ตอนที่1

บ้านหลังใหญ่เตรียมต้อนรับการกลับมาของลูกชายคนโตของบ้านที่ไปเรียนต่อต่างประเทศนานนับสิบปีตั้งแต่อายุสิบเจ็ดจวบจนเรียนจบปริญญาโทจึงได้กลับมาสานต่อกิจการของผู้เป็นพ่อที่ใกล้จะถึงวัยเกษียณเต็มที

“คุณภูวินจะเปลี่ยนไปจากเดิมไหมนะ” เสียงตื่นเต้นของแม่บ้านอาวุโสที่อยู่บ้านหลังนี้มาตั้งแค่คุณหนูของบ้านยังเป็นเด็กน้อยวัยเตาะแตะ ทว่าเธอเองก็ไม่ได้เห็นหน้าคราตาคุณหนูคนโตนานนับสิบปี

“ปานนี้คงหล่อเหลาน่าดูเลย ก่อนจะไปเมืองนอกเมืองนาก็หล่ออยู่แล้วด้วย เผลอๆ ได้เมียฝรั่งกลับมาให้คุณหญิงด้วยน่ะสิ” แม่บ้านวัยกลางคนช่วยเสริมทัพเพราะตนก็อยู่ที่นี่มาหลายสิบปีเช่นกัน

“หนูเคยเห็นแค่ในรูป คุณวินเป็นพี่ชายแท้ๆ ของคุณวัตใช่ไหมจ๊ะ” เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะเธอมาอยู่บ้านหลังนี้หลังจากที่ภูวินไปต่างประเทศแล้ว

“เอ้า! ก็ต้องใช่สิ คุณวินกับคุณวัตเป็นพี่น้องกันแท้ๆ นั่นแหละ ขวัญเพิ่งมาหลังจากคุณวินไปแล้วไม่เคยเห็นก็คงไม่แปลกหรอก”

“ชู่วๆ เงียบได้แล้ว คุณวินมานู้นแล้ว” แม่บ้านอาวุโสส่งสัญญาณให้แม่บ้านทุกคนเบาเสียงลง

หญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ด้านหลังชะเง้อคอมองรถคันหรูที่แล่นมาจอดที่หน้าบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่แล้วเมื่อร่างสูงก้าวเข้าบ้านจู่ๆ ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก

“คิดถึงจังเลยครับแม่” ชายหนุ่มโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ทันทีที่เห็นท่าน

“เข้าบ้านก่อนเถอะลูก แม่ให้เตรียมของโปรดลูกไว้ด้วย” คุณหญิงพิมลยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นหน้าลูกชายคนโต แม้ว่าเธอกับสามีจะไปหาลูกที่ต่างประเทศทุกเทศกาลปีใหม่ แต่ก็ไม่ดีใจเท่ากับวันที่เห็นลูกกลับบ้าน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะคุณหนู” แม่บ้านอาวุโสซึ่งเป็นหัวหน้าของแม่บ้านทุกคนที่อยู่ที่นี่กล่าวทักทายคุณหนูคนโต

“ป้าพร สบายดีไหมครับ” ร่างสูงแวะทักทายคนที่เคยดูแลเขากับน้องชายตั้งแต่เด็กๆ

“คุณวินหล่อจนป้าจำแทบไม่ได้เลยนะคะเนี่ย”

“แหม ชมผมแบบนี้ก็เขินแย่สิครับ” ภูวินส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้คนตรงหน้าก่อนที่สายตาจะพลันเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่รู้สึกไม่คุ้นหน้าเสียเลย

จอมขวัญรีบก้มหน้างุดด้วยความประหม่าเมื่อถูกเขาจดจ้องมองมาที่เธอ ร่างเล็กไม่กล้าสบตากับเขาเพราะรู้สึกกลัวกับแววตาที่เขามองเธอ แต่การกระทำแสนอ่อนโยนของเขาที่มีต่อคนอื่นจึงทำให้เธอโล่งใจที่เขาคงใจดี

โต๊ะอาหารถูกจัดเรียงไปด้วยของโปรดของคนที่เพิ่งกลับบ้านในรอบสิบปี คุณหญิงของบ้านที่ดูดีใจกว่าใครได้ยิ้มดีใจที่ครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าอีกครั้ง

“พี่วินกลับมาแล้วเหรอ” เสียงทักทายของน้องชายที่ดูไม่ค่อยตื่นเต้นมากนักเมื่อได้เห็นหน้าพี่ชายของตนเอง

“อย่าบอกนะว่าแกเพิ่งตื่น?”

“ก็ใช่น่ะสิ เมื่อคืนผมทำงานทั้งคืนเพิ่งได้นอนตอนเช้าเอง” ภวัตเอ่ยพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะอาหารประจำที่ของตนเองเพื่อร่วมมื้อกลางวันกับทุกคน

“ก็เป็นแบบนี้ทุกทีแหละนะ งานของลูกน่ะทำไมต้องทำตอนดึกๆ ด้วยล่ะ” ผู้เป็นแม่หันไปถามลูกชายคนเล็กที่ไม่คิดจะสานต่อกิจการครอบครัว แต่ดันหันไปเอาดีด้านการแสดงแถมยังกลับบ้านดึกดื่นแทบทุกคืน

“มันก็แล้วแต่งานน่ะครับคุณแม่” ภวัตเป็นดาราที่กำลังมีชื่อเสียงอย่างมากในตอนนี้ เขาขึ้นแท่นเป็นพระเอกอันดับต้นๆ ที่มีงานมากที่สุดในช่วงเวลานี้

“ฉันบอกให้มาทำงานที่บริษัทแต่แรกก็จบ” ผู้เป็นพ่อที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย

“ก็ผมไม่ถนัดด้านนี้นี่ครับ”

“ปล่อยไอ้วัตมันไปเถอะครับพ่อ ผมกลับมารับช่วงต่อจากพ่อแล้วนี่ไงครับ”

“แกก็เหมือนกันตาวิน เรื่องผู้หญิงก็ให้มันเพลาๆ หน่อย อย่าให้มีปัญหาตามมาทีหลังล่ะ” เมื่อว่าลูกชายคนเล็กเสร็จก็หันไปว่าลูกชายคนโตอีกคน

“ผมจัดการหมดแล้วครับ ไม่ต้องห่วง” ภูวินยักไหล่ไม่ยี่หระ

ผู้หญิงแต่ละคนที่เขานอนด้วยไม่ได้มีความสัมพันธ์ระยะยาว ทุกคนล้วนแต่เป็นคู่นอนที่ให้เขาได้ระบายความอัดอั้นเท่านั้น คนขี้เบื่อแบบเขาไม่สามารถคบใครได้นานนัก

ภวัตส่ายหน้าให้กับความเจ้าชู้ของพี่ชายที่เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาจำได้ดีว่าตอนที่ไปถ่ายงานต่างประเทศมีโอกาสได้แวะไปหาพี่ชาย แต่กลับเจอผู้หญิงเปิดประตูออกมาต้อนรับ แถมไปอีกครั้งก็เจอผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าสักรอบ

“เพิ่มข้าวไหมลูก”

“อีกนิดก็ดีครับ”

“จอมขวัญเติมข้าวให้คุณวินหน่อยสิ” คุณหญิงพิมลออกคำสั่งกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ค่ะ” จอมขวัญรีบรับคำสั่งในทันที ทว่าเธอกลับรู้สึกขนลุกแปลกๆ เมื่อถูกเขาจ้องมองอีกครั้ง

“ขวัญ เมื่อคืนฉันเอาขนมที่กองถ่ายมาด้วยนะ แต่มันดึกแล้วเลยไม่ได้เอาไปให้น่ะ” ภวัตที่เห็นจอมขวัญจึงนึกขึ้นได้ว่าเขาเอาขนมที่เธอชอบกลับมาด้วย

“ขอบคุณค่ะคุณวัต” หญิงสาวที่ได้ยินก็เผยรอยยิ้มกว้างอย่างลืมตัวก่อนจะรีบหุบยิ้มแล้วถอยหลังกลับไปยืนกับทุกคน

“แม่บ้านคนใหม่เหรอครับ” ภูวินเอ่ยถามให้หายแคลงใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

“ขวัญเป็นเด็กที่แม่อุปการะมา เลยให้มาช่วยงานที่บ้านน่ะ”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” ชายหนุ่มแสยะยิ้มน้อยๆ ราวกับมีเลศนัยพลางส่งสายตามองไปที่หญิงสาวตัวเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างไม่ละสายตา

เมื่อเสร็จสิ้นงานดูแลเจ้านายจอมขวัญที่มีเวลาว่างในช่วงบ่ายจึงเลือกที่จะมาอ่านหนังสือเพื่อเตรียมไปสอบในอีกไม่กี่วันที่จะมาถึง เธอตั้งใจเรียนให้จบเพื่อไม่ให้เงินที่คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงของบ้านที่ส่งเสียเธอต้องสูญเปล่า เธอจึงเชื่อฟังเจ้านายเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณของพวกท่าน

“หาตั้งนานอยู่นี่เอง” เสียงทุ้มของคนที่มักจะมีขนมและเสื้อผ้าจากกองถ่ายมาให้เธออยู่เสมอ

“คุณวัต มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ฉันเอาขนมมาให้ เห็นครั้งก่อนเธอบอกว่าอร่อย”

“ขอบคุณมากเลยนะคะ แต่คุณวัตไม่ต้องเอามาให้ขวัญบ่อยๆ ก็ได้ค่ะ ขวัญเกรงใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“คุณวัตไม่ไปทำงานเหรอคะวันนี้”

“วันนี้ฉันว่าง ขอนั่งด้วยได้ไหมรบกวนขวัญหรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ดูใจดีราวกับเทพบุตร

“ไม่รบกวนเลยค่ะ” จอมขวัญส่งยิ้มให้กว้างให้คนตรงหน้าที่ใจดีกับเธออยู่เสมอ

ภวัตนั่งมองคนตัวเล็กกินขนมที่เขาเอามาให้พร้อมกับก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ ใบหน้าสวยในมุมข้างทำให้เขาไม่อาจละสายตาเธอได้เลย เขามักจะชอบแอบมองเธออยู่ประจำโดยที่อีกฝ่ายไม่เคยรู้ตัว