#2 - จำไม่ได้

"อาวอมทำอะไรอยู่หรอค่ะทำไมเปิดช้าจัง" พอเขาเปิดประตูออกไปปุบก็เจอกับหญิงสาวที่ยืนยิ้มอยู่น่าห้องเอ่ยถามขึ้น

"..........." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับหญิงสาวแต่อย่างใดเขาเอาแต่ยืนอ้าปากค้างมองเธออยู่อย่างนั้น

"ฮั่นแน่! อาวอมตลึงในความสวยของน้องคลีนใช่ไหมล่ะถึงกับยืนอ้าปากค้างจนแมลงวันจะบินเข้าไปอยู่แล้ว" คลีนคือชื่อของเธอ ฝ่ามืออันเรียวสวยยกขึ้นมาลูบปากหนาๆของชายหนุ่มที่กำลังยืนอ้าปากหวออยู่ตรงหน้าเข้าอย่างจังพร้อมกับพูดแซวเขาออกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่

"เห้ย! อะ.. เอ่อ เมื่อกี้นี้ว่าไงนะน้องคลีน? " วอมตกใจที่อยู่ๆหญิงสาวก็ยกฝ่ามือขึ้นมาลูบไล้ตรงปากของเขา จึงทำให้ชายหนุ่มหลุดจากห้วงภวังค์พลางขมวกคิ้วก่อนจะทวนคำถามขึ้นอีกครั้ง

"ค่ะ น้องคลีนเองอย่าบอกนะว่านี่อาวอมจำน้องคลีนไม่ได้" คลีนอมยิ้มพลางเลื่อนหน้าตัวเองเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับเอียงคอน้อยๆเพื่อรอคำตอบจากชายหนุ่ม

พลั่ก!! ปึก!! กึก!!

"ป่าวเว้ย แล้วมาทำไมมีอะไร" วอมได้ยกมือขึ้นมาผลักหัวหญิงสาวก่อนจะจ้องหน้าคาดโทษถามออกไป

"มาหาอาวอมไงด่าด๊าบอกว่าอาวอมอยู่ห้องข้างๆ น้องคลีนเลยแวะมาดู"

"ดูเพื่อ? ไม่มีห่าอะไรก็กลับห้องมึงไปได้แล้ว"

ปึ้ง!! พอพูดจบเขาก็ปิดประตูใส่หน้าเธอทันที

“อะไรของเขาเนี่ย ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อเลยปิดประตูใส่หน้าเฉยบ้าที่สุด” คลีนบ่นพึมพำก่อนจะเดินคอตกกลับห้องตัวเองไป

คลีนเด็กสาวอายุ 16ปี ลูกสาวคนเดียวของคิมและแนนนี่ เธอมีน้องชายหนึ่งคนชื่อคลูอายุห่างกับเธอแค่หกปีครอบครัวของเธอมีกิจการมากมายหลายคนคงรู้กันแล้วถ้าใครยังไม่รู้ให้แนะนำไปอ่านรุ่นพ่อแม่เอาเนอะ เธอกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมตอนปลายที่โรงเรียนของเพื่อนสนิทผู้เป็นพ่อ เธอมีเพื่อนสนิทอยู่สองคนชื่อปลายกับม่อนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลยันถึงตอนนี้

ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะโคมไฟข้างเตียงนอน ทำให้คลีนที่พึ่งเดินเข้ามาเอื้อมมือลงไปหยิบพร้อมกับกดรับสายก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงนุ่ม

“ฮัลโหลว่าไงม่อน” ม่อนเพื่อนชายคนสนิทของหญิงสาวโทรเข้ามา

“อยู่คอนโด ม่อนมีอะไรหรือเปล่า” คลีนถามม่อนออกไปอย่างสงสัยเพราะเวลานี้ปกติม่อนจะไม่โทรเข้ามาถ้าไม่มีธุรอะไรด่วน

“ได้ๆ แต่เดี๋ยวคลีนต้องโทรขอด่าด๊าก่อน”

หญิงสาวรีบกดวางสายจากเพื่อนชายของตนแล้วกดต่อสายตรงหาผู้เป็นพ่อทันที ตอนเด็กๆพ่อของเธอได้สอนไว้ว่าไปไหนมาไหนตอนกลางคืนต้องโทรบอกทุกครั้งเวลาเกิดอะไรขึ้นจะได้มีคนไปช่วยได้ทันตั้งแต่นั้นมาเวลาเธอไปไหนก็จะโทรบอกผู้เป็นพ่อเสมอ

“ด่าด๊าข๋า น้องคลีนขอไปเที่ยวผับของด่าด๊ากับเพื่อนได้ไหม”

“ค่ะ น้องคลีนจะไม่ดื่มเยอะ”

“ได้ค่ะ แค่นี้นะคะรักด่าด๊าน๊า”

21.00น.

@คลับหรูknกลางใจเมือง

"คลีนแกเช็คเสร็จยังเนี่ย" เสียงปลายเพื่อนสาวคนสนิทของหญิงสาวเอ่ยขึ้น ในขณะที่เธอกำลังนั่งเช็คบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านอยู่ในห้องทำงาน

"ปลายมึงจะเร่งคลีนทำไมว่ะ" ม่อนเพื่อนชายอีกคนพูดแทรกขึ้นพลางทำหน้าหงุดหงิดใส่ปลาย

"เสือก" ปลายไม่พอใจอย่างมากจึงหันหน้าไปด่าม่อนเข้าเต็มๆ

"เสร็จแล้วอย่าตีกัน ไปข้างล่างเถอะ" คลีนรีบตอบกลับเพื่อนทั้งสองคนไปพลางปิดสมุดบัญชีก่อนจะลุกขึ้นเดินลงไปด้านล่าง พอลงมาถึงเธอกับเพื่อนๆก็เดินตรงดิ่งไปนั่งที่โต๊ะข้างหน้าเวทีทันที

ใกล้ถึงเวลาที่หญิงสาวต้องขึ้นไปบนเวทีแล้ววันนี้เธอจะขึ้นไปเป็นดีเจหนึ่งวัน เพราะดีเจประจำร้านได้ลาหยุดไปเลยขาดคน ตามจริงคืนนี้ผู้เป็นลุงหุ้นส่วนของพ่อเธอได้ประกาศงดดีเจไปแล้วแหละแต่เธอกลัวจะเสียรายได้

"ดนตรีสดได้จบลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ต่อไปเตรียมตัวพบกับดีเจสาวคนใหม่ของร้านknกันเลย" เสียงพิธีกรประจำร้านประกาศขึ้นก่อนที่คลีนจะก้าวขาเดินขึ้นไปบนเวที

"สวัสดีค่ะดีเจคลีนนะคะพึ่งมาเป็นดีเจครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยน๊า" หญิงสาวหยิบหูฟังขึ้นมาก่อนจะพูดแนะนำตัวกล่าวทักทายผู้ที่มาเที่ยวในผับแห่งนี้

คลีนยกหูฟังมาสวมแนบหูก่อนจะกดลงที่ปุ่มเปิด จนเสียงเพลงดังสนั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องพลางเลื่อนฝามือลงไปmixกับเครื่องเล่นคอนโทรลเลอร์พร้อมกับกดเพลย์เลื่อนขึ้นลง เธอรู้สึกสนุกมากถึงกับยืนมิกซ์ไปเต้นไปอยู่หลายเพลง

พรึ่บ!! กรึบ กรึบ กรึบ!! หมับ!!

อยู่ๆเสียงเพลงก็ถูกปิดลงก่อนจะมีใครคนนึงเดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับกระชากลากดึงหญิงสาวลงจากเวทีไปอย่างแรง

"อ่ะ..โอ้ยยยเหี้ยใคร" คลีนอุทานออกมาอย่างตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่กำแขนเธออยู่ในขณะนี้

"ทำเหี้ยไรของมึงว่ะ"

.............

อ้าวเห้ยเสียงใครกันน๊า

(เรื่องพ่อแม่ของน้องคลีนแอดจะพิมไว้ให้ด้านล่างนะคะเพื่อใครอยากอ่าน)

#เรื่องมาเฟียจอมโหดแอบรักน้องสาวจอมแก่น = คิม&แนนนี่