลตามเนินหน้าท้องแกร่ง พร้อมเอื้อมมือหนาลงนวดบีบความนุ่มนิ่มทั้งสองข้างอย่างหิวกระหาย

"พะ...พอเถิดเจ้าค่ะ อื้อ" หลินเหมยอ้ายเบ้หน้าเพราะความเจ็บปวดจากการเคลื่อนไหวภายในร่างกายของเขาทำให้นางแทบทนมิไหว กำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่

"อ่าห์" เขามิฟังความ ส่งตนเองถึงฝั่งฝัน ปลดปล่อยลมปราณสูบฉีดเข้าทางช่องบุปผาของสตรีร่างบาง

ศึกรักอันดุเดือดเลือดพล่านมิมีท่าทีจบสิ้นแต่โดยดี ฉินหยางหยางเสพสุขจากเรือนร่างของสตรีผู้ที่เขานึกคิดว่าคืนคนรักเช่น เสี่ยวหลิน จนหมดเรี่ยวหมดแรงยันฟ้าสาง

...

"ท่านพี่..." ฮุ่ยเสี่ยวหลินมาที่จวนสกุลฉินตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อดูอาการของคนรัก เนื่องจากมีคนนำความไปแจ้งนางว่าฉินหยางหยางเป็นไข้ป่า แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันมิใช่! ชายที่นางรักกำลังนอนแนบกอดอิงกับสตรีผู้นั้นอยู่บนเตียงด้วยสภาพไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกายกันทั้งคู่ "ท่านพี่ทำเช่นนี้กับข้าได้เยี่ยงไรเจ้าคะ" หม้อยาต้มสมุนไพรหล่นลงจากที่สูง ด้วยอาการมือชาหน้าชาแทบจะทำอะไรมิถูก

"ตื่นแล้วหรือเสี่ยวหลินของพี่" ฉินหยางหยางหน้าแต้มยิ้ม พลิกกายสวมกอดร่างสตรีที่นอนอยู่ข้างๆ

"ท่านพี่...ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ เสี่ยวหลินของท่านพี่"

"เสี่ยวหลิน!!!" ฉินหยางหยางสะดุ้งตัวตื่น เหลือบมองสตรีคนรักของตนยืนน้ำตาไหลพรากสลับกับคนข้างกายแล้วภาพเมื่อคืนค่อย ๆ ย้อนหวนกลับคืนมา "เหมยอ้าย"

"หยางหยาง! เหมยอ้าย!" ฮูหยินสกุลฉินได้ยินเสียงเอะอะโวยวายทางฝั่งหอนอนของบุตรชาย เกรงว่าจะเกิดเรื่องมิสมควรเรื่องมิงามขึ้นจึงรีบเดินมาดู

"ท่านแม่...มันมิใช่อย่างที่ท่านแม่เข้าใจนะขอรับ ข้ากับนางมิได้..." หลักฐานตรงหน้ายากที่จะปฏิเสธเนื่องจากทุกอย่างและสภาพของเขากับเหมยอ้ายฟ้องให้เห็นแล้วว่าเมื่อคืนเพิ่งผ่านศึกรักกันไปหมาด ๆ

"อื้อ..." เหมยอ้ายลืมตาหนักตื่นขึ้นมาอย่างเพลีย ๆ "ท่านป้า ท่านพี่เสี่ยวหลิน"

"ข้าจะให้บุตรชายของข้ารับผิดชอบเจ้าด้วยตบแต่งเจ้าขึ้นเป็นฮูหยินเอก!" สิ้นเสียงฮูหยินสกุลฉินก็เดินออกไปด้วยใบหน้าเป็นทุกข์และต้องการเดินเรื่องปรึกษากับผู้เป็นสามีเพื่อหารือหาหนทางแก้ไขปัญหากันต่อไป

"กรี๊ด" ฮุ่ยเสี่ยวหลินกรีดร้องออกมาเยี่ยงคนเสียสติ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากความอัปยศอดสูนี่อย่างนึกชังน้ำหน้าสตรีผู้นั้นที่นางทั้งรัก ทั้งเมตตา และเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ ๆ แต่เหมยอ้ายหลับทรยศหักหลังตอบแทนนางด้วยการแอลลักลอบขโมยกินคนรักของนาง

"เสี่ยวหลิน!" ฉินหยางหยางหยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่อย่างรีบร้อน "ไว้ข้าจะกลับมาจัดการกับเจ้า!" ก่อนรีบวิ่งตามคนรักออกไปติด ๆ

"ฮึก...ฮื่อ" หลินเหมยอ้ายร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญโทษว่าเป็นความผิดของตนเองที่เมื่อคืนเข้ามาในหอนอนของเขาเพราะหวังจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ส่างจากพิษสุราเมามาย "เป็นความผิดของข้าเองผิงอัน"

"มิใช่ความผิดของคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ คุณหนูอย่าโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองเลยนะเจ้าคะ" ผิงอันบ่าวรับใช้คนสนิทที่คอยดูแลเหมยอ้ายมาตั้งแต่เยาว์วัยจนกระทั่งย้ายมาอยู่ที่จวนสกุลฉิน นางก็ยังจงรักภักดีต่อผู้เป็นนายมิลืมบุญคุณ

"หากข้ามิได้เข้าไปในหอนอนของท่านพี่ตั้งแต่แรก เหตุการณ์เลวร้ายพวกนี้ก็คงจะมิเกิดขึ้น ข้ารู้สึกผิดเหลือเกินผิงอัน...และข้าก็รู้สึกผิดต่อพี่หญิงเสี่ยวหลิน เจ้าก็รู้ใช่หรือไม่ว่าพี่หญิงดีกับข้าเหลือเกิน แต่ข้ากับกระทำผิดต่อพี่หญิงด้วยการนอนกับคนรักของนางน่ะหรือ" หลินเหมยอ้ายโผตัวเข้าโอบกอดเรือนร่างของผิงอันแล้วปล่อยโฮออกมายกใหญ่ ๆ หากนางเป็นต้นเหตุทำให้ความรักของทั้งคู่ร้าวฉาน นางคงจะมิให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต

ตั้งแต่ที่เหมยอ้ายเข้ามาอยู่ในจวนสกุลฉิน ก็มีเพียงสตรีรูปโฉมงดงามดวงตากลมโตดุจไข่ห่านคู่นั้นยื่นมือแล้วยอมลดตัวคุยกับสตรีด้อยค่าเช่นนางด้วยสายตามิมีความรังเกียจรังงอนแต่เต็มไปด้วยจิตใจอันมีไมตรี ซ้ำพี่หญิงยังเมตตานาง...เอ็นดูนางเสมือนน้องสาวแท้ ๆ อีกคนหนึ่ง

แล้วสิ่งที่พี่หญิงได้รับตอบแทนในตอนนี้เล่ามันเหมาะสมแล้วนักหรือ

"คุณหนูเจ้าคะ..."

"ข้าอยากอยู่คนเดียวผิงอัน" ภายในใจของเหมยอ้ายเต็มไปด้วยความรู้สึกโทษตัวเองถมกันมิมีทีท่าหยุดหย่อนลงเลยสักนิด...

หากพี่หญิงและท่านพี่หยางหยางปรับความเข้าใจกันเสียเรียบร้อยแล้ว นางจะเป็นคนเข้าไปขอโทษและร้องขอคำให้อภัยโดยทำทุกอย่างให้พี่หญิงพึงพอใจจนได้ แม้สักนิดก็ยังดี

"เจ้าค่ะ" ผิงอันพ่นลมปราณเฮือกใหญ่ คุณหนูของนางเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมาตั้งแต่เยาว์วัย ยอมให้สหายกลั่นแกล้งและรังแกสารพัดแต่คุณหนูของนางก็มิเคยคิดโต้ตอบเลยสักคราเดียว

นางเชื่อเต็มพละกำลังแรงกล้าว่า คุณหนูของนางมิได้วางยาปลุกกำหนัดคุณชายหยางหยางเพื่อหวังขึ้นเป็นฮูหยินเอกอย่างแน่นอน

...

ทางฝั่งของเสี่ยวหลิน

ฮุ่ยเสี่ยวหลินวิ่งไปไกลจนกระทั่งถึงทางตันนั่นก็คือลำธาร เมื่อเห็นคนรักของตนตามมาติด ๆ จึงคิดจะเรียกร้องความสนใจด้วยการหยิบปิ่นปักผมสีทองคำจี้ลงตรงขั้วหัวใจหมายจะทิ่มแทงให้ตายสิ้นเลยกระมัง

"ท่านพี่มิรักน้องแล้วหรือเจ้าคะ ไยท่านพี่เคยสัญญากับน้องว่าท่านพี่จะมีเพียงน้องแค่ผู้เดียว จะมินอกกายจะมินอกใจน้องเป็นอันขาด ท่านพี่จะยกย่องให้น้องเป็นสตรีหนึ่งเดียวที่ได้ครอบครองหัวใจของท่านพี่" ฮุ่ยเสี่ยวหลินกล่าวประโยคตัดพ้อด้วยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ ขาดหายเข้าไปในลำคอตามช่วงจังหวะการพ่นลมปราณผ่านรูจมูก "แล้วเหตุใดท่านพี่ถึงได้ร่วมเตียงกับน้องหญิงกันเล่าเจ้าคะ!"

"สตรีวิปริตคนนั้นแอบหยอดยาปลุกกำนันลงไปในสุราของพี่ แล้วย่องเข้ามาในหอนอนของพี่โดยที่พี่มิรู้ตัวเลยสักนิด" ใบหน้าของบุรุษเกรี้ยวกราด แววตาที่พร้อมจะเข่นฆ่าสตรีที่เขาหมายถึงเช่นเหมยอ้ายได้ตลอดเวลา ยามนึกถึงว่านางเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาและเสี่ยวหลินต้องผิดใจกัน เขาก็อยากจะกระชากนางแล้วจับหัวกดน้ำเสียให้รู้แล้วรู้รอดกันไป "เจ้าจงเชื่อใจพี่เถิด เสี่ยวหลินของพี่"

ฉินหยางหยางพยายามเข้าไปใกล้ตัวคนรักให้ได้มากที่สุดเพื่อฉกชิงอาวุธปลายแหลมให้พ้นมือสตรี ก่อนที่นางจะคิดสั้นแล้วปลิดชีพตัวเองเสีย หากเกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนั้นขึ้นจริง ๆ คงเป็นเขาเสียกระมังจะต้องตรอมใจตายตามนางไปด้วย