บทที่1 แรกพบ (3)

บทที่1 แรกพบ (3)

“ถามชื่อสุภาพสตรีโดยไม่แนะนำตัวเองบ้างเหรอคะ ?”

เอมิกาเอียงคอถามด้วยภาษาอังกฤษ ที่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าน่าจะเข้าใจที่เธอพูด พร้อมแววตากลมโตใสที่เป็นประกาย จนลีโอนาร์ทอดยิ้มไม่ไหวจนต้องยิ้มออกมากับความน่ารักของหญิงสาวตรงหน้า นั้นทำให้เอมิกามองเขาอย่างหลงใหล เอมิกาคิดว่าตัวเองเห็นคนหล่อมาเยอะ แต่ลีโอนาร์ท กลับดึงความสนใจของเธอตั้งแต่แรกเห็น อย่างนี้เขาเรียกว่า ‘รักแรกพบไหมนะ ?’

“ครับคุณผู้หญิง ผมชื่อลีโอนาร์ เวย์มอร์...เป็นคนที่สวิตเซอร์แลนด์ครับ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงพอจะแนะนำตัวเองได้ไหมครับ” ลีโอนาร์ทตอบล้อ ๆ พร้อมยิ้มให้หญิงสาวด้วยสายตาหวานฉ่ำโดยไม่รู้ตัว และยื่นมือออกไปข้างหน้า เพื่อทำความรู้จักหญิงสาวอย่างเป็นทางการ

“ฉันเอมิกา อนันตะรักษ์ค่ะเรียกสั้น ๆ ว่าเอมก็ได้คะ”

เมื่อหญิงสาวตรงหน้าแนะนำตัวจบ พร้อมยื่นมือไปจับมือชายหนุ่มอย่างแนะนำตัวเองแบบฝรั่ง แต่ชื่อของเธอกลับทำให้ลีโอนาร์ทมองเอมิกาอย่างฉงน เพราะนามสกุลของเธอเหมือนกับเพื่อนรักของเขาที่อยู่เมืองไทย แต่คิดในความเป็นไปได้ ว่าตระกูลอนันตะรักษ์ก็ฐานะดี ไม่น่าจะมีใครปล่อยให้ลูกหลานมาทำงานอย่างนี้แน่ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะเขาสรุปเองสั้น ๆ ว่าอาจมีคนนามสกุลที่เหมือนกันเฉย ๆ ก็เป็นไปได้

“เอ-มิ-กา”

ลีโอนาร์ททวนชื่อหญิงสาวอีกรอบซึ่งเอมิกาพยักหน้ารับ แล้วมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ ว่าเขาจะออกชื่อเธอชัดขนาดนั้น

“เอมมี่” ลีโอนาร์ทเรียกหญิงสาวตรงหน้า พร้อมตั้งชื่อใหม่ให้เธออย่างที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับเอมิกา เอมิกามองลีโอนาร์ทก่อนจะเข้าใจว่า ชายหนุ่มตั้งชื่อให้เธอใหม่ ไม่น่าเชื่อว่าแค่มองตาก็รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร นี่แหละมั่งที่เขาพูดกันว่า ‘ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ’

“ขอตัวก่อนนะคะ คุณลีโอนาร์ท และยินดีที่ได้รู้จักคุณ” เอมิกาพูดภาษาอังกฤษเพื่อกล่าวลาชายหนุ่ม เพราะเธอไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกหรือเปล่า ยิ่งเขาเป็นนักท่องเที่ยวก็เหมือนกับการได้พบเจอ แล้วก็ลาจากกันในที่สุด

“หวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะเอมมี่”

ลีโอนาร์ทพูดขึ้น แล้วปล่อยให้เอมิกาไปทำหน้าที่ของตัวเอง ส่วนเอมิกาก้าวออกจากห้องนั้นด้วยความไม่แน่ใจว่า เธอจะได้เจอเขาอีกหรือเปล่า ? ถ้าเขาออกจากโรงแรมนี้ไป นั้นยิ่งยากสำหรับการได้พบเจอ

‘แต่ก็ช่างเถอะปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาก็แล้วกัน’ เอมิกาคิดในใจแล้วเดินไปด้วยความมั่นใจ ว่าเธอยังสามารถใช้ชีวิตที่แสนเรียบง่ายได้ต่อไป

หลังจากที่เอมิกาเก็บของเสร็จแล้ว เธอจึงรีบลงมาข้างล่างห้องผ้าทันที เมื่อมาถึงห้องผ้านิลกาญจน์ มองเพื่อนสาวอย่างไม่วางตา เพราะข่าวลือเกี่ยวกับเพื่อนสาวค่อนข้างดัง แต่เธอก็ไม่อยากจะเชื่อเพราะรู้จักเพื่อนสาวคนนี้ดี จึงอยากจะถามเพื่อนสาวเพื่อให้ได้ยินด้วยหูตัวเอง มากกว่าการได้ยินนักข่าวประจำโรงแรมรัตนาวดีประกาศ เพราะเธอผู้นี้มีชื่อเสียงเรื่องการพูดจาให้ร้ายคนอื่น เสียจนเธออยากจะเอาอะไรปิดปากให้พูดไม่ได้

“เอม เธอหายไปไหนมา ? นี่เกือบเลิกงานแล้วนะเหลือแค่ห้านาทีเอง” นิลกาญจน์ถามคำถามที่เธอพอจะรู้อยู่แล้ว แต่อยากได้ยินคำตอบจากเพื่อนสาว

“ฉันแอบไปนอนนะ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย”

เอมิกาโกหกเพื่อน เพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้ไม่ใช่ว่าเธอกลัวนิลกาญจน์ไปพูดเรื่องของเธอ แต่เธอกลัวจะมีใครได้ยินแล้วเอาไปพูด เหมือนกับที่คำสุภาษิตว่า ‘หน้าต่างมีหูประตูมีปีก’ แต่เอมิกาคิดผิด เพราะตอนที่เธอเข้าไปในห้องนั้นมีคนเห็นเธอด้วยกล้องวงจรปิด แล้วเธอก็หายไปนานพอสมควรจึงมีเสียงพูดคุยกันในช่วงที่เธออยู่ที่ห้องนั้น และจับตาดูการกระทำของเอมิกาตั้งแต่เข้าและออกห้องนั้น ถึงแม้ว่าไม่มีใครเห็นว่าเธอไปทำอะไรข้างใน แต่ใครจะเชื่อละว่า อยู่กับผู้ชายสองต่อสองแล้วนานขนาดนั้นจะไม่มีอะไรกัน!