ฮองเฮาข้ามภพมาพลิกบทบาทนางร้ายขี้วีน

แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดส่องจนเกิดเป็นภาพพร่าเบลอ เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำราวกับเสียงปืนกลในงานประกาศรางวัลบันเทิงระดับประเทศ ร่างระหงในชุดราตรีผ้าซิลค์ซาตินสีขาวบริสุทธิ์เยื้องกรายอยู่บนพรมแดงอย่างสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตแย้มยิ้มน้อยๆ ดวงตากลมโตฉายแววโศกเศร้าทว่าเข้มแข็ง—นั่นคือภาพลักษณ์ “นางเอกผู้แสนดีและน่าสงสาร” ที่คนทั้งประเทศตกหลุมรัก

“หลิน เมิ่งเหยา” ซุปเปอร์สตาร์สาวแถวหน้าผู้ครองเรตติ้งอันดับหนึ่ง ละครทุกเรื่องที่เธอเล่นมักจะได้รับบทเป็นหญิงสาวสู้ชีวิตที่ถูกรังแก ซึ่งบทบาทเหล่านี้ล้วนเป็นบทละครที่บิดาของเธอใช้อำนาจเงินทุนกว้านซื้อและคัดสรรมาให้ เพื่อสร้างภาพจำให้เธอเป็นดอกไม้ขาวผู้บริสุทธิ์ของวงการ

“ตัด! ยอดเยี่ยมมากครับคุณเมิ่งเหยา อินเนอร์นางเอกผู้น่าสงสารของคุณยังทรงพลังเหมือนเดิมเลย!” ผู้กำกับเอ่ยชมเสียงดังลั่นกองถ่ายทำโฆษณาชิ้นใหม่

หลิน เมิ่งเหยา ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ทีมงาน “ขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยนะคะ เมิ่งเหยาทำเต็มที่เพื่อแฟนๆ ค่ะ”

ทว่า ทันทีที่เรียวขาคู่สวยก้าวพ้นประตูห้องแต่งตัวส่วนตัว รอยยิ้มกระชากใจคอละครเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปในพริบตา ใบหน้าสวยงอคว่ำ ดวงตาตวัดมองผู้ช่วยส่วนตัวด้วยความหงุดหงิด

“ทำไมแอร์ห้องนี้มันห่วยแตกแบบนี้! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าต้องเปิดรอไว้ครึ่งชั่วโมงก่อนฉันเข้ามา! ร้อนจะตายอยู่แล้ว!” เมิ่งเหยาตวาดเสียงแหลมพลางโยนบทละครในมือใส่หน้าโซฟา

“ขะ...ขอโทษค่ะคุณเมิ่งเหยา พอดีระบบไฟของสตูดิโอมันมีปัญหานิดหน่อย...” ผู้ช่วยสาวตัวสั่นงันงก

“ฉันไม่ฟังข้อแก้แก้ตัว! ไปเอาน้ำแร่ยี่ห้อประจำมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้!”

ความจริงที่สังคมไม่เคยรับรู้คือ หลิน เมิ่งเหยา คือคุณหนูตระกูลหลินผู้เอาแต่ใจขั้นสุด ด้วยเบื้องหลังที่มีทั้งบิดาเป็นนายทุนใหญ่ในวงการ และพี่ชายสายสปอยล์ที่คอยเอาอกเอาใจและปูทางในวงการบันเทิงให้อย่างสวยหรูตั้งแต่เด็ก ทำให้นิสัยที่แท้จริงของเธอคือ “เหวี่ยง วีน และอยากได้อะไรก็ต้องได้” โลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเธอเท่านั้น

หลังจากเสร็จงานในเช้าวันนั้น เมิ่งเหยาในชุดไปรเวทสุดหรู สวมแว่นกันแดดแบรนด์เนมสีดำสนิท เดินนบนั่งในโซน VIP ของร้านอาหารหรูใจกลางเมืองหลวง บนตักของเธอมีกระเป๋าหนังจระเข้สั่งทำพิเศษสีชมพูพาสเทลรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น ราคาเหยียบแปดหลักที่เธอเพิ่งอ้อนให้พี่ชายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด

เธอกำลังอารมณ์ดีกับการเซลฟี่คู่กับกระเป๋าใบใหม่ ทว่าความหายนะกลับมาเยือนในรูปแบบของพนักงานพาร์ทไทม์หนุ่มคนหนึ่ง

“ขออนุญาตเสิร์ฟสปาร์กลิ้งวอเตอร์ครับ...”

อาจเป็นเพราะความประหม่า หรือพื้นกระเบื้องที่ลื่นเกินไป จังหวะที่พนักงานหนุ่มกำลังวางแก้ว มือของเขากลับสั่นระริก แก้วคริสตัลหรูพลิกคว่ำ น้ำแร่เย็นจัดผสมมะนาวพุ่งกระจายเข้าใส่... ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าของเมิ่งเหยา แต่รวมถึง กระเป๋าแบรนด์เนมใบร้อยล้าน บนตักของเธอด้วย!

ซ่า!

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารไปสามวินาที ก่อนที่เสียงกรีดร้องแหลมสูงจะระเบิดออกมา

“กรี๊ดดดดดดด! แกทำบ้าอะไรของแกซุ่มซ่าม!”

เมิ่งเหยาเด้งตัวลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนลืมตัว เธอกระชากกระเป๋าหนังจระเข้ขึ้นมาดู รอยน้ำซึมเข้าตามร่องหนังอันบอบบาง

“ขะ...ขอโทษครับคุณ! ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมจะรีบเช็ดให้เดี๋ยวนี้ครับ!” พนักงานหนุ่มหน้าถอดสี รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าจะเข้าไปช่วยเช็ด

“อย่ามาแตะต้องกระเป๋าของฉัน! มือสกปรกๆ ของแกมีปัญญาชดเชยไหม!” เมิ่งเหยาตวาดลั่นร้าน สายตาตาจ้องมองพนักงานราวกับเขาเป็นสิ่งปฏิกูล “รู้ไหมว่ากระเป๋าใบนี้ราคาเท่าไหร่? ต่อให้แกทำงานที่นี่สิบชาติ ขายไตทั้งสองข้าง แกก็ไม่มีปัญญาซื้อคืนให้ฉัน! ไอ้ขยะเอ๊ย!”

“คุณครับ... ผมขอโทษจริงๆ ครับ...” พนักงานหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว น้ำตาคลอเบ้า

“ขอโทษแล้วกระเป๋าฉันมันจะหายไหม? ร้านอาหารเฮงซวยนี่รับคนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาทำงานได้ยังไง! ผู้จัดการอยู่ไหน! ไล่มันออกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะสั่งปิดร้านนี้ซะ!”

โทสะที่ขาดการยับยั้งชั่งใจทำให้เมิ่งเหยาพ่นคำดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ออกมาไม่หยุดหย่อน ภาพนางเอกผู้อ่อนหวานน่าสงสารในจอแก้วหลุดลอยหายไป เหลือเพียงหญิงสาวใจร้ายที่กำลังเหยียบย่ำคนไม่มีทางสู้

เธอลืมไปเสียสนิทว่า ในร้านอาหารแห่งนี้... ไม่ได้มีแค่เธอและพนักงาน

ในมุมมืดของร้าน มีโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งกำลังเปิดโหมดบันทึกวิดีโอความคมชัดระดับ 4K ตั้งกล้องตรงมาที่ใบหน้าของ หลิน เมิ่งเหยา แบบเต็มๆ ทุกคำด่า ทุกกิริยากระชากเสียง และภาพพนักงานที่คุกเข่าร้องไห้ ถูกบันทึกไว้ทุกวินาที

โดยที่เมิ่งเหยาไม่รู้เลยว่า... คลิปความยาว 2 นาทีนี้นี่เอง ที่กำลังจะลากเธอลงจากแท่นซุปเปอร์สตาร์ ดิ่งลงสู่เหวที่ไม่มีวันหวนคืน