ตอนที่ 9 น้ำใจเพื่อน

บัวบุษยาและสามีก็ตัดสินใจเดินทางตรวจพร้อมกัน ภายในห้องตรวจที่เงียบสงบและสะอาดตา บัวบุษยานั่งกุมมือสามีแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือดด้วยความกังวล ขณะที่นายแพทย์หนุ่มกำลังพินิจพิเคราะห์ผลตรวจเลือดและอัลตราซาวนด์บนหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“จากผลตรวจฮอร์โมนและสภาพผนังมดลูกของคุณบัว…” หมอถอนหายใจเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสอง

“คือหมอพบภาวะความผิดปกติเกี่ยวกับรังไข่ ซึ่งทำให้โอกาสในการตั้งครรภ์ด้วยวิธีธรรมชาติของคุณบัวกับสามี อาจจะมีโอกาสติดน้อยครับ”

ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกลางวันแสกๆ บัวบุษยาตัวชาไปทั้งตัว นัยน์ตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น คเชนทร์รีบดึงร่างภรรยาเข้ามากอด ฝ่ามือหนาลูบหลังเธอเบาๆ แต่แววตาของเขากลับไหววูบด้วยความผิดหวังที่ลึกซึ้ง

“แล้ว… ไม่มีทางออกอื่นเลยเหรอครับคุณหมอ” คเชนทร์เอ่ยถามเสียงเครียด

“มีครับ… หนทางเดียวที่เป็นไปได้คือ การทำเด็กหลอดแก้ว หรือ IVF โดยใช้ไข่ของคุณบัวบุษยาผสมกับเชื้อของคุณคเชนทร์ แล้วให้คนอื่นช่วยตั้งครรภ์แทน หรือที่เรียกว่าการอุ้มบุญนั่นแหละครับ” แม้จะเป็นหนทางอันริบหรี่ แต่บัวบุษยาก็พร้อมจะไขว่คว้ามันไว้เพื่อครอบครัว ในหัวของเธอตอนนี้มีเพียงเพื่อนรักเท่านั้นที่เธอนึกถึงเป็นคนแรก

เย็นวันนั้น

ด้วยความเคว้งคว้างและต้องการที่ปรึกษา บัวบุษยาจึงนัดพราวพิลาศ มานั่งคุยกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง พราวพิลาศที่เพิ่งจะเลิกงานก้าวเข้ามาด้วยชุดเดรสสั้นขับผิวขาวผ่อง ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มอย่างประณีต แต่แววตาของเธอกลับแฝงความเหนื่อยล้า เพราะกำลังตกงานและเผชิญปัญหาหนี้สินอย่างไร้ทางออก

“เรื่องหนี้สิน แกหยิบยืนฉันนะ ไม่ต้องกังวลหรอกพราว” บัวบุษยารีบบอกเพื่อนรัก

“ฉันเกรงใจแกว่ะ บัว ตั้งหลายครั้งหลายคราแล้วที่แกช่วยฉัน”

“แล้วนี่แกจะหางานที่ไหน”

“ยังไม่รู้เลย”

หลังจากพูดคุยกันได้พักใหญ่ บัวบุษยาก็ตัดสินใจเล่าเรื่องราวความอัดอั้นตันใจของตัวเองบ้างเกี่ยวกับการหาคนอุ้มบุญ

“พี่บี๋เค้าเป็นหมันหรือเปล่า” พราวพิลาศถามขึ้น

“ไม่หรอกฉันพาพี่บี๋ไปตรวจแล้วเค้าปกติดี มันเป็นที่ร่างกายฉันเนี่ยแหละ”

“ฉันเคว้งมากเลยพราว… ไม่รู้จะหันไปพึ่งใครดี”

พราวพิลาศชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบ เธอมองเพื่อนรักด้วยแววตาที่เห็นอกเห็นใจ

และในช่วงเวลาที่เธอกำลังตกอับและต้องการเงินก้อนโต การรับจ้างอุ้มบุญให้เพื่อนรักย่อมแลกมาด้วยผลตอบแทนเพื่อให้เธอเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์เช่นนี้

ภาพเหตุการณ์ในงานแต่งงานของบัวบุษยาเมื่อหลายเดือนก่อนผุดขึ้นมาในหัว สมัยเรียนพราวพิลาศเคยแอบปลื้มคเชนทร์หนุ่มรุ่นพี่ จนสุดท้ายเขาก็ได้กลายมาเป็นเจ้าบ่าวของเพื่อนสนิท หลังจากนั้นพราวพิลาศก็พยายามตัดความรู้สึกนั้นออกไป

“มันไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอแก…” พราวเอ่ยด้วยความเห็นใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเพื่อนไว้แน่น

“หมอบอกว่าวิธีนี้ดีที่สุด” บัวบุษยาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“แล้วแกคิดไว้หรือยังว่าจะให้ใครมาช่วย…”

“ฉันยังไม่รู้เลย… แต่ถ้าเป็นคนอื่น ฉันก็ไม่กล้าวางใจหรอก” บัวเม้มปากแน่น มองเพื่อนด้วยความหวัง

“พราว… แก… แกพอจะช่วยฉันได้ไหม แกคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุดนะพราว” พราวพิลาศนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ

“ถ้ามันจะช่วยทำให้ครอบครัวของแกสมบูรณ์… ฉันก็ยินดีนะบัว เพื่อเพื่อน ฉันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว” คำตอบรับนั้นทำให้บัวบุษยาโผเข้ากอดเพื่อนรักด้วยความซาบซึ้ง

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมระย้าสะท้อนผิวน้ำในอ่างอาบน้ำหรูขนาดใหญ่ ฟองฟูฟ่องสีขาวละเอียดลอยเคลียคลอเรือนร่างเปลือยเปล่าของสองสามีภรรยา บัวบุษยาเอนกายพิงแนบชิดกับอกแกร่งกำยำของคเชนทร์ ไออุ่นจากอ่างน้ำวนช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าของร่างกาย ทว่าในอกของเธอกลับอบอวลไปด้วยความหวังระลอกใหม่ที่กำลังเอ่อล้น

“เรื่องอุ้มบุญ… ตอนนี้บัวหาคนที่จะช่วยเราได้แล้วนะคะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน พลางหันไปมองหน้าสามีด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข

คเชนทร์ชะงักมือที่กำลังลูบเส้นผมยาวสลวยของภรรยา ดวงตาคมกริบก้มลงมองเธอด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น

“จริงเหรอ ใครกันบัวที่ยอมช่วยเรา”

“ยัยพราวค่ะ... เพื่อนสนิทของบัวเอง” บัวบุษยาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความซาบซึ้งใจ

“อ๋อ… พราวเองเหรอ พี่ก็คิด ๆ ไว้เหมือนกัน แต่ยังไม่ได้ถามบัวเลย” คเชนทร์ทวนชื่อนั้นเบา ๆ ในลำคอ ประกายความคิดบางอย่างวับขึ้นในแววตาคม ทว่าเขาก็เก็บซ่อนอาการไว้อย่างแนบเนียน

“แต่บัวมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องพี่บี๋ค่ะ...” เธอกล่าวต่อ มือเรียวบางค่อย ๆ เอื้อมลงไปใต้ผิวน้ำเพื่อรูดรั้งท่อนเอ็นแกร่งของเขาเบา ๆ เป็นเชิงออดอ้อนและขอร้องในคราวเดียวกัน

“อะไรเหรอบัว บอกพี่มาสิ”

“พี่บี๋ช่วยรับเพื่อนของบัวเข้าทำงานที่โรงแรมของเราได้มั้ยคะ ตำแหน่งอะไรก็ได้… ตอนนี้พราวมันกำลังตกงาน มันเคว้งมากเลยตอนนี้ บัวสงสารเพื่อนค่ะ”

เมื่อได้ยินชื่อเพื่อนสนิทของภรรยาและคำขอร้องที่ประจวบเหมาะ ประกายความเจ้าเล่ห์ก็ฉายชัดขึ้นในแววตาของชายหนุ่ม คเชนทร์รีบพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เคลือบแฝงความหมายลึกซึ้ง

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ… ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยพราวก็เป็นเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้ อีกอย่างถ้าเค้ายอมตั้งท้องลูกของเราจริงๆ เราก็ควรจะดูแลเค้าให้เต็มที่ จริงมั้ย”

“แล้วเพื่อนบัวอยากจะทำงานตำแหน่งอะไรล่ะ พี่จะได้หาให้” คเชนทร์ถามต่อ ขณะที่มือหนาที่โอบเอวบางค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาสัมผัสเนินอกอวบอิ่มที่ปริ่มอยู่เหนือผิวน้ำ

“ตำแหน่งอะไรก็ได้ค่ะ… พราวบอกว่าไม่เกี่ยง ขอแค่มีงานทำก็พอ” บัวบุษยาตอบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

ในจังหวะนั้นเอง คเชนทร์ก็เริ่มนวดคลึงเต้านมเต่งตึงของเธออย่างช้า ๆ สลับกับการใช้นิ้วบดขยี้ติ่งปลายยอดถันที่แข็งขืนสู้มือ จนบัวบุษยาเผลอสะดุ้งแอ่นอกรับสัมผัสอันวาบหวาม พร้อมกับหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมา

“อื้อ!!… พี่บี๋อ่า คืนนี้ไม่ได้นะคะ บัวเป็นเมน…” เธอบอกพลางเอียงคอซบลงกับไหล่กว้างของสามี ในขณะที่มือของเขายังคงปรนเปรอความสุขให้เธอไม่หยุดยั้ง

คเชนทร์เงยหน้าขึ้นนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติที่สุด

“งั้นให้พราวมาเป็นผู้ช่วยพี่ดีกว่า เดี๋ยวพราวท้องโตพี่จะได้ดูแลเธอใกล้ ๆ เพื่อเจ็บท้องคลอดจะได้พาไปหาหมอทัน”

“อื้ม...ก็ดีนะคะ งั้นเดี๋ยวอาบน้ำเสร็จ บัวขอโทรบอกเพื่อนนะคะ” คำตอบของภรรยาทำให้รอยยิ้มของคเชนทร์ยิ่งกว้างขึ้น

มือหนาที่โอบกอดเอวบางไว้ค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาสัมผัสเนินอกอวบอิ่มที่ปริ่มอยู่เหนือผิวน้ำ ปลายนิ้วอุ่นร้อนนวดคลึงเต้านมเต่งตึงช้า ๆ สลับกับบดขยี้ติ่งปลายยอดถันที่แข็งขืนสู้มือ จนบัวบุษยาสะดุ้งเฮือกแอ่นอกรับสัมผัส พร้อมส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเสียวซ่านวาบหวาม

“อื้อ!!!... พี่บี๋...” เสียงหวานครางกระเส่า เธอเอียงคอซบลงกับไหล่กว้างของสามี ขณะที่มือหนายังคงปรนเปรอความสุขให้เธอไม่หยุดยั้ง

“คืนนี้บัวเป็นเมนนะพี่”

“พี่รู้ ... พี่รู้ว่าบัวทำให้พี่ได้อยู่แล้ว จริงมั้ย” สามีหนุ่มยิ้มกริ่มก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนขอบอ่าง หยดน้ำไหลร่วงผ่านลำตัวกำยำ บัวบุษยาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะขยับกายเข้าประชิดหว่างขาอย่างรู้งาน

“แค่ออรัลได้มั้ยคะ พี่บี๋” บัวบุษยาเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยแววตาอ้อนวอน

“บัวก็รู้นิ ว่าต้องทำยังไง...หืม์” พูดจบคเชนทร์ก็ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบนขอบอ่างอาบน้ำ ดึงร่างเปลือยเปล่าของภรรยาให้ขยับเข้าประชิดหว่างขาแกร่งที่เปียกชุ่ม

“อีกแล้วเหรอคะพี่บี๋”

“ตรงก้นน่ะดีแล้ว”

“อื้อ!! พี่บี๋อะ”

“บัว!!... คืนนี้พี่อยากผ่อนคลายนะ ถ้าบัวไม่ยอม พี่ขอออกไปซื้อกินได้มั้ยล่ะ”

“ค่ะ ๆ ก็ได้ค่ะ พี่บี๋อะ ต่อรองบัวอยู่เรื่อยเลย” เธอพูดอย่างออดอ้อน แต่ในใจลึก ๆ ก็รู้ดีว่าคเชนทร์มีความต้องการทางกายที่เร่าร้อนและจัดจ้านมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ยามใดที่เธอมีประจำเดือน เขามักจะเบี่ยงเบนความสนใจไปสู่ช่องทางด้านหลังแทน และเธอก็พร้อมจะยินยอมตามใจเขาในทุก ๆ ครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะความรักและความเกรงใจเท่านั้น แต่ลึก ๆ แล้วเธอกลัวเหลือเกินว่าหากเธอขัดขืนหรือบกพร่องเรื่องบนเตียง และปล่อยสามีอาจออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน ถ้าวันหนึ่งเขาติดใจความสุขชั่วคราวนั้นขึ้นมา หรือคบหาผู้หญิงพวกนั้น ตัวเธอจะต้องสูญเสียเขาไปแน่ ๆ