ตอนที่ 4 แผนลวงสอย(เพื่อน)

ร้านนั่งชิลกึ่งผับหลังมหาวิทยาลัยคราคร่ำไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่มาปลดปล่อยความเครียดในคืนวันศุกร์

เสียงดนตรีสดจังหวะสนุกสนานดังคลอไปกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว โต๊ะประจำโซนวีไอพีชั้นสองถูกจับจองโดยแก๊งวิศวะกลุ่มเดิม เพิ่มเติมคือบนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากชนิดที่กุนเชียงเป็นคนสั่งมาเตรียมไว้รอเจ้าของวันเกิด

“เจ้าของวันเกิดมันไปมุดหัวอยู่ไหนวะ นัดสองทุ่ม นี่จะสามทุ่มแล้วเนี่ย” กุนเชียงบ่นกระปอดกระแปดพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ

“ผู้หญิงแต่งตัวมึงก็เข้าใจหน่อยดิวะ” ไม้เมืองเอ่ยเสียงเรียบ คีบน้ำแข็งใส่แก้วแล้วใส่น้ำผลไม้ให้พะพาย

ส่วนคนที่ดูจะหงุดหงิดที่สุดบนโต๊ะกลับเป็นโยชิ คาสโนว่าหนุ่มนั่งกระดิกเท้าเป็นจังหวะ นิ้วเรียวเคาะลงบนแก้วเหล้าในมือ สายตาคมกริบคอยชะเง้อมองไปทางบันไดทางขึ้นชั้นสองอยู่บ่อยครั้งจนผิดสังเกต

แม้ปากจะเอาแต่บ่นว่ารำคาญที่ต้องมารอ แต่ท่าทีกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง และในตอนที่ความอดทนของชายหนุ่มกำลังจะหมดลง ร่างบางก็ปรากฏขึ้นที่ปลายบันได

กุนเชียงอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนน้ำแข็งลงคอ ไม้เมืองเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

ในขณะที่โยชิชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวห้าวในลุคที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

โซดาสลัดเสื้อช็อปตัวโคร่งและกางเกงยีนส์ขาดเข่าทิ้งไป หญิงสาวสวมชุดเดรสเกาะอกและกระโปรงรัดรูปสีดำที่ขับผิวขาวเนียนให้ดูสว่างวาบ เนื้อผ้าแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้าที่ถูกซ่อนมาตลอด

เผยให้เห็นช่วงไหล่กลมกลึงและเนินอกอวบอิ่มที่ดันขอบชุดขึ้นมาอย่างน่ามอง เส้นผมยาวสลวยที่มักจะถูกมัดเป็นหางม้าลวกๆ บัดนี้ถูกดัดลอนคลายปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง

ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด ยัยวิศวะหน้าหวานกลายร่างเป็นแม่เสือสาวสุดเซ็กซี่ที่พร้อมตะครุบเหยื่อแล้ว

โซดาเดินนวยนาดเข้ามาที่โต๊ะ หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เพื่อนทุกคน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวข้างเป้าหมายที่เล็งไว้

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นโลชั่นอ่อนๆ ลอยมากระทบจมูกจนโยชิต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

“มองเหี้ยอะไรกัน ไม่เคยเห็นคนสวยหรือไง” โซดาทักทายด้วยสรรพนามปกติ ขัดกับลุคสุดเซ็กซี่อย่างสิ้นเชิง

“มึงไปโดนตัวไหนมาเนี่ยไอ้โซ ผีเข้าสิงเหรอวะ” กุนเชียงได้สติเป็นคนแรก เอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตา

“วันเกิดทั้งที กูก็ต้องจัดเต็มปะวะ” โซดายักไหล่ ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่คนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งเงียบ “เป็นไง? อึ้งในความสวยของกูเลยดิไอ้โย”

โยชิดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มกระแอมในลำคอก่อนจะปั้นหน้ากวนประสาทตามสไตล์ สายตาคมกริบกวาดมองสัดส่วนของเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

“แต่งตัวอะไรของมึง ขโมยชุดหลานมาใส่เหรอ” คำพูดร้ายกาจถูกพ่นออกมาเพื่อกลบเกลื่อนอาการเสียศูนย์ “รัดขนาดนี้หายใจออกปะเนี่ย นั่งดีๆ ระวังนมปลิ้นล่ะ”

“ไอ้เชี่ยนี่! ปากหมาตลอดเวลาเลยนะมึง พูดจาหวานๆ ใส่กูสักครั้งไม่ได้ไง” โซดาเบ้ปาก หญิงสาวไม่ได้เก็บคำพูดประชดประชันนั้นมาใส่ใจ เพราะรู้ดีว่าคนข้างๆ กำลังรักษาฟอร์ม

การปรากฏตัวของโซดาดึงดูดสายตาหนุ่มๆ โต๊ะรอบข้างได้เป็นอย่างดี หลายคนพยายามส่งแก้วมาชน แต่โยชิกลับทำหน้าที่ไม้กันหมาด้วยการตวัดสายตาดุดันไปมองจนพวกนั้นต้องถอยทัพกลับไป

โซดาลอบยิ้มสะใจ หญิงสาวเริ่มแผนการขั้นต่อไปด้วยการชงเหล้าเข้มๆ ให้ตัวเองแล้วกระดกรวดเดียวหมดแก้ว

“เบาหน่อยมึง พึ่งมาถึงเดี๋ยวก็ภาพตัดหรอก” ไม้เมืองเอ่ยเตือนเมื่อเห็นเจ้าของวันเกิดกระดกช็อตใหญ่ติดกันถึงสามแก้ว

“วันเกิดกูทั้งที วันนี้ไม่เมาไม่กลับเว้ย” โซดาชูแก้วขึ้นสูง หญิงสาวเริ่มแกล้งทำเสียงยานคางและทำตัวโอนเอนไปมา

บรรยากาศกำลังสนุกสนานจนกระทั่งแขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ

จีน่า ดาวคณะบริหารธุรกิจในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหยุดยืนข้างโซฟาฝั่งโยชิ หญิงสาวจงใจย่อตัวนั่งตักคาสโนว่าหนุ่มช้าๆ มือทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาอย่างจู่โจม

“พี่โยชิคะ บังเอิญจังเลยค่ะ จีน่ามากับเพื่อนโต๊ะนู้น ขอชนแก้วหน่อยนะคะ” เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยอย่างยั่วยวน

โซดากำแก้วเหล้าในมือแน่น ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง แต่ก่อนที่เธอจะได้ออกโรงบวก พะพายที่นั่งเงียบมาตลอดก็ขยับตัวเสียก่อน

“โต็ะนี้ไม่รับเชิญคนนอกนะคะน้อง” พะพายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แรงสำหรับคนฟัง เธอดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย “แล้วพวกเราก็กำลังดื่มฉลองวันเกิดของเพื่อนพี่อยู่ ถ้าอยากชนแก้ว รบกวนกลับไปชนที่โต๊ะตัวเองนะคะ”

จีน่าหน้าเจื่อนลงทันที ดาวคณะหันไปมองโยชิเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงหมุนแก้วเหล้าในมือเล่นโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

“ตามที่เพื่อนพี่บอกครับน้อง โต๊ะนี้ไม่รับแขกนอก” ไม้เมืองเห็นสถานการณ์ตึงเครียดจึงช่วยสมทบอีกแรง

เมื่อโดนเพื่อนสนิทของเป้าหมายสกัดดาวรุ่งแบบไร้เยื่อใย จีน่าจึงทำได้เพียงกระทืบเท้าแล้วเดินสะบัดหน้ากลับไปที่โต๊ะตัวเอง

โซดาลอบส่งนิ้วโป้งให้พะพายใต้โต๊ะ เพื่อนตัวเล็กพยักหน้ารับบางๆ อย่างรู้กัน

เมื่อเสี้ยนหนามถูกกำจัด โซดาก็สานต่อแผนลวงทันที หญิงสาวกระดกเหล้าเข้าปากอีกหลายแก้ว ก่อนจะแกล้งทิ้งตัวลงพิงไหล่กว้างของโยชิอย่างหมดสภาพ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นน้ำหอมตีเข้าจมูกอย่างจัง

“เฮ้ย! ไอ้โซ! เมาแล้วก็นั่งดีๆ ดิวะ ตัวหนักฉิบหาย” โยชิบ่นอุบอิบ

ชายหนุ่มพยายามใช้มือดันหัวเพื่อนสาวออก แต่โซดากลับยิ่งซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอแกร่งมากขึ้น แขนเรียวตวัดกอดรอบเอวเพื่อนชายอย่างโจ่งแจ้ง

“งืมมม กูไม่ได้เมา กูยังไหว” โซดาแกล้งพูดเสียงอ้อแอ้ หลับตาพริ้มซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้แนบชิดอกกว้าง

กุนเชียงมองสภาพเพื่อนสาวแล้วส่ายหน้า “สภาพนี้ไม่รอดแล้วว่ะ กูว่าพามันกลับเถอะ พึ่งจะเที่ยงคืนเอง หมดกันปาร์ตี้กู”

“งั้นแยกย้ายเลยแล้วกัน” ไม้เมืองสรุป “กูกับไอ้เชียงจะไปส่งพายที่หอ ส่วนมึงไอ้โย มึงแบกไอ้โซกลับไปเลย คอนโดเดียวกันนี่”

“อ้าว! ทำไมต้องเป็นกูวะ มึงดูชุดมันดิ รัดเป็นแหนมขนาดนี้กูจะแบกยังไง” โยชิโวยวาย

“อย่าเรื่องมากน่า มึงกินน้อยสุดแถมอยู่คอนโดเดียวกับมันอีก แบกมันขึ้นรถกลับไปด้วยเลย” ไม้เมืองตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปเก็บของเตรียมตัวกลับ

โยชิถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ชายหนุ่มมองร่างนุ่มนิ่มที่หลับสนิทอยู่บนอกตัวเองอย่างรู้สึกหงุดหงิดปนประหม่า

มือหนาค่อยๆ ช้อนใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ก่อนจะออกแรงอุ้มร่างแม่เสือสาวขึ้นในท่าเจ้าสาว ท่ามกลางสายตาของเพื่อนในกลุ่มที่มองตามอย่างโล่งใจ

ตลอดทางเดินไปยังลานจอดรถ โซดาแกล้งทำตัวอ่อนปวกเปียกเป็นภาระขั้นสุด

หญิงสาวซุกหน้าซบกับแผงอกกว้าง สูดดมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เธอหลงใหลเข้าเต็มปอด

โยชิบ่นพึมพำตลอดทางเรื่องน้ำหนักตัวของเธอ แต่ท่อนแขนแกร่งกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนนั้นจะหลุดมือ

รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดในชั้นใต้ดินของคอนโดหรู โยชิจัดการแบกร่างที่แกล้งหมดสติของเพื่อนสาวขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นสิบห้า

ชายหนุ่มล้วงคีย์การ์ดจากกระเป๋าสะพายของโซดามาแตะปลดล็อกประตูห้องอย่างทุลักทุเล

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก โยชิก็เดินตรงดิ่งไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซซ์กลางห้อง ชายหนุ่มทิ้งร่างของเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่ไยดีนัก ก่อนจะยืนเท้าเอวหอบหายใจออกมายาว

“แม่ง! หนักฉิบหาย กินเหล้าหรือกินหมูเข้าไปวะเนี่ย” โยชิบ่นเบาๆ

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าผาก สายตาคมกริบหลุบมองคนที่นอนคุดคู้บนเตียง ชุดเดรสร่นขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาวเนียน เขากลืนน้ำลายลงคอ รีบดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมทับร่างบางไว้เพื่อตัดปัญหา

เมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวแสบนอนหลับสนิทไปแล้ว ชายหนุ่มจึงหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเองซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองห้อง

ทว่ายังไม่ทันที่คาสโนว่าหนุ่มจะได้ก้าวเดิน ฝ่ามือเรียวของคนที่สมควรจะนอนหลับสนิทก็คว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อของเขาอย่างแรง

แรงกระชากจากด้านหลังทำให้โยชิเสียการทรงตัว ชายหนุ่มล้มหงายลงไปบนเตียงนุ่มทาบทับร่างของคนแกล้งเมาเข้าอย่างจัง

โยชิเบิกตากว้าง รีบพลิกตัวกลับเพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับคนใต้ร่างจนแบบเป็นแผ่นเกี๊ยว

แต่เมื่อชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าของคนที่อยู่ใต้ร่างชัดๆ เขากลับพบว่าเปลือกตาที่เคยปิดสนิทบัดนี้เปิดกว้าง นัยน์ตาคู่สวยไร้ซึ่งแววตาของคนเมามาย มีเพียงประกายความเจ้าเล่ห์และความต้องการที่ปิดไม่มิด

โซดายกยิ้มอย่างพอใจ รีบพลิกตัวตวัดขาเรียวขึ้นคร่อมทับหน้าขาแกร่งอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนสถานะจากผู้ถูกล่าเป็นผู้ล่าในชั่วพริบตา

สองแขนเรียวสอดคล้องลำคอหนา โน้มหน้าเขาไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน

“จะรีบไปไหนล่ะ... ไอ้โยเพื่อนรัก” น้ำเสียงห้าวหาญที่มักจะใช้ด่าทอ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแหบพร่าและยั่วยวน

“คืนนี้... ยังอีกยาวนะมึง”

..............................

ตายแล้วลูกสาว ขึ้นไปคร่อมทับแบบนั้น ต้าวโยชิจะเอาตัวรอดยังไงล่ะทีนี้

แผนลวงสอยคาสโนว่าแบบนี้ เล่นเอาเสือร้ายอย่างต้าวโยชิถึงกับเสียหลักล้มตึงคาเตียงไปเลยนร้า

ใครรอฉากมัดมือชกแบบแซ่บๆ เตรียมถังออกซิเจนรอไว้เลยค่ะ

แต่ที่แน่ๆ ขอคอมเม้นให้กำลังใจลูกสาวหน่อยจ้า ?

หากได้กำลังใจดี ตอนต่อไปอาจตามมาติดๆ นร้า