5

เราสี่คนนั่งดื่มกันปกติจนถึงช่วงเวลาเป่าเค้ก ซึ่งซิลฟี่กับพี่ธามเป็นคนซื้อเค้กมาให้พี่เคนในวันนี้โดยฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย เอาง่ายเหมือนมาแดกฟรีงานวันเกิดเขาแค่นั้นเอง

แต่แล้วไง คนหน้าด้านอย่างฉันไม่แคร์อยู่แล้ว....

ตอนนี้ฉันยืนอยู่กับซิลฟี่สองคนที่ข้างบันไดทางขึ้นไปบนห้องทำงานของพี่เคน มันเรียกให้ฉันออกมาเพื่อจะเซอร์ไพรส์เค้กวันเกิดพี่เคนนั่นเอง

“อ๊ะ” อีซิลยื่นเค้กมาด้านหน้าฉัน

“อะไร?”

“ถือเค้กไงกูจะจุดเทียน” เมื่อได้ยินคำตอบของมัน ฉันก็ยื่นมือไปรับเค้กมาถือทันที จากนั้นซิลฟี่ก็เริ่มจุดเทียนวันเกิดที่ปักอยู่บนเค้กก้อนใหญ่จนเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่มันจะหันไปส่งสัญญาณให้กับพนักงานในร้านเพื่อปิดไฟบริเวณที่เราล็อกโซนโต๊ะเอาไว้เพื่อจะได้ไม่รบกวนลูกค้าท่านอื่น

พรึบ! เมื่อไฟดับลง แต่ก็ไม่ได้มืดที่มองไม่เห็นทางเดินเลย ยังพอมีแสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาให้ฉันเดินไปหาพี่เคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะได้ ฉันเดินถือเค้กและร้องเพลงเบิร์ดเดย์ให้พี่เขาไปด้วยราวกับว่าเป็นเมียเจ้าของวันเกิดยังไงยังงั้น...

Happy birthday to you~

จนกระทั่งฉันเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าเขา ดวงตาคมจ้องมองฉันเรียบนิ่งจนกระทั่งฉันร้องเพลงจบ พี่เขาก็เตรียมจะอ้าปากเพื่อเป่าเทียน แต่ฉันรีบเอาเค้กหลบก่อน

“พี่ไม่อธิษฐานก่อนเหรอ?” เราสบตากันใต้แสงไฟสลัวครู่หนึ่งก่อนที่พี่เคนจะหลับตาลงเพื่ออธิษฐานตามที่ฉันบอก ตอนนี้เรายืนห่างกันนิดเดียวจึงทำให้ฉันได้โอกาสจ้องมองพิจารณาใบหน้าของเขาอย่างละเอียด ขนตางอน บวกกับริมฝีปากแดงนิดๆ รับกับจมูกโด่งๆ มันช่างลงตัวมาก...

พรึบ! ฉันเผลอจ้องมองหน้าเขานานเกินไปกระทั่งดวงตาคมจากที่ปิดสนิทก็ลืมขึ้นทำให้เราสองคนสบตากัน....

แต่ทว่าสายตาที่เขามองฉันอยู่ภายใต้แว่นหนาตอนนี้มันช่างแตกต่างจากที่เจอกันครั้งแรก แต่ฉันก็เห็นมันเพียงครู่เดียวเท่านั้น เพราะเขาเลือกที่จะหลบสายตาของฉันเลื่อนลงมองเค้กด้านหน้าก่อนจะเป่าเทียน....

“เบิร์ดเดย์นะไอ้เคน” เจ้าของใบหน้าหล่อหันไปส่งยิ้มให้เพื่อนและพยักหน้ารับอย่างซึ่งใจที่เพื่อนของเขามาร่วมงานวันเกิดของเขาวันนี้

“เบิร์ดเดย์นะพี่เคนมีความสุขมากๆ นะพี่”

“ขอบใจมากนะ แค่ทุกคนมากูก็ดีใจแล้ว” ปากหนาพูดพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ธามและซิลฟี่ ก่อนจะหันมามองร่างเล็กที่ยืนถือเค้กอยู่ด้านหน้าเขา

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะพี่เคน ขอโทษด้วยนะที่วันนี้หนูไม่มีอะไรมาให้พี่เลย แต่ถ้าวันหลังพี่อยากได้….." เซลีนยังพูดไม่จบร่างสูงก็พูดขึ้นก่อน

“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ได้ต้องการอะไรจากเราอยู่แล้ว เราไม่ต้องพยายามจะให้พี่ก็ได้ครับ” ร่างสูงตอบเหน็บเธอและส่งยิ้มด้วยท่าทีสุภาพให้เธอ ก่อนจะเลือกนั่งลงยังโซฟาตัวเดิม

ไม่ต้องการงั้นเหรอ แต่ ถ้าเสิร์ฟให้ไม่หยุดล่ะ อยากรู้เหมือนกันว่าจะเอาไหม....

ฉันก็เลือกที่จะกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขาเหมือนเดิมและหยิบแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นดื่มโดยสายตายังคงจ้องมองเขาไม่หยุด แต่เขาก็ยังไม่สนใจฉันเหมือนอย่างเช่นเคย จนกระทั่ง...

“มึงไปเข้าห้องน้ำไหม” ซิลฟี่หันมาถามฉันอีกครั้ง

“ไม่อะ กูยังไม่ปวด”

“โอเค” มันตอบฉัน จากนั้นมันก็หันไปอ้อนผัวของมันเพื่อให้พี่ธามพาไปเข้าห้องน้ำ ทำให้ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะกับพี่เคนสองคน

ตอนนี้แหละโอกาสของฉันมาถึงแล้วดูสิ จะกล้าเมินฉันไหม.....

“คลับพี่นี่น่าเที่ยวดีนะ”

“ขอบคุณครับ” ร่างสูงส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางอื่น

“หรือเป็นเพราะเจ้าของคลับนี้หล่อด้วยนะ คนถึงได้เยอะขนาดนี้” ฉันเอ่ยบอกพร้อมกับเท้าคางลงที่โต๊ะจ้องมองใบหน้าพี่เคนไปด้วย แต่...

“ไม่รู้สิครับ” เขาตอบฉันทั้งที่สายตายังมองไปทางอื่น การกระทำของเขาที่ปฏิบัติต่อฉัน มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าฉันหรือยังไง ฉันจึงเลือกที่จะถามเขาออกไปตามตรง

“พี่ไม่ชอบหนูเหรอ?”

“เปล่านิครับ”

“เปล่า แต่เมินหนูเก่งนะ” เพราะความปากไวทำให้ฉันพูดแบบนั้นออกไป

“ใช่ครับ พี่ไม่ชอบเรา” ร่างสูงตอบออกมาตามตรงในสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ในตอนนี้

แต่คำตอบที่ได้ กลับทำให้เซลีนหน้าชาไปชั่วขณะเธอไม่คิดว่าเขาจะตอบตรงขนาดนี้ แต่มีเหรอเด็กดื้ออย่างเธอจะยอม....

“ทำไมคะ! หนูไม่สวยไม่เด็ดพอเหรอพี่ถึงไม่ชอบ” ฉันอดหมั่นไส้กับคำตอบของเขาไม่ได้จริงๆ หน้าตาก็ไม่ได้หล่อแบบลูกพระเจ้าขนาดนั้น ออกจะดูจืดชืดไปด้วยซ้ำ แถมปากยังดีบอกไม่ชอบผู้หญิงสวยๆ อย่างฉันอีกได้ไง มันเกินไปจริงๆ ด้วยความโมโหฉันจึงลุกขึ้นเดินไปนั่งลงบนตักของพี่เคนทันที

พรึบ! การกระทำบ้าบิ่นของร่างเล็ก ทำให้เคนชะงักนิ่งไม่น้อย แต่เมื่อเซลีนเห็นท่าทีของเขาที่แสดงออกมาอย่างนั้น เธอยิ่งได้ใจอยากแกล้งเขาหนักกว่าเดิม....

หึ อยากเกลียดฉันดีนัก งั้นฉันก็จะอ่อยให้หนักเอาให้ติดฉันไปไหนไม่ได้เลยคอยดู

“พี่รู้ตัวป่ะว่าเด็กเนิร์ดอย่างพี่มันน่าแกล้งมากแค่ไหน ยิ่งพี่บอกไม่ชอบหนู มันยิ่งทำให้หนูอยากแกล้งพี่มากขึ้นรู้ไหม” ฉันพูดพร้อมเบะปากยกยิ้มส่งไปให้ด้วยท่าทีเย้ยหยันและขยับก้นบดเบียดลงที่เป้ากางเกงของพี่เคนไม่หยุด

“….” เคนยังคงเงียบไม่ตอบ แต่เก็บทุกคำพูดที่หลุดออกจากเธอปากทุกคำ

ความเงียบของเขาทำให้เซลีนยิ่งได้ใจ เธอจึงถือวิสาสะเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเขา ดวงตากลมโตจ้องมองเข้าไปในนันต์ตาคู่นั้นก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เพื่อซุกไซ้ลงที่ซอกคอของเขา....

“คิดจะทำอะไรครับ?” มือหนาดันตัวเธอไว้

“ทำอะไรดีน๊า ที่ทำให้คนที่เกลียดเราหันมาหลงเรา” มือเล็กเอื้อมไปคล้องที่ลำคอหนาของเขาด้วยท่าทียั่วยวน เธอจ้องมองดวงตาคมผ่านแว่นตาหนาและยกมือขึ้นจับแว่นตาของเขาเพื่อจะถอดมันออก มองดูหน้าหล่อๆ ของเขาชัดๆ แต่ทว่า...

“หยุดความคิดนั้นเถอะ เพราะถึงเราจะพยายามแค่ไหนพี่ก็ไม่หลงเด็กดื้ออย่างเราอยู่ดี” ปากหนาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตาดุร้าย

“แต่หนูไม่ได้ดื้อสักหน่อย”

“ลุกออกไปครับ! ก่อนที่พี่จะ....”

“อดใจไม่ไหวใช่ไหม” เซลีนพูดแทรกขึ้น พร้อมส่งยิ้มให้รุ่นพี่หนุ่มกวนๆ เคนจ้องมองใบหน้าสวยของเซลีนนิ่งและขบกรามแน่น เพราะเขาต้องพยายามระงับอารมณ์เอาไว้อย่างหนัก เพราะถ้าเป็นคนอื่นเธอคงโดนเขาผลักออกจากตักแล้ว แต่โชคยังดีที่เธอเป็นญาติของซิลฟี่

เมื่อแกล้งเขาจนพอใจแล้วเซลีนก็ลุกขึ้นจากตักของเคน

“ทีหลังเราอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้ายังไม่รู้จักพี่ดีพอ...” ร่างเล็กไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินกลับไปทิ้งตัวนั่งไขว่ห้างลงที่โซฟาตัวเดิม และส่งยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มท้าทาย เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรในคำพูดและคำเตือนของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

“งั้นพี่เคนก็รีบทำให้หนูรู้จักพี่สิ....คะ” ร่างเล็กกัดลงที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะจ้องมองหน้าร่างสูงไม่วางตา ซึ่งเขาก็ไม่หลบสายตาเธอไปไหนเช่นกัน จนกระทั่งซิลฟีกับธามเดินลงมา...

“มึงกลับเลยไหม”

“แล้วแต่” ฉันละสายตาจากพี่เคนหันไปตอบซิลฟี่

“เออ งั้นกลับกัน พี่เคนงั้นซิลกับก่อนนะ” ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนด้านหน้าธามและซิลฟี่ ก่อนจะพยักหน้าและส่งยิ้มไปให้ด้วยท่าทีปกติเหมือนเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“กูกลับก่อนนะไอ้เคน มีความสุขมากๆ นะมึง”

“ขอบใจมากๆ มึง” หลังจากบอกลากันเรียบร้อยซิลฟี่กับธามก็เดินนำเซลีนลงไปข้างล่างก่อน ร่างสูงที่กำลังจะเดินกลับขึ้นไปบนห้องทำงานของเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเด็กดื้อเดินมาหยุดยืนด้านหน้าเขาก่อน

ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวด้านหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้คิดจะหลบสายตาของเธอเช่นกัน เพราะอยากรู้ว่าเด็กดื้ออย่างเซลีนจะทำอะไรอีก

“ไม่ชอบหนูเยอะๆ เมินหนูบ่อยๆ นะคะ เพราะมันทำให้หนูรู้สึกท้าทายดี” เท้าเล็กเขย่งขึ้นก่อนจะกดริมฝีปากลงที่ซอกคอของเคนและใช้ปลายลิ้นดูดแม้มมันเบาๆ เพื่อสร้างรอยไว้บนคอของเขา...

จ๊วฟ! แล้วเดินออกไปทันที

.

.

“หึ เด็กเนิร์ดงั้นเหรอ งั้นเด็กเนิร์ดคนนี้จะรอดูจุดจบสายอ่อยอย่างเธอ” ปากหนาเหยียดยิ้มขึ้น ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงขึ้นไปบนห้องทำงานของเขาทันที มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาใครบางคน...

“ขึ้นมาหาฉันบนห้องหน่อย” เพราะยอมรับว่าเขาต้องอดกลั้นอารมณ์อย่างหนักกับเซลีน จนตอนนี้เขาต้องหาที่ระบายก่อน เคนจึงเลือกโทรหาพีอาร์สาวในคลับขึ้นมาช่วยดับความร้อนรุ่มในกายนี้ให้มอดไหม้ ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยชอบใช้บริการของทางคลับของเขาเท่าไหร่ก็ตาม แต่ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะไปหาใครที่จะมาระบายให้เขาได้ทันท่วงทีเท่าตอนนี้แล้วจริงๆ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกเพราะคนอย่างเขามันรอบคอบอยู่แล้ว เมื่อกิจกรรมจบลงเขาก็แค่ไล่เธอพวกนั้นออกจากคลับ

เพราะอย่างนี้คลับเขาถึงมีพนักงานหน้าใหม่อยู่ตลอด...