บทนำ อ้อนรักลิขิตใจ (1)

บทนำ อ้อนรักลิขิตใจ (1)

โรงแรมรัตนาวดี

‘ลีโอนาร์ท’ อ่านชื่อป้ายข้างหน้าก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปยังที่หมาย ซึ่งเขาคิดว่าตัวเองมาถูกที่แล้ว หลังจากที่นั่งเครื่องมานานด้วยความเหนื่อย แต่อยากให้ถึงที่หมายเร็ว ๆ ทำให้ขับรถมาด้วยตัวเอง ซึ่งชายหนุ่มซื้อเอาไว้หลังจากมาเมืองไทยครั้งที่แล้ว พร้อมบ้านหลังหรูที่เขาจ้างคนดูแลมาโดยตลอดระยะเวลาที่ลีโอนาร์ท อยู่บ้านเกิดเมืองนอน ที่สวิตเซอร์แลนด์

‘ลีโอนาร์ท เวย์มอร์...’ ยืนเต็มความสูงหกฟุตห้าเซนติเมตร ก่อนจะลากกระเป๋าใบใหญ่ลงจากรถโดยมีพนักงานของโรงแรมเข้ามาต้อนรับ และรับกระเป๋าจากชายหนุ่มนำทางไปที่เคาน์เตอร์ ขณะที่ลีโอนาร์ทเดินตามพนักงานไปนั้น ต่างมีผู้คนมองเขาอย่างไม่วางตาเนื่องจากใบหน้าที่หล่อเหลา

ผมสีน้ำตาลอ่อนตัดแบบลองทรงเข้ากับใบหน้าที่ขาว คิ้วน้ำตาลออกดำนิด ๆ ยาวจรดหางตา จมูกโด่งใบหน้าคมสัน ริมฝีปากบางสวยได้รูป และดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่สามารถสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง พร้อมหัวใจของสาว ๆ แถว ๆ นั้นเต้นไปตามกัน เพียงแค่ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ สาว ๆ บางคนใจแทบละลาย

ถ้าเพียงลีโอนาร์ทส่งสายตาเชิญชวนให้ พวกเธอคงยอมเดินมาหาเขาโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถึงแม้เขาจะชวนขึ้นเตียงก็คงไม่มีใครเกี่ยงงอน แต่ชายหนุ่มเพียงแค่มองผ่านไปโดยไม่คิดจะมองอะไรหรือสนใจอะไรเป็นพิเศษ เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยกับการเดินทางมาเต็มทนแล้วและอยากพักผ่อนเสียที

“คุณลีโอนาร์ท เวย์มอร์... ใช่ไหมคะ ?” โอเปอร์เรเตอร์เอ่ยถามเสียงหวาน พร้อมส่งสายตาหวานฉ่ำมาให้ชายหนุ่มอย่างเปิดเผยความรู้สึก ว่าเธอใจละลายกับใบหน้าที่หล่อเหลานั้น

“ครับ” ลีนาร์ทเพียงรับคำสั้น ๆ ก่อนจะรับกุญแจไปโดยไม่สนใจสายตาคู่นั้นเลย อาจเป็นเพราะเขาชินแล้ว หรือไม่ก็เหนื่อยจนไม่อยากสนใจสิ่งรอบตัว

‘คนอะไรหล่อเป็นบ้า เกิดมาไม่เคยเห็นใครหล่อเฟอร์เฟกต์แบบนี้เลย’

‘ใช่... แค่มองมาใจฉันก็ละลายอยู่แล้ว’

เสียงพูดตามหลังลีโอนาร์ทไปเขาได้ยินทุกคำ แต่แปลความหมายไม่ค่อยจะออกสักเท่าไหร่ เพราะภาษาไทยของเขายังไม่ค่อยแข็งแรง แต่ก็จับใจความได้ว่าพวกเธอพูดถึงเขา ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนล้าเมื่อได้เข้าห้องพักตามที่เลขาสั่งจองเอาไว้ให้ ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอันยาวนานเป็นสิบชั่วโมงได้สิ้นสุดลง

ลีโอนาร์ทเดินทางมาที่นี่ เพื่อเข้าประชุมในการเลือกคณะกรรมการบริษัทให้ขึ้นตำแหน่งผู้บริหารแทนเขา หลังจากที่ผู้บริหารคนเก่าได้เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุ นั้นจึงเป็นสาเหตุทำให้ลีโอนาร์ทกลับมาเยือนเมืองไทยอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้มาเหยียบที่นี่นานถึงสี่ปีเต็ม

‘ลีโอนาร์ท เวร์มอร์...’ ประสบความสำเร็จในด้านธุรกิจทางด้านการส่งออกผลไม้กระป๋องและไวน์องุ่น มาด้วยวัยสามสิบสองปี และเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในวงการธุรกิจนี้ ด้วยความที่ลีโอนาร์ทเป็นคนฉลาด และมีความริเริ่มสร้างสรรค์ ทำให้การค้าของชายหนุ่มเป็นที่ต้องการของท้องตลาด และเป็นที่ต้องการของลูกค้าเสมอ นั้นทำให้ผู้หญิงมากหน้าหลายตาต่างทอดสะพานมาหาเขาโดยตลอด แต่เขารู้ดีว่าพวกเธอเหล่านั้นไม่ได้รักที่ตัวเขา แต่เป็นเงินและอำนาจของเขาเสียมากกว่า นั้นจึงทำให้เขาต้องระวังเรื่องผู้หญิงมากขึ้น

“เอม เธอได้ข่าวฝรั่งมาพักห้อง 1215 หรือเปล่า ? เขาว่าโคตรหล่อเลยอะ”

‘นิลกาญจน์’ เอ่ยถาม ‘เอม’หรือเรียกเต็ม ๆ ว่า ‘เอมิกา อนันตะรักษ์’ เพื่อนสาวสนิทที่ทำงานเป็นแม่บ้านด้วยกันอยู่ที่โรงแรมรัตนาวดีนานนับสามเดือนแล้ว ด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้คนอื่น ๆ ก็นาน ๆ ทีจะได้ยินพวกพนักงานพูดถึงลูกค้า ถ้าไม่หล่อจริงพวกนั้นคงไม่พูดถึงกันจนดังเป็นพลุอย่างนี้

“อือ...ได้ยิน”

ร่างบางเจ้าของชื่อตอบรับ พร้อมพับผ้าปลอกหมอนของเธอต่อไป โดยไม่ได้มีน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนคนอื่น ๆ นั้นทำให้นิลกาญจน์หันมามองเพื่อนสาวอย่างค้นคว้า

“เอม ทำไมพวกหล่อ ๆ หรือว่าพวกดาราดัง ๆ มาทำไมเธอไม่ตื่นเต้นบ้างละ ?”

นิลกาญจน์ถามเพื่อนสาวด้วยความสงสัย เอมิกาเลยหันมายิ้มให้บาง ๆ แต่นิลกาญจน์กลับมองเพื่อนสาวอย่างไม่วางตา เธอว่าเพื่อนสาวของเธอคนนี้สวย โดยเฉพาะรอยยิ้มที่มีลักยิ้มอยู่ข้าง ๆ ปากอวบอิ่ม และแววตาที่กลมโตรับกับใบหน้าเรียวไข่ นั้นยิ่งดูดีเสียจนเธอคิดอิจฉาอยู่ลึก ๆ และที่สำคัญเธอเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ ที่ทำงานในโรงแรมนี้เสียด้วยซิ