ตอนที่ 1 ฮูหยินเปลี่ยนไป

ตอนที่ 1 ฮูหยินเปลี่ยนไป

ครืก ครืก …เสียงฝีเท้าเดินตามทางอย่างเนิบช้าอาภรณ์เปียกโชกไปด้วยน้ำ สตรีร่างบางเดินตรงมาที่ลานทำพิธี ยามนี้เสียงผู้คนมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างชื่นมื่น เช่นเดียวกันกับสตรีที่เป็นราวกับตัวเอกงานมงคลในครั้งนี้

“ฮ่า ฮ่า ข้าคิดถูกจริง ๆ ที่เอาอกเอาใจคุณหนูซูจื้อเหยาจนยามนี้นางได้ขึ้นเป็นฮูหยินรองของท่านแม่ทัพ ทั้งสาวทั้งสวยสดงดงามไม่ว่าจะเป็นกิริยามารยาท แตกต่างจากฮูหยินใหญ่ใบหน้าซูบโทรมแถมยังทำตัวราวกับวิญญาณ จริงสิวันนี้ข้าไม่เห็นนางมาที่นี่เลย หรือว่าจะเจ็บปวดจนไม่กล้ามาเสนอหน้ารับน้ำชาจากคุณหนูซูจื้อเหยากันนะ คิก คิก " หญิงรับใช้ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องหัวเราะคิกคักเมื่อนึกถึงฮูหยินใหญ่ที่ทุกคนไม่สนใจและไม่เกรงกลัว แม้ว่านางจะมาจากตระกูลยิ่งใหญ่ทว่านางกลับโง่เขลาอ่อนแอ แถมยังขี้เหร่ยิ่งกว่าสาวใช้ในจวนบางนางเสียอีก ทำให้ท่านแม่ทัพไม่สนใจ ละเลยจนทุกคนคิดว่าที่นี่ไม่มีฮูหยินใหญ่เสียแล้ว กระทั่งบุตรทั้งสองที่นางคลอดออกมายังรังเกียจนางเสียจนไม่อยากจะเรียกนางว่ามารดาด้วยซ้ำไป

“ป่านนี้ฮูหยินคงไปนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียใจที่ท่านแม่ทัพกำลังแต่งงานกับคุณหนูซูจื้อเหยานะสิ” สาวใช้อีกนางเอ่ยขึ้นพลางใช้มือปิดปากหัวเราะอยากขบขัน

พรึบ!! มือบางเย็นยะเยือกแตะลงที่บ่าของสาวใช้ทั้งสอง ก่อนจะจ้องมองด้วยสายตาจ้องเขม็ง กระตุกยิ้มมุมปากเผยรังสีอำมหิตออกมา สาวใช้ทั้งสองรีบนั่งลงกับพื้นคุกเข่าต่อหน้าร่างกายสั่นระริก

“ฮูหยินข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเอ่ยถึงท่านเช่นนี้”

“ฮึ ฮึ ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรพวกเจ้าเลยนะ เอาสิพูดต่อสิข้าเป็นเช่นไรนะเมื่อครู่ข้าได้ยินไม่ชัดเจนนัก” เสี่ยวลี่หรือฮูหยินใหญ่ท้าวเอวใช้มือข้างหนึ่งแคะหูทำราวกับว่าตนเองได้ยินไม่ค่อยชัดเรื่องที่พวกนางเอ่ยออกมาเมื่อครู่

ขณะนั้นสาวใช้ทั้งสองเสียวสันหลังวาบ ใจเต้นระรัวยิ่งกว่ากลองที่ดังอยู่ยามนี้เสียอีก

“ขะ..ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าสมควรตาย” สาวใช้รับเอ่ยน้ำเสียงน้ำสั่นคลอนติด ๆ ขัด ๆ ค้อมศีรษะลงแนบพื้น ร่างบางตระตุกยิ้มก่อนจะโค้งตัวลงกระชากศีรษะของสาวใช้ทั้งสอง กลอกตาราวกับจ้องจะกินเนื้อหนังของพวกนาง ทั้งสองเหงื่อท่วมตัวกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

“ข้าไม่ได้ใจร้ายจนอยากได้ชีวิตต่ำ ๆ ของพวกเจ้าหรอกนะ ..ข้าบอกให้เจ้าพูดออกมา พูดสิว่าข้านั้นราวกับวิญญาณไม่มีความเป็นมนุษย์ นั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ฮ่า ฮ่า หัวเราะสิเมื่อครู่พวกเจ้ายังหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่เลย ยามนี้มาตัวสั่นระริกเสมือนลูกหมาตกน้ำทำไมกัน หรือว่าลืมไปแล้วว่าต้องหัวเราะเช่นไร”

“ฮูหยินพวกข้ากลัวแล้วเจ้าค่ะ พวกข้ารู้สึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” สาวรับใช้ตื่นตระหนกรู้สึกว่าวันนี้ฮูหยินไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นางมีไอสังหารพร้อมที่จะจัดการทุกคนที่ทำให้นางผิดหูผิดตา

“อะไรกันร้องไห้อย่างนั้นหรือ ? ข้าสั่งให้หัวเราะ หรือจะให้ข้าสอนจงหัวเราะออกมาเดี๋ยวนี้" ฮูหยินตวาดเสียงดังสนั่นสาวใช้จำใจเคล้นหัวเราะออกมาด้วยความหวาดกลัว

“ฮ่า ฮ่า”

“ดังกว่านี้ ข้าไม่ได้ยิน" นางตวาดขึ้นเสียงอีกครั้งจนทั้งสองสะดุ้งตกใจหัวเราะออกมาเสียงดังทั้งน้ำตา นางพึงพอใจก่อนจะเหวี้ยงทั้งสองคนอย่างสุดแรง และเดินตรงเข้าไปในงานพิธีทุกสายตาจับจ้องมองนางเหมือนเห็นตัวประหลาด

ซุบซิบนินทาจ้องมองราวกับรังเกลียดเดียดฉันท์ นางไม่ได้สนใจสายตาของผู้อื่น สองเท้าก้าวตรงไปหาสามีแสนเลวทรามต่ำช้า กับสาวใช้ที่เคยปรนนิบัติตนเองมาเนินนาน แท้ที่จริงแล้วนางเพียงแค่มาอยู่เคียงข้างเพราะคอยพูดกลอกหูบุตรทั้งสองและใส่ร้ายให้ทุกคนเกลียดฮูหยินใหญ่แม้กระทั่งแม่ทัพหวังเสวี่ยฟง ผู้เป็นสามี

“ฮูหยินใหญ่มาแล้วหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านไม่อยากมาร่วมยินดีกับข้าเสียอีก แต่ว่าเหตุใดอาภรณ์และสภาพของท่านถึงได้เปียกปอนเช่นนี้” ซูจื้อเหยารีบเข้ามาหาดวงตาประกายแวววาวทำเหมือนดีอกดีใจที่ฮูหยินใหญ่มาร่วมแสดงความยินดีกับตนเอง นางยื่นมือมาเหมือนจะประคองให้ฮูหยินใหญ่ไปนั่งบนเก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้ให้นางแต่ก็ถูกฮูหยินปัดมือของนางออกอย่างแรงจนร่างของซูจื้อเหยาเซถลา แม่ทัพเห็นเช่นนั้นรีบเข้ามาประคองจื้อเหยาทันทีและตวาดใส่ฮูหยินใหญ่อย่างไม่ไว้หน้า

“เจ้าต้องการทำอันใดกันแน่ เพียงเท่านี้เจ้าต้องรุนแรงกับจื้อเหยาด้วยหรือ ? ช่างไร้มารยาทจริง ๆ”

“นั่นสิ ๆ หรือว่าเจ้าอิจฉาที่จื้อเหยาเป็นที่ถูกใจแม่ทัพจนเจ้าริษยานาง” มารดาของจื้อเหยาเอ่ยออกมาพร้อมแสดงสีหน้าเย้ยหยัน

“ฮ่า ฮ่า ข้านะหรืออิจฉา หากข้าอิจฉาคงไม่ใจกว้างพอใจให้แม่ทัพได้แต่งงานกับจื้อเหยาหรอกนะฮูหยินซู เจ้าต้องระรึกไว้ว่าข้านะแบ่งปันสามีให้เจ้าได้ใช้ รีบยกน้ำชามาสิข้าจะรีบไปพักผ่อนเสียเวลาจริง ๆ” เสวี่ยฟงมีสีหน้าไม่พอใจแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน ทว่ายามนี้ผู้คนมาร่วมงานของเขามากมายเหลือเกิน เขาพยายามข่มอารมณ์เอาไว้กัดฟันกรอด พลางพยักหน้าให้จื้อเหยาทำตามที่ฮูหยินใหญ่บอก จื้อเหยาใบหน้าอ่อนหวานทำตัวอ่อนตัวโลกพยักหน้าให้สาวใช้ สาวใช้เตรียมน้ำชามายื่นให้แก่จื้อเหยา นางค่อย ๆ คว้าจอกน้ำชาคลานเข่าไปหาฮูหยินใหญ่

ตอนนั้นเองจื้อเหยาได้เผยสีหน้าเมื่อนางก้มหน้าลงคิดแผนทำให้ทุกคนที่นี่เห็นว่าฮูหยินใหญ่โหดร้ายกับนาง นางคลานมาถึงกายของฮูหยินใหญ่ยกน้ำชาให้อย่างใกล้ชิด ขณะนั้นเองที่ฮูหยินใหญ่กำลังยื่นมือมาจับเอาจอกน้ำชา จื้อเหยากลับสาดน้ำชาใส่หน้าตนเองและร้องออกมาเสียงดังว่านี่คือฝีมือของฮูหยิน

“กรี๊ด !! ฮูหยินเหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้ อึก อึก ท่านแม่ทัพเจ้าคะข้าไม่แต่งกับท่าน ไม่อยากเป็นอนุของท่านแล้วเจ้าค่ะหากทำให้ฮูหยินไม่พอใจเช่นนี้” จื้อเหยารีบใช้ผ้าเช็ดใบหน้าที่เปียกน้ำชาและแสร้งบีบน้ำตา เสี่ยวลี่ชะงักเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้ม ลูกไม้ตื้น ๆ เพียงนี้นางรับมือได้อย่างง่ายดาย นั่นเพราะนางเคยแสดงบทละครเป็นบทนี้มาแล้ว

“นี่ฮูหยินหากเจ้าจะอิจฉาริษยาก็ไม่สมควรมาที่นี่ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แม่ทัพเสวี่ยฟงใช้มือดันอกของเสี่ยวลี่ให้ออกห่างจากจื้อเหยาพลางนั่งลงประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

“นั่นสิเจ้าคะท่านแม่ท่านโหดร้ายยิ่งกว่าปีศาจ ”

“ใช่แล้วท่านแม่ทำตัวน่ารังเกียจ ยังไม่รู้ตัวเองอีกหรือขอรับว่าทุกคนที่นี่รังเกียจท่านเพียงใด” เสี่ยวลี่หันขวับไปมองใบหน้าของเด็ก ๆ ทั้งสอง นี่นะหรือ? บุตรที่นางรักยิ่งกว่าชีวิตแต่กลับรังเกียจมารดาที่ให้กำเนิด

“ฮึ ฮึ ข้านะหรือทำเจ้าจื้อเหยา เมื่อครู่ข้ายังคว้ามือไปไม่ถึงชามน้ำชาเลยด้วยซ้ำ เช่นนี้ต่างหากที่เรียกว่าข้าสาดน้ำชาใส่เจ้า” ระหว่างเอ่ยออกมาเสี่ยวลี่คว้าน้ำชาที่อยู่ใกล้ ๆ สาดใส่ใบหน้าของนางอย่างจัง ทุกคนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน้ำชาร้อน ๆ ทำให้จื้อเหยาแสบร้อนร้องกรี๊ดออกมาเสียงดัง เสี่ยวลี่ไม่ได้ใส่ใจก่อนจะหันไปมองหน้าเด็กทั้งสอง

“พวกเจ้านี่นะรังเกียจมารดาที่ให้กำเนิดแต่กลับไปเชื่อคำพูดของผู้ที่ไม่ได้เบ่งเจ้าออกมา เอาสิในเมื่อพวกเจ้ารังเกียจข้า ข้าก็ไม่อยากมีลูก ๆ เนรคุณอย่างพวกเจ้าเช่นกัน” เสี่ยวลี่หันหลังเดินออกจากงานทันทีเมื่อเอ่ยจบ แม่ทัพเสวี่ยฟงรีบเรียกหาหมอมารักษาและเรียกสาวใช้ให้นำน้ำเย็นมาล้างใบหน้าให้จื้อเหยา ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด