อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา

จอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว แสดงความคิดเห็น : [นิยายฮาเร็มแต่ไม่ติดคำเตือนไว้สักบรรทัดใช้ได้ที่ไหน พระเอกห่วยแตก มักมากหลายใจ ไม่เป็นซิฟิลิสตายก็บุญแล้ว]

นามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ ตอบกลับความคิดเห็นจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว : [ไรต์ผิดไปแล้วได้โปรดให้อภัยไรต์เถอะ ว่าแต่…ไม่ลองเปิดใจแนวนี้บ้างเหรอ รับรองจะติดใจนะ]

จอมยุทธ์หญิงเจียวเจียวตอบกลับความคิดเห็นนามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ : [ไม่ชอบ ขอบายค่ะ แต่ถ้าไรต์เขียนนิยายรักเดียวเมื่อไหร่จะอภัยให้ก็ได้]

นามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ ตอบกลับความคิดเห็นจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว : [ว้า…แย่จัง ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณนักอ่านเขียนอ่านเองแล้วล่ะ ไรต์ก็อยากรู้ว่าโลกนี้ยังมีคนรักเดียวใจเดียวอยู่จริงหรือเปล่า]

“หน็อย…นักเขียนคนนี้เกิดมาคงไม่รู้จักความรัก เลยเขียนให้พระเอกมักมากขนาดนี้ ได้เลยเดี๋ยวแม่เจียวเจียวจัดให้”

หลานอวิ๋นเจียวเป็นนักกีฬาแม่นปีนหญิงระดับเหรียญทองปีสามจากมหาลัยชื่อดัง ใครจะรู้ว่าเวลานี้เธอกำลังใส่อารมณ์ที่เดือดปะทุลงบนปลายนิ้ว

และนี่คืองานอดิเรกอันดำมืดที่อยู่เบื้องหลังนักกีฬาหญิงใบหน้าจิ้มลิ้มทั้งยังมากความสามารถ ซึ่งไม่ใช่การจับกระบอกปืนอย่างที่ใครคิด เพราะสิ่งที่หลานอวิ๋นเจียวชอบจนเป็นชีวิตจิตใจนั่นก็คือการอ่านนิยาย

บรรดานิยายที่หลานอวิ๋นเจียวถูกจริตที่สุดคือนิยายรักจีนโบราณพระเอกรักเดียวธงเขียวจนสว่าง ทว่าวันนี้เธอดันพลาดไปอ่านนิยายเรื่องหนึ่งจนทำให้อารมณ์บูด เพียงเพราะโดนคำโปรยตกเข้าให้

นึกไม่ถึงอ่านไปอ่านมาก็เพิ่งรู้ว่ามันคือนิยายฮาเร็ม มิน่าล่ะเธอถึงได้กลิ่นตุ ๆ ถ้านักเขียนติดคำเตือนสักประโยคเธอจะไม่วีนเลยสักแอะ

หลานอวิ๋นเจียวรัวนิ้วบนแป้นต่อไปไม่ยั้ง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้รู้จักความรักอันถ่องแท้ด้วยซ้ำ ที่จริงเธอก็แค่มีรสนิยมชื่นชมคนรักเดียวเท่านั้น

แต่การที่นักเขียนทำแบบนี้เท่ากับหยามความรู้สึกเธอชัด ๆ ใครจะรับผิดชอบความรู้สึกที่สูญเสีย ดังนั้นเธอจึงระบายมันออกมาทางคอมเมนต์อย่างดุเดือด เพียงเพราะต้องการเอาจิตวิญญาณผู้ยึดมั่นในรักเดียวของจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียวคืนมา

คลิก!

คลิก!

คลิก! คลิก! คลิก! คลิก! คลิก!…

“เอ๊ะ! เอ๋…ทำไมแสดงความคิดเห็นไม่ได้แล้วล่ะ คอมพังเหรอ หรือเน็ตกาก ก็จ่ายค่าเน็ตแล้วไม่ใช่รึไง”

ติ้ง!

[เชื่อมต่อสำเร็จ]

“ห้ะ!?”

วืด…

จู่ ๆ ร่างของหญิงสาวก็ถูกดึงเข้าไปข้างในจอคอม หลานอวิ๋นเจียวตาโตด้วยความตื่นตะลึง

“เกิดอะไรขึ้น เหวอ…”

[ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกนิยายมิติคู่ขนาน ท่านได้รับคัดเลือกให้สวมบทบาทนางเอกเป็นกรณีพิเศษ เนื่องจากเราเห็นแก่จิตใจอันงดงามต่อรักแท้ของท่าน ดังนั้นเราหวังว่าท่านจะผ่านบททดสอบได้อย่างราบรื่น นับจากนี้จงพลิกชะตารักของพระเอกกับตัวท่าน หวังว่าท่านจะทำสำเร็จได้พบกับรักแท้ชั่วนิจนิรันดร์]

“หา…อะไรนะ!? ดะ…เดี๋ยวสิโว้ย…”

พรึบ!

ไม่ทันโต้กลับ ร่างที่นิ่งคว้างกลางอากาศก็เริ่มจมดิ่งลงอีกครั้ง ประหนึ่งกำลังตกลงหุบเหว แขนทั้งสองวาดไปมาดุจลูกนกสยายปีกฝึกบิน เปลือกตาบางปิดแน่นด้วยหัวใจเต้นถี่ระรัว

ไม่รู้ข้างล่างสภาพเป็นเช่นไร หากตกลงไปร่างจะแหลกสมองจะไหลออกมาหรือเปล่า ทว่ายามนี้เธอทำได้เพียงสวดภาวนาหวังจะรอดพ้นจากการมุ่งสู่ประตูผี

เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นจริงก็ดีหรือฝันก็ช่าง ถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่อยากตายทั้งที่อายุยังน้อย สวรรค์โปรดเมตตาส่งเธอไปที่ใดก็ได้ ขอเพียงชีวิตนี้ยังไม่ดับสลายก็พอ

ตุ้บ!!

แอ่ก!

“โอ๊ย…เจ็บชะมัดยาด”

“ตายจริงคุณหนู บ่าวบอกแล้วว่าอย่าปีนท่านก็ไม่เชื่อ คนมองเต็มไปหมดแล้ว รีบลุกขึ้นเร็วเจ้าค่ะ”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันควัน เปลือกตาบางกะพริบถี่ “ใคร? ที่ไหน?” หลานอวิ๋นเจียวยกแขนของตนขึ้นสำรวจ “เรายังไม่ตาย”

หญิงสาววัยกระเตาะที่ร้องเรียกเมื่อครู่ชะโงกหน้ามองคนที่ยังนอนแผ่หลาอยู่กลางพื้นหญ้าตาปริบ ๆ พลางยื่นมือส่งให้ “คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือไม่ มาเจ้าค่ะ บ่าวช่วย”

คิ้วสวยเคลื่อนเข้าหากันแช่มช้า หลานอวิ๋นเจียวกวาดสายตาสำรวจโดยรอบ ทุกอย่างที่นี่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย หนำซ้ำการแต่งกายของผู้คนก็ยังดูประหลาด ดูเหมือนพวกเขาไม่เพียงมองมาที่เธอเท่านั้น สายตาพวกเขากำลังดูแคลนและหัวเราะเยาะเธอราวกับตัวตลก

‘คนพวกนี้แต่งตัวอย่างกับซีรีส์ย้อนยุคเลย’ หลานอวิ๋นเจียวปะติดปะต่อเรื่องราวที่หลงเหลือในคลังสมอง พลางลดตามองเสื้อผ้าที่ตนสวมใส่

“เราก็ใส่ชุดโบราณเหมือนกันหรอกหรือ คงไม่ได้ฝันหรอกนะ” ร่างระหงดีดกายลุกพรวดลืมเลือนความเจ็บ

เด็กสาวตรงหน้าถึงกับผงะจนแทบหงายเงิบ

“น้องหญิง เจ้าจะบอกว่าฝันได้อย่างไร ก็เมื่อครู่เจ้าจงใจปีนต้นไม้เพราะอยากได้ก้านอิงฮวาที่งามที่สุดไปมอบให้ท่านอ๋อง โชคดีเพียงใดที่เจ้าไม่ตกลงมาแข้งขาหัก หากยังไม่รีบกลับจวนตอนนี้เกรงว่าท่านย่าจะต้องโบยเจ้าจนหลังขาด”

หลานอวิ๋นเจียวใจเต้นระส่ำ เสียงในหัวอื้ออึงไปเสียหมด

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวฟาดหน้าของตนเสียงดังสนั่น ผู้คนที่รายล้อมอยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึง

“คุณหนูสามนางคงไม่ตกต้นไม้จนสมองเพี้ยนไปแล้วกระมัง อยู่ ๆ ก็ตบหน้าตัวเองดังฉาด พอกลับจวนไปนางคงไม่คิดใส่ความคุณหนูใหญ่หรอกนะ” เสียงหญิงสาวผู้หนึ่งแว่วขึ้น

หลานอวิ๋นเจียวหน้ากระตุก เธอนิ่งไปราวกับร่างนั้นถูกแช่แข็ง

“ขออภัยทุกท่าน น้องหญิงสามของข้าหัวรั้นไม่ประสา ถึงกระนั้นนางก็มิเคยให้ร้ายผู้ใด” หญิงสาวใบหน้าพริ้มเพราผู้มีรอยยิ้มดุจแม่นางดอกบัวขาวยิ้มเอ่ย

หลานอวิ๋นเจียวเหลียวมองอีกฝ่าย 'ผู้หญิงคนนี้กำลังปกป้องเราเหรอ' กระทั่งอีกฝ่ายหันมาสบสายตากับเธอ กลิ่นอายบางอย่างกลับพุ่งเข้ามา หลานอวิ๋นเจียวผงะ 'ไม่ใช่ เธอกำลังสร้างภาพอยู่ต่างหาก'

เสียงวิจารณ์เริ่มดังระงม คุณหนูสามหลานอวิ๋นเจียวเกิดจากครรภ์ของฮูหยินเอกจึงถูกตามใจจนเสียคน ส่วนคุณหนูใหญ่เช่นหลานพินถิงเกิดจากฮูหยินรองแม้เกิดก่อนก็ไม่มีผลต่อสถานะ ลูกของฮูหยินรองไหนเลยจะทัดเทียมฮูหยินเอกได้

หลานพินถิงรุดเข้ามาช่วยประคองหลานอวิ๋นเจียวให้ทรงตัวขึ้น ทั้งยังช่วยจัดแจงเสื้อผ้าของน้องสาวด้วยความใส่ใจ

“คุณหนูใหญ่งดงามเพียบพร้อม น่าเสียดายที่มีน้องสาวม้าดีดกะโหลก หนำซ้ำยังบ้าผู้ชายอีก พี่กับน้องอย่างไรนิสัยกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว ข้าว่าคนที่ควรเกิดจากฮูหยินเอกควรจะเป็นคุณหนูใหญ่เสียมากกว่า คุณหนูสามแม้แต่ลูกอนุก็ยังไม่คู่ควร”

ในตอนนี้หลานอวิ๋นเจียวยังไม่เข้าใจสถานการณ์มากนักหรอก ทว่าหญิงคนนี้จงใจกล่าวส่อเสียดให้เธอได้ยินอย่างแน่นอน หลานอวิ๋นเจียวตวัดตามองเข้ม คนที่พูดลอยลมเมื่อครู่ถึงกับผงะ เพราะสายตาของคุณหนูสามที่นางเอ่ยถึงนั้นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

“ท่านอ๋องที่พูดถึงเมื่อครู่ คงไม่ใช่หานเซียนอ๋องหรอกนะ”

หลานพินถิงช้อนตาขึ้นแช่มช้า กล่าวอย่างพินอบพิเทา “หากมิใช่หานเซียนอ๋องจะเป็นผู้ใดไปได้ ในเมื่อเจ้าชอบเขาถึงเพียงนั้น กลับจวนกันเถิด เจ้าอยู่นานไม่ได้แล้วเกรงว่าผู้คนจะนินทาจนสนุกปาก”

หลานอวิ๋นเจียวตะลึงวูบ จากที่คิดจะพูดก็ขากรรไกรค้างกะทันหัน ร่างกายแข็งทื่อดุจดั่งถูกลงทัณฑ์ด้วยการยิงเป้า ภายในใจเต้นครึกโครมราวจะกระโจนออกมานอกอก หานเซียนอ๋องคนนี้ไม่ใช่พระเอกนิยายฮาเร็มที่เธอเกลียดชังนักหรือไง

'เอาจริงดิ นี่เราทะลุมิติเข้ามาในนิยายฮาเร็มเรื่องนั้นเหรอ!'

เชิงอรรถ

^

"อิงฮวา" (Yīnghuā) ในภาษาจีน (樱花) แปลว่า ดอกซากุระ