บทที่ 2.2

“แม่ทัพหลันสองพ่อลูกเคยช่วยชีวิตข้าเอาไว้ในสนามรบ อันที่จริงข้าไม่เคยรู้ว่าเขามีบุตรสาว” หานจวินเจ๋อมองสตรีที่สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอก จากจุดที่มองเห็นนั้นไกลมาก เพียงเห็นว่านางนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองดูคนดูแลหมู่บ้านคุกเข่าลงร้องขอความเมตตา

“คนของนางนับว่าฝีมือไม่เลว วุ่นวายถึงเพียงนี้ก็ยังสามารถคุ้มกันนางเอาไว้ได้”

“นั่นเป็นคนของตระกูลเซิงขอรับ พี่สะใภ้ของนางเป็นคนตระกูลเซิง เซิงซือซือ ได้ยินมาว่านางเป็นคนส่งหลันฮูหยินออกมาจากเมืองหลวง”

หานจวินเจ๋อขมวดคิ้วหันไปมองคนของตัวเอง “เจ้ากลับเมืองหลวงไปไม่กี่วัน ดูเหมือนจะรู้เรื่องของจวนตระกูลอวี้ดีทีเดียว”

อีกฝ่ายรีบคุกเข่าลง “มิได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ทูลท่านอ๋อง น้องสะใภ้ของเขาถูกขายออกมาจากจวนตระกูลอวี้พ่ะย่ะค่ะ”

“อ้อ บังเอิญยิ่ง แล้ว...น้องสะใภ้ของเจ้ารู้อะไรมาอีกบ้าง”

“ดูเหมือน...มีการกล่าวหาว่าหลันฮูหยินคบชู้ดังนั้นนางจึงถูกโบยตีและถูกส่งออกจากจวนพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ได้เซิงซื่อช่วยเอาไว้ นางก็คงมีชะตากรรมที่ลงเอยไม่ดีนัก ที่นางมาอยู่ที่นี่ก็คงเพราะหมู่บ้านในละแวกนี้เดิมทีก็เป็นสินเดิมของนาง เกิดการทุจริตในหมู่คนดูแล นางคงมาตรวจสอบด้วยตัวเอง”

“น่าสนใจ...เป็นสตรีหากแต่กล้าลงมาตรวจสอบด้วยตัวเอง หายาก...ไม่เสียทีที่เป็นคุณหนูจวนแม่ทัพ พวกเจ้าให้คนคอยดูด้วยที่นี่ใกล้กับป้อมเป่ยหยวน ดูให้มั่นใจว่าชาวบ้านจะได้รับความเป็นธรรมจริงๆ ไม่ใช่หลุดพ้นจากคนกลุ่มหนึ่งก็ต้องมาโดนเจ้าของที่ดินขูดรีดต่ออีก แม้ว่าจะเป็นที่ดินศักดินา แต่ชาวบ้านก็นับเป็นคนของต้าเฟิง หาไม่ข้าจะยึดคืนเสีย!”

“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะให้คนคอยตรวจสอบ”

“ไปได้แล้ว” หานจวินเจ๋อไสม้ากลับเข้าไปในป่า กระทั่งตรงกลับไปยังป้อมทางเหนือเป่ยหยวน.

หลันเฟิงเกอนั่งมองชาวบ้านที่เดินแถวกันเข้ามาลงชื่อ... พวกเขาทั้งหมดแต่งกายซอมซ่อร่างกายผอมบาง แม้แต่คนแก่ก็ยังต้องทำงานเนื่องจากถูกหลอกว่านางจะไม่ให้ส่วนแบ่งหากไม่ยอมทำงาน...

คนดูแลหกคนกับคนคุ้มกันสิบสามคน พวกเขาแต่งกายหรูหรา แต่ละคนอยู่ดีกินดีบ้านใหญ่โตสุขสบาย ขณะที่ชาวบ้านที่ลงแรงทำนาทำไร่ถูกขูดรีด ผลผลิตที่เก็บมาได้ต้องส่งให้คนดูแลถึงเก้าในสิบส่วน ทว่ามันถูกส่งไปถึงมือนางเพียงสองส่วน ที่เหลือคนดูแลเหล่านี้ล้วนเก็บเอาไว้เองทั้งสิ้น!!!

ข้าวสารหนึ่งร้อยกระสอบ เมล็ดพันธุ์อีกหนึ่งร้อยกระสอบที่ถูกเตรียมเอาไว้เพื่อนำไปขาย เงินอีกพันตำลึง ยังไม่รวมเครื่องประดับ แพรพรรณ แม้กระทั่งวัว หมู แม่ไก่ที่ถูกยึดมาจากชาวบ้าน...

หลันเฟิงเกอโกรธจนกัดฟันกรอด นางส่งตัวคนดูแลที่คดโกงให้กับคนคุ้มกันให้นายกองที่มาช่วยจับคน ขอให้คนเหล่านั้นออกรบแนวหน้าเพื่อเป็นการลงโทษ!!

เงินหนึ่งพันตำลึงที่ยึดมาได้ นางแบ่งออกเป็นสามส่วน สองส่วนกับข้าวสารอีกสิบกระสอบนางมอบให้นายกอง สมทบเป็นสินน้ำใจให้กับกองทัพ

อีกส่วนนางมอบให้คนคุ้มกันของตระกูลเซิงตามสัญญา ที่เหลือ...หลันเฟิงเกอจัดแบ่งคืนให้ชาวบ้านทั้งหมด นางไม่เก็บเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

ชาวบ้านที่ลงชื่อรับของล้วนคุกเข่าโขกศีรษะให้นาง ปากก็ร่ำไห้กล่าวขอบคุณด้วยท่าทีที่ทำให้ผู้คนสะเทือนใจ

“จะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้อีก ข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้กับพวกท่านอีกแล้ว ข้าสัญญา” นางขอบตาร้อนผ่าวจากนั้นร่างสัญญาขึ้นมาใหม่

ผลผลิตที่ได้นั้นนางขอเพียงหนึ่งในสิบส่วนที่พวกเขาได้เป็นค่าเช่าที่ดิน ที่เหลือชาวบ้านสามารถเก็บเอาไว้เองได้... หากมีเรื่องใดร้องเรียนก็ให้ไปหานางที่เรือนยังหมู่บ้านติงชุน

เสร็จไปหมู่บ้านหนึ่งนางยังต้องไปจัดการอีกสองที่ และทั้งสองที่นางทำแบบเดียวกัน นั่นก็คือจัดแบ่งให้คนที่ช่วยนางจัดการ ที่เหลือนางล้วนจัดสรรคืนให้ชาวบ้าน โดยที่ตัวนางเองนั้นไม่ได้เก็บเอาไว้