5

“แล้วอย่างนี้ล่ะจ๊ะ?” เขาถามแล้วก็พิสูจน์ให้เธอเห็นว่า ‘อย่างนี้’ ของเขาน่ะหมายถึงอะไรกันแน่ เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนตัวไปคุกเข่าอยู่กับพื้น ทำให้ใบหน้าหล่อคมตามแบบฉบับหนุ่มไทยหยุดอยู่ที่กลางกายสาวที่ฉ่ำเยิ้มด้วยไฟปรารถนา เรียวลิ้นร้ายของเขาจุมพิตดอมดมดอกบัวงามที่เบ่งบานและเปียกฉ่ำด้วยน้ำหวานที่กลั่นออกมาจากอารมณ์ปรารถนา ปาดเรียวลิ้นลิ้มชิมทุกหยาดหยดเข้าไปในปาก

“อืม...ดีจัง...พี่รพจ๋า...” เธอครางเสียงสะอื้นอ้อนเมื่อเขาบุกเร้าดอกบัวงามของเธอด้วยความร้อนของเรียวลิ้น และลมหายใจของเขา ทั้งยังสอดแทรกนิ้วแกร่งเข้ามากระตุ้นให้ร่างกายของเธอแทบจะปริแตกด้วยความปรารถนา มือบางขยุ้มเส้นผมนุ่มที่ตัดสั้นของเขาเอาไว้ในมือ ดึงบ้างเป็นบางครั้งเมื่อความปรารถนาสาดซัดเข้ามาในกายไม่หยุดหย่อน “พี่รพ...เร็วๆ หน่อยค่ะ บัวไม่ไหวแล้ว...”

เธอร้องบอกเร่งให้เขาช่วยให้เธอเดินทางไปสู่เส้นชัย เพราะทนไม่ไหวแล้วกับเส้นทางที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่านหวานแหลมที่ทิ่มตำร่างกายให้แทบจะแดดิ้น ชยรพขยับนิ้วและเรียวลิ้นอย่างรวดเร็วร้อนแรงอย่างรู้ใจ ส่งให้หญิงสาวไปถึงเส้นชัยได้เร็วขึ้น แล้วเธอก็ได้สมใจในที่สุด เมื่อเสียงกรีดร้องอู้อี้ของเธอหวานล้ำนั้นบอกกับเขาให้รู้ว่า เขาได้นำเธอไปสู่เส้นทางนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาลุกขึ้นมาทาบทับเรือนกายที่หอบกระชั้นนั้น แล้วมอบจุมพิตที่สุดแสนจะเร่าร้อนให้เธออีกครา

“บัวจ๋า...ช่วยทำให้พี่บ้างนะ” เขาร้องขอเสียงสั่นชิดริมฝีปากของเธอ สโรชาลืมตามองเขาตาแป๋วด้วยความไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาพูดน่ะ หมายถึงอะไร

“ช่วยอะไรคะ?”

“ก็...ช่วยทำให้พี่เหมือนกับที่ทำให้บัวไง นะ...” เขาออดอ้อนด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะทรมานกับความปรารถนาที่อัดแน่น เมื่อเห็นแววตาขวยเขินจากอีกฝ่ายก็รีบบอกอย่างเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด “ตอบแทนที่พี่ซื้อสร้อยทองให้บัวไง ถือซะว่าเป็นของขวัญวันครบรอบที่บัวจะมอบให้พี่แล้วกันนะบัว”

“ก...ก็ได้ค่ะ” ที่สโรชายอม...ไม่ใช่แค่เพราะเหตุผลของเขาหรอก แต่เป็นเพราะเธอรักเขามากต่างหาก รักจนยอมที่จะทำทุกอย่างที่เธอไม่เคยคิดจะทำ เพียงแค่เขาเอ่ยปากขอร้อง เธอเริ่มต้นด้วยการถอดเสื้อยืดแขนกุดที่เขาชอบสวมนอนให้กับเขา เผยให้เห็นเรือนร่างหนุ่มที่กำยำด้วยมัดกล้าม ที่แม้จะไม่ได้ใหญ่จนถึงขั้นนายแบบดังๆ แต่มันก็ไม่น้อยน่าใครล่ะน่ะ! ก่อนที่เขาจะเป็นผู้ถอดกางเกงผ้ายืดของตัวเองออกไปให้พ้นกายพร้อมๆ กับกางเกงในชาย แล้วระหว่างเขากับเธอก็ไม่มีอะไรคอยขวางกั้นอีกต่อไป

เนื้อแท้แนบเนื้อแท้ขณะที่เขาพลิกกายขึ้นมานอนบนที่นอน โดยมีเธอคร่อมอยู่ข้างบน สโรชาทบทวนคำพูดของเขาช้าๆ ‘ทำเหมือนอย่างที่เขาทำให้เธอ’...มีอะไรบ้างนะ? แล้วเริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ? นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำเกมพิศวาสเสียด้วยสิ

เริ่มจากต้นคอนั่นก็แล้วกัน...เธอคิด ขณะที่ก้มลงไปคลอเคลียริมฝีปากอ่อนนุ่มที่เนื้อคอแกร่งของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอที่เป่ารดต้นคอแกร่ง กับการขบเม้มหยอกเย้าอย่างที่เขาเคยทำให้เธอ เรียกเสียงครางฮือทุ้มจากลำคอเขาได้เป็นอย่างดี เสียงครางฮือเหมือนชอบใจกึ่งทรมานของเขา ทำให้เธอยิ่งได้ใจ...รุกประชิดเนื้อตัวหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามของเขามากยิ่งขึ้น

ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาทำให้สโรชาใจกล้าพอที่จะเคลื่อนจมูกและริมฝีปากร้อนๆ ลงไปตามแผงอกกว้าง พรมจูบทั่วทุกกระเบียดนิ้วซ้ำๆ ก่อนที่จะแกล้งปัดป่ายนิ้วมือผ่านยอดอกเล็กๆ ของเขา และมันก็ตอบสนองเช่นเดียวกันกับที่ยอดถันของเธอตอบสนองยามที่เขาสัมผัสและดูดกลืนมัน เธอไม่รอช้ารีบหย่อนลิ้นลงไปไล้เลียยอดทรวงสีเข้มของเขาเล่นอย่างเพลินใจ ขณะที่เสียงครวญครางของเขาเหมือนจะหนักขึ้น พร้อมๆ กับเสียงลมหายใจหนักๆ ที่เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเธอทำดีแล้ว และเขาพอใจกับการปรนเปรอของเธอมาก เธอทิ้งรอยจูบร้อนชื้นไปตามหน้าท้องที่มีมัดกล้ามขึ้นพองาม พรมจูบซ้ำๆ อย่างต้องการจะลิ้มลองรสชาติของเขา

“ต่ำลงไปอีกสิที่รัก...ทำให้พี่เหมือนที่พี่ทำให้บัว..นะ...” มันช่างเป็นคำขอร้องที่ทำให้หัวใจเธออยากจะทำตามนัก เธอค่อยๆ ใช้ริมฝีปากไต่ต่ำลงไปกระทั่งพานพบกับกลุ่มขนนุ่มสีดำของเขา และตัวตนที่ชูชันแข็งกร้าว ยิ่งเห็นใกล้ๆ ก็ยิ่งรู้ว่าเขาไม่เล็กเลยสักนิด เธอไม่แน่ใจว่ามันเข้าไปในกายเธอได้อย่างไรกัน เพราะมันก็ดูผงาดง้ำค้ำโลกขนาดนี้ เขากระตุกยิ้ม...เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความปรารถนา มองอาการตื่นตระหนกของเธอด้วยดวงตาเอ็นดูปนกับความเครียดที่ขมวดเป็นปมในท้องน้อย “ไม่ต้องกลัวหรอกบัว...มันเคยเข้าไปทักทายบัวหลายครั้งแล้วนะ”

“แต่...แต่บัวกลัวว่าจะทำพี่รพเจ็บ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจเอาเลย เธอกลัวว่าเธอจะทำอะไรผิดพลาด แล้วเขาจะเจ็บตัวหรือไม่พอใจเธอ กลัวว่าจะทำให้เขาได้ไม่ดีพอเท่าที่เขาทำให้เธอ

“ไม่ต้องกลัวที่รัก...แค่อย่าให้โดนฟันก็พอ” เขาบอกอย่างนั้น แล้วก็สื่อความนัยน์ผ่านดวงตาของเขา ไปสู่ดวงตาของเธอ เป็นเหมือนการให้กำลังรวมๆ กับการขอร้องให้เธอช่วยยอมตามใจเขา สโรชาสูดหายใจเฮือกใหญ่เพื่อรวบรวมความกล้า เริ่มต้นด้วยการจูบเบาๆ ตรงปลายยอดบานใหญ่ แค่แผ่วเบาก็ทำให้ร่างสูงของเขาเกร็งสะท้าน เขาต้องกัดฟันแน่นเพื่อสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองระเบิดพราวพร่างก่อนเวลาอันควร “อูว์...บัวจ๋า...”

เขาครางห้าวราวกำลังพานพบกับความทรมาน แต่ช่างเป็นความทรมานที่เขาหลงใหลยิ่งนัก และยิ่งต้องครางหนักหน่วงขึ้นเมื่อเธอครอบครองตัวตนของเขาด้วยอุ้งปากร้อนๆ ของเธอ กายแกร่งของเปียกฉ่ำและเร่าร้อน ความต้องในกายกรีดร้องเรียกหาการปลดปล่อย แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้ ต้องไม่ใช่แบบนี้! เขาต้องการส่งเธอให้ไปถึงเส้นชัยพร้อมๆ กับเขา เขาจะไม่เอาเปรียบหญิงอันเป็นที่รักเป็นอันขาด นั่นทำให้เขารีบดึงศีรษะเล็กของเธอขึ้น ก่อนที่เขาจะพ่นพิษใส่เธอจนหมดตัว

“พอแล้วจ้ะบัวจ๋า...ตอนนี้พี่อยากเข้าไปอยู่ในตัวของบัวเหลือเกิน” เขาบอกเสียงพร่าด้วยแรงอารมณ์ หญิงสาวถูกเขาดึงขึ้นมานั่งคร่อมที่หน้าท้องแกร่งของเขา

“ยัง...ยังไงคะ?” เธอถามอย่างไร้เดียงสา

“แค่หย่อนสะโพกลงมา และให้พี่เข้าไปอยู่ในตัวบัว...นะ” เขาวอนขอด้วยดวงหน้าบิดเบี้ยวเหยเก เธอยอมทำตามคำแนะนำของเขา “โอ้...บัวจ๋า...”

ชยรพครางไม่ได้สรรพเมื่อเธอค่อยๆ หย่อนสะโพกลงครอบครองแก่นกายแข็งแรงของเขา ความคับแน่นรัดรึงตัวตนของชายหนุ่มจนแทบจะปริแตกแดดิ้น มือหนาค่อยๆ ประคองสะโพกสวย ช่วยเธอให้ขยับกายเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แล้วสัญชาตญาณอันเป็นสิ่งพื้นฐานที่สุดในตัวมนุษย์ คือสัญชาตญาณแห่งการสืบพันธุ์ ก็สั่งให้สโรชาเริ่มจับจังหวะได้ เธอรีบเร่งจังหวะการเคลื่อนไหวให้รวดเร็วยิ่งขึ้นเมื่อมองเห็นเส้นชัยโบกมืออยู่ไหวๆ

ชายหนุ่มไม่ยอมเอาเปรียบหญิงสาวเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อสะโพกแกร่งของเขายกขยับเข้าหาเธอทุกครั้งที่เธอเคลื่อนตัวลงมา สอดประสานจังหวะสร้างบทเพลงอันแสนไพเราะร่วมกัน เสียงครวญอย่างสุขสมและเสียงหอบหายใจดังสะท้านกระจายไปทั่วห้อง ปัดเป่าความเงียบอันน่าใจหายให้ และขับกล่อมจิ้งหรีดเรไรด้วยเสียงครางหวานของเขาและเธอ

“พี่รพคะ...” เธอร้องเรียกก่อนจะกรีดร้องอย่างอ่อนหวานเมื่อก้าวเท้าเข้าเหยียบย่างสู่เส้นชัย เหมือนมีแสงสีเงินยวงอันงดงามแล่นมาปะทะหน้า

“บัวจ๋า...โอ้...” เขาประสานเสียงครวญครางกับเธอ เมื่อทันที่เธอวิ่งเข้าสู่เส้นชัย ภายในของเธอตอดรัดตัวตนของเขาจนแทบจะแหลกสลาย หากทว่า...เขายังอยู่ดี สิ่งที่ได้รับจากการดูดกลืนอันแสนรัดรึงนั้น ปลดปล่อยความรักลึกล้ำเข้าสู่กายเธอจนหมดสิ้น เขาสั่นระริกภายในช่องทางรักที่บีบรัด ก่อนที่เธอจะซุกซบลงกับอกเขาหอบหายใจเป็นจังหวะเดียวกันกับเขา มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเปล่าเปลือยเหนียวด้วยเหงื่อไคลของเธอไปมาราวกับจะชื่นชม “สุดยอดมากเลยบัว เป็นของขวัญชิ้นที่พิเศษที่สุดเลย”

“คนบ้า!” เธอหยิกแขนเขาเพื่อแก้เขินกับคำพูดเซี้ยวๆ นั่น แต่หากเธอคิดว่าคำพูดเท่านั้นเธอก็เขินจนแทบจะทำอะไรไม่ถูกแล้วล่ะก็ คำพูดต่อมาของเขาคงทำให้เธออายจนแทบอยากจะมุดหายเข้าไปกับอกกว้างของเขาเลยก็ได้

“พี่ว่า...เราเริ่มใหม่อีกสักรอบนะ พี่ไม่อยากเอาเปรียบบัว...คราวนี้พี่จะทำเองบ้างนะ” แต่เธอไม่มีโอกาสได้ทำร้ายร่างกายเขาเพื่อแก้เขินหรอก ไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธหรือตอบรับแต่อย่างใด เมื่อทันทีที่เขาพูดจบ ชยรพก็พลิกร่างบางให้มาอยู่ใต้อาณัติ แล้วก็จัดการมอบของขวัญวันครบรอบให้เธอ และต่างก็ผลัดกันมอบของขวัญอันสุขล้ำให้แก่กันและกันแทบจะทั้งคืน