อุ้มบุญซ่อนสวาท

หมู่เกาะน้อยใหญ่ทอประกายระยิบระยับรับแสงสุดท้ายของวัน ท่ามกลางผืนน้ำทะเลสีครามของแหลมพันวา ความเงียบสงบและเป็นส่วนตัวของพูลวิลล่าหรูระดับเวิลด์คลาสบนยอดผาอย่างศรีพันวาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโรแมนติกที่ถูกรังสรรค์ขึ้นมาเพื่อคู่รักโดยเฉพาะ

ที่นี่... ไม่เพียงแต่เป็นรีสอร์ตในฝันที่ใครต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะมาเยือน แต่ยังเป็นหนึ่งในธุรกิจในเครือของตระกูลใหญ่อย่างอภิมหามนตรี ที่มอบสิทธิพิเศษและเนรมิตห้องพักส่วนตัววิวพาโนรามา 300 องศาให้ทั้งคู่ได้มาดื่มด่ำช่วงเวลาฮันนีมูนอย่างเต็มอิ่ม ซึ่งเป็นอีกหนึ่งธุรกิจทัวร์และโรงแรมเครือญาติของฝั่งเจ้าบ่าวอย่างคเชนทร์ เพราะหลังจากการฮันนีมูนที่นี่แล้วเสร็จ ผู้เป็นสามีจะพาภรรยาบินลัดฟ้าไปสัมผัสความโรแมนติกต่อยังต่างประเทศ

เมื่อย้อนเวลากลับไปในอดีต สมัยที่ทั้งคู่ยังศึกษาอยู่ระดับมหาวิทยาลัย ความสัมพันธ์ของบัวบุษยาและคเชนทร์ไม่ได้เริ่มต้นจากความบังเอิญ แต่ความรักของทั้งคู่ถูกขีดเส้นเอาไว้ล่วงหน้าด้วยผู้ใหญ่ของทั้งสองครอบครัวที่รู้จักมักจี่กันเป็นอย่างดี

ในตอนนั้น ทั้งบัวบุษยาและคเชนทร์ต่างก็ยังโสดสนิทและไม่มีใครในใจ ผู้ใหญ่จึงวางแผนให้ทั้งคู่ทำความรู้จักกันอยู่บ่อยครั้ง เริ่มต้นจากการไปมาหาสู่ การแวะเวียนไปรับไปส่ง หรือการให้คเชนทร์ที่โตกว่าคอยดูแลขับรถไปรับไปส่งที่หอพักนักศึกษา จนกลายเป็นเรื่องปกติที่ค่อยๆ หลอมรวมให้ทั้งสองสนิทสนมกันขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งคืนหนึ่ง... ในช่วงกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย บรรยากาศความสนุกสนาน เสียงดนตรี และความมึนเมาเล็กๆ จากบรรยากาศรอบตัว เป็นสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่เกินเลย

คเชนทร์ในฐานะรุ่นพี่ปีสองและเป็นหนุ่มฮอตประจำคณะ ได้เข้ามาดูแลเทคแคร์บัวบุษยาอย่างใกล้ชิด สายตาคมกริบที่มองมาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ทำให้หัวใจดวงน้อยของสาวปีหนึ่งเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก และในคืนนั้นเอง... ภายใต้ความเงียบสงบของห้องพักส่วนตัวหลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมรับน้อง บัวบุษยาก็สูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับคเชนทร์เป็นครั้งแรก

ในเวลานั้น ความรัก ความตื่นเต้น และความหวาดกลัวเรื่องการตั้งครรภ์ยังรบกวนการใช้ชีวิตคู่ในมหาลัย จนทำให้เธอต้องแอบกินยาคุมฉุกเฉินอยู่บ่อย ๆ แต่หลังจากนั้นมาบัวบุษยาก็เริ่มดูแลตัวเองด้วยการกินยาคุมเป็นประจำในช่วงที่คบหากับคเชนทร์ จนกระทั่งเธอเรียนจบและได้แต่งงานกับเขา

ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า... จากผู้ชายคนแรกในคืนรับน้องวันนั้น จะกลายมาเป็นสามี แต่ช่วงระยะหลัง ๆ มานี้ เธอกลับกลายเป็นคนที่มีปัญหาเรื่องร่างกายในวันที่อยากจะมีลูกให้เขามากที่สุด

ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกึ่งคาเฟ่สุดหรูอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบด ทว่าความรู้สึกภายในใจของบัวบุษยากลับตึงเครียดและอัดแน่นไปด้วยความกังวล เธอยกแก้วกาแฟร้อนขึ้นจิบ พลางมองเพื่อนสนิทอย่างพราวพิลาศที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และเล่าถึงปัญหาครอบครัวที่กำลังเผชิญ

“สรุปว่าแกเลิกกินยาคุมมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว”

“อือ”

“แต่อยากรู้ว่าทำไมถึงยังไม่ท้องสักที”

“อือ”

“เป็นไปได้ยังไงวะ”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... นี่ฉันกลุ้มใจมากเลย” บัวบุษยาถอนหายใจยาว

“พี่บี๋เขาอยากมีลูกใจจะขาด สั่งให้ฉันเลิกกินยาคุมมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว... หรือเป็นเพราะฉันกินยาคุมติดต่อกันมานานหลายปีจนฮอร์โมนมันรวนไปหมดแล้วว่ะแก”

“อืม... ก็อาจจะเป็นไปได้นะ หรือบางทีไม่แกก็พี่บี๋อาจจะเป็นหมัน” พราวพิลาศตั้งข้อสังเกต

“นั่นสิ ฉันถึงอยากตรวจไง ถ้าฉันเป็นหมันมีลูกให้เค้าไม่ได้ ฉันจะเอาไงดีวะ” บัวบุษยาถอนหายใจ สีหน้าฉายแววความอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิม

“แล้วแกไม่คิดบ้างเหรอว่า อาจจะเป็นเพราะพี่บี๋ของแกนั่นแหละที่เป็นหมัน”

“ฉันไม่กล้าบอกให้เค้าไปตรวจหรอก ตรวจเองดีกว่า”

“แต่มันมีอีกอย่างน่ะสิ ที่ฉันก็ยังเป็นกังวล” เสียงของบัวบุษยาแผ่วลงเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้

“อะไรเหรอบัว”

“คือช่วงหลังๆ มานี้ เวลามีอะไรกับพี่บี๋... ฉันรู้สึกเจ็บมากเลยอะแก บางครั้งมันเจ็บจนแทบทนไม่ไหว”

พราวพิลาศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสวยคมวาววับขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความสนใจในเรื่องบนเตียงของเพื่อน

“เฮ่ย!!..จริงดิ งั้นฉันว่าแกตัดสินใจถูกแล้วล่ะ ที่มาตรวจวันนี้ ขืนปล่อยไว้นานไม่ดีแน่” พราวพิลาศบอกเพื่อน

“แกอย่าบอกใครนะ....ว่าฉันมาตรวจน่ะ ถ้ารู้ถึงหูพี่บี๋เค้าต้องโกรธฉันแน่ ๆ”

“เรื่องแค่นี้ทำไมต้องโกรธกันด้วยวะ ความจริงแกน่ะ ต้องบอกเค้าด้วยซ้ำ เค้าจะได้ระวังไง”

“ฉันไม่กล้าบอกเค้าหรอก กลัวจะไปทำลายความสุขเรื่องบนเตียงของเขา”

“โธ่เอ๊ย!! บัว เรื่องบนเตียงมันต้องเปิดอกคุยกันสิวะ”

“โอเค ๆ เดี๋ยวฉันไปรอซักประวัติก่อนนะ น่าจะใกล้ถึงคิวแล้ว”

“ก็ไปด้วยกันสิ แกชวนฉันมาเป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ จะไปคนเดียวได้ยังไงหึ!!”

“ขอบใจมากนะพราว ที่วันนี้แกหยุดงานมาเป็นเพื่อนฉัน”

“คิดมากน่า เราเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาลยันมหาลัย เรื่องแค่นี้ฉันช่วยแกได้สบายอยู่แล้ว”

บัวบุษยาเดินก้าวออกมาจากร้านกาแฟด้วยความรู้สึกประหม่าและกระอักกระอ่วนใจอย่างที่สุด การมาปรึกษาแพทย์เรื่องอาการเจ็บปวดจนไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์กับสามีได้อย่างปกติ เป็นเรื่องที่เธออยากเก็บเอาไว้เป็นความลับ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากบอกให้คเชนทร์สามีสุดที่รักรับรู้ เพราะกลัวเขาจะคิดมากเรื่องความสุขบนเตียง

หลังแต่งงานมาได้เดือนกว่า ๆ เธอพยายามปล่อยตัวปล่อยใจให้พร้อมสำหรับการตั้งครรภ์และตั้งใจปั๊มทายาทตามที่สามีต้องการ แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายกลับเป็นอุปสรรคขัดขวางทุกอย่างเอาไว้จนเธอเริ่มเคว้งคว้าง

แผนกสูตินารีเวช

บัวบุษยานั่งรออยู่หน้าห้องตรวจด้วยหัวใจที่เต้นรัว มือเรียวเล็กบีบเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความตื่นเต้น

“แกจะไปฮันนีมูนกับพี่บี๋วันไหนเหรอ...” พราวพิลาศเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเบา ๆ ระหว่างนั่งรอ

“ก็รอพี่บี๋เคลียร์งานที่โรงแรมอยู่น่ะ เพิ่งจะได้เลื่อนตำแหน่งด้วย งานก็เลยเยอะเป็นเท่าตัวเลย” บัวบุษยาหันมาตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ

“เคลียร์เสร็จคงได้บินแหละ แต่แพลนเอาไว้ว่าจะไปแถว ๆ ภูเก็ตก่อน... แล้วค่อยบินไปเที่ยวยุโรปกันยาว ๆ”

“ไปภูเก็ตด้วยเหรอ แล้วไปเมื่อไหร่ล่ะ”

“ที่คุยกับพี่บี๋เอาไว้ ก็คงอาทิตย์หน้านี่มั่ง... เห็นเค้าว่างั้นนะ ฉันก็แล้วแต่พี่บี๋เค้าแหละ”

“ถึงคิวซักประวัติแล้ว ไปสิ” พราวพิลาศบอกเพื่อนเมื่อได้ยินพยาบาลหน้าห้องเรียกชื่อบัวบุษยา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ แต่ก็ต้องใจหายแวบเมื่อเดินไปเห็นป้ายชื่อของหมอประจำห้องตรวจ นายแพทย์ราเมศวร์ อัศวเมธี