3

ณ บ้านหลังกะทัดรัดภายในชุมชนแห่งหนึ่ง สิ่งอยู่ภายในรั้วไม้เตี้ยๆ คือบ้านไม้กลางเก่ากลางใหม่ที่สโรชาอาศัยอยู่กับแฟนหนุ่มซึ่งเป็นช่างภาพนามว่าชยรพ ศรีบุตร แม้ชีวิตที่อยู่จะค่อนข้างลำบากเพราะชายหนุ่มทำงานเป็นช่างภาพฟรีแลนซ์ ที่มีงานบ้างไม่มีงานบ้าง ไม่ได้ตั้งอยู่บนความแน่นอน หากทว่า...หญิงสาวกลับสุขใจที่ได้อยู่กับเขา แม้เขาจะไม่ได้ร่ำรวยจนล้นฟ้า แต่ชีวิตที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร อีกทั้งเขายังเป็นคนรักที่พร้อม ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยสักครั้ง อาจจะมีทะเลาะกระทบกระทั่งกันบ้างตามประสาคนรัก แต่ว่านั่นกลับยิ่งทำให้ความรักของเขาและเธอเหนียวแน่นขึ้น หญิงสาวง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อเย็นสุดพิเศษให้กับเขา เนื่องจากวันนี้เป็นวันครบรอบห้าปีที่คบหากันในฐานะแฟน เธอจึงขอลาหยุดครึ่งวัน เพื่อมาเตรียมอาหารมื้อที่แสนพิเศษมื้อนี้ให้แก่เขา

ชยรพเดินจากป้ายรถเมล์ที่อยู่ตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้านเข้ามายังบ้านเช่าที่เขาเช่าเอาไว้ ตอนแรกพักอยู่ที่ห้องพักถูกๆ แห่งหนึ่ง เพราะต้องทำงานและส่งตัวเองเรียนเอง ทำให้เขาไม่มีกำลังมากพอที่จะพักอยู่หอพักที่สะดวกสบายอย่างที่เพื่อนๆ หลายคนทำ เนื่องจากยายของเขาก็แก่มากแล้วไม่สามารถทำงานเพื่อส่งเขาเรียนได้ ลำพังผลผลิตเล็กๆ น้อยๆ จากสวนเล็กๆ หักลบค่าต้นทุนในการทำสวน ก็แทบจะไม่พอกิน เขาจึงไม่อยากรบกวนผู้เป็นตากับยายมากนัก เขาเริ่มคบหากับสโรชามาตั้งแต่เธออยู่ปีหนึ่ง ทั้งคู่พบกันในชมรมถ่ายภาพของมหาวิทยาลัย เขาถูกตาต้องใจสาวหวานขี้อายอย่างสโรชามาก จนถึงขนาดให้เพื่อนช่วยเป็นพ่อสื่อให้ และทำเรื่องหวานๆ ที่เขาไม่เคยคิดจะทำ และชวนให้เขินอีกมากมาย กว่าที่เธอจะยอมเปิดใจรับเขาไว้พิจารณา และพัฒนาความสัมพันธ์มาเป็นคนรักในที่สุด

พอเรียนจบ...เขาก็ไปสมัครงานเป็นช่างภาพประจำนิตยสารแห่งหนึ่งที่เขาอยากจะร่วมงานด้วย แต่ก็ต้องพลาดหวังมาโดยตลอด เขาจึงรับงานฟรีแลนซ์ทั่วไปเรื่อยมา กระทั่งมีเงินมากพอที่จะเช่าบ้านซึ่งมีค่าเช่าไม่แพงมากอยู่ให้เป็นหลักเป็นแหล่งมากขึ้น กระทั่งปีที่แล้วที่สโรชายอมย้ายมาอยู่กับเขา หลังจากที่เขาใช้เวลาและความพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เธอเชื่อใจ ว่าเขารักและอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับเธอจริงๆ และอาจจะด้วยความรักที่เธอมีต่อเขาอย่างมากมาย และความไว้วางใจในความมั่นคงทางอารมณ์ของเขา ทำให้เธอยอมทำเรื่องที่ไม่เคยคิดจะทำ นั่นคือ...มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งและย้ายมาอยู่กับเขา

“ทำอะไรทานจ๊ะ? กลิ่นหอมเชียว หืมม์?” ชยรพถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลังจากที่โยนกระเป๋าที่บรรจุอุปกรณ์สำหรับทำงานไว้บนโซฟาตรงห้องนั่งเล่น แล้วเดินเข้าไปในส่วนที่เป็นห้องครัว ก็เห็นหญิงสาวอันเป็นที่รักกำลังทำอาหารอยู่หน้าเตา พลางโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอก

“มีหลายอย่างเลยค่ะ ทั้งไข่เจียวยัดไส้ ต้มยำทะเล แล้วก็ผัดวุ้นเส้น” สโรชาไล่รายการอาหารให้แฟนหนุ่มฟังเสียงสดใส ขณะที่มือยังคงสาละวนกับการผัดวุ้นเส้นในกระทะ

“อื้อฮือ...มีแต่ของชอบของพี่ทั้งนั้นเลยนี่” ชายหนุ่มร้องบอกอย่างดีใจที่วันนี้สโรชาลงมือทำอาหารสารพัดอย่างที่เขาชอบ หญิงสาวยิ้มหวานแล้วเอ่ยถาม

“ค่ะ พี่รพหิวหรือยัง?”

“หิวแล้วจ้ะ...หิวมากกกกกก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงทะเล้น แต่หิวจริงอย่างที่พูดออกไป แน่ล่ะ...ก็ตั้งแต่เช้าเขาเพิ่งทานมื้อเช้าไปแค่มื้อเดียวเองนี่นาน ตอนนี้ก็หกโมงเย็นเข้าไปแล้ว นี่ก็หิวเสียจนไส้กิ่วไปหมด

“ถ้าหิวก็ช่วยจัดโต๊ะหน่อยสิคะ” สโรชาออดอ้อนเสียงหวาน

“ครับผม” ชยรพรับคำอย่างขันแข็ง ก่อนปล่อยร่างนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ แล้วผละเดินไปจัดการเอาอาหารสองอย่างที่ทำเสร็จแล้วพร้อมกับคดข้าวสวยใส่จาน เอาไปวางไว้ที่โต๊ะอาหารด้านหลัง อีกไม่กี่อึดใจต่อมา...ผัดวุ้นเส้นร้อนๆ กลิ่นหอมๆ ก็ทำเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่หญิงสาวจะยกมันมาสมทบกับอาหารชนิดอื่นๆ บนโต๊ะ ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้แฟนสาวนั่ง ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อนั่งประจำที่ “เอ...วันนี้วันอะไรนะบัวถึงได้ทำอาหารที่พี่ชอบทั้งนั้นเลย?”

“แล้วพี่รพว่าวันนี้วันอะไรล่ะคะ?” หญิงสาวย้อนถามกลับไป หวังว่าเขาจะจำมันได้ว่าวันนี้มันสำคัญอย่างไร เธอถึงได้ลุกขึ้นมาทำอาหารพิเศษอย่างนี้?

“อืม...วันศุกร์จ้ะ” ชยรพทำเสียงงึมงำเหมือนกำลังขบคิด ก่อนตอบออกไป และคำตอบของเขาก็ทำให้ดวงตาคู่สวยไหววูบด้วยความผิดหวัง

“ให้ตอบใหม่” สโรชาเสนออย่างใจดี อยากจะให้โอกาสเขาอีกครั้งในการตอบ ขืนเขาตอบไม่ถูกอีกคราวนี้คงได้มีอาการงอนกันบ้างล่ะ

“วันที่ยี่สิบห้า” ชายหนุ่มตอบเป็นวันที่ออกมาเสียอย่างนั้น เล่นเอาสโรชาหน้างอเลยทีเดียว ผิดหวังที่เขาจำวันครบรอบการคบหากันไม่ได้ น้ำใสๆ เอ่อคลอดวงตาแต่เขาคงไม่สนใจหรอก! ก็ขนาดวันครบรอบของเธอกับเขา เขายังจำมันไม่ได้เลย! “แล้วตกลงวันนี้วันอะไรหรือจ๊ะ?”

“ช่างมันเถอะค่ะ ไม่สำคัญอะไรหรอก” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่บังคับให้เรียบรื่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งๆ ที่อยากร้องไห้อยู่ร่อมร่อแล้ว สโรชาฝืนทานอาหารต่อไป ทั้งที่รู้สึกฝาดเฝื่อนเข้าไปทุกที หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจหนักหนาที่คนรักหนุ่มจำวันครบรอบของเขาและเธอไม่ได้!