ตอนที่ 12 ข้าวสาลีเป็นเหตุ

หลังจากวันที่ไปเยี่ยมบ้านของท่านป้าใหญ่วันนั้น ตอนนี้วันเวลาก็ผ่านไปสามเดือนแล้ว ตอนนี้ข้าวสาลีในทุ่งนาก็เริ่มสุกแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะพร้อมเก็บเกี่ยว ตลอดเวลาที่ผ่านมาอั้นจิ่วได้นำน้ำพุจิตวิญญาณผสมกับน้ำธรรมดาเพื่อนำมารดข้าวสาลีในทุ่งนา ทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นและข้าวสาลีที่ได้ก็เป็นข้าวสาลีคุณภาพดี น้ำพุจิตวิญญาณมีผลในด้านของการบำรุงร่างกายและรักษาโรค 

สาเหตุที่อั้นจิ่วนำน้ำพุจิตวิญญาณออกมารดพืชผัก เพราะต้องการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของครอบครัว อีกทั้งเขาต้องการให้ร่างกายของทุกคนในครอบครัวพร้อมสำหรับเป็นผู้ฝึกยุทธ์และบำเพ็ญเพียร ในโลกใบนี้เขามีครอบครัวที่รัก เด็กน้อยจึงอยากรักษาครอบครัวเช่นนี้เอาไว้ 

หากไม่เปลี่ยนสมาชิกในครอบครัวให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร ในอนาคตข้างหน้าก็จะเหลือเพียงแค่เขาอยู่ตัวคนเดียว เพราะผู้บำเพ็ญเพียรจะมีอายุยืนหลายร้อยปี ยิ่งบำเพ็ญเพียรตบะแก่กล้ามากเท่าไหร่ อายุก็จะยืนยาวมากขึ้นเท่านั้น อั้นจิ่วไม่ต้องการอยู่คนเดียวโดดเดี่ยวเหมือนชาติก่อน 

ถึงแม้ว่าเขาจะมีอาจารย์กับเหล่าศิษย์พี่ แต่หาได้มีครอบครัวพ่อแม่พี่น้องไม่ เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ที่ได้มาด้วยความยากลำบากเช่นนี้เขาจึงจำเป็นต้องหาวิธีรักษาครอบครัวเอาไว้ ตอนนี้อั้นจิ่วอยู่ในขั้นแปลงวิญญาณขั้นกลาง แต่อั้นจิ่วยังไม่มั่นใจมากนักว่าจะสามารถปกป้องครอบครัวเอาไว้ได้หรือไม่ เพราะเขายังไม่เคยออกจากหมู่บ้านและไม่เคยเห็นโลกกว้าง เขาไม่รู้ว่าจะมีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่มากแค่ไหน 

แต่สิ่งหนึ่งที่อั้นจิ่วมั่นใจก็คือตราบใดที่อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้และไม่ไปขัดผลประโยชน์กับขุมอำนาจฝ่ายไหนย่อมปลอดภัย ต่อให้เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรแล้วอย่างไร เขาก็เป็นเพียงชาวนาธรรมดาเท่านั้นไม่ได้คิดที่จะไปเข้าร่วมสำนักเหล่านั้นเสียเมื่อไหร่

ก่อนจะถึงวันเกี่ยวข้าวสาลีเพียงหนึ่งวัน หัวหน้าหมู่บ้านก็มาพร้อมกับลูกชายและหลานชายที่เป็นศิษย์สายนอกของสำนักเมฆา การมาของหัวหน้าหมู่บ้านในครั้งนี้เพราะต้องการข้าวสาลีครึ่งหนึ่งของบ้านสกุลฉือ การเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในครั้งนี้ไม่ง่ายจะได้ผลผลิตมากน้อยแค่ไหน หัวหน้าหมู่บ้านต้องการเอามาเป็นของตัวเองครึ่งหนึ่ง 

เดิมทีติงต้าเหลียงหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ต้องการข้าวสาลีของบ้านสกุลฉือ แต่เป็นเพราะสามวันก่อนที่หลานชายของเขากลับมาจากสำนักเมฆาได้ไปเที่ยวเล่นบนภูเขา ขากลับลงมาผ่านที่นาของบ้านสกุลฉือเข้าพอดี เขาเห็นว่าข้าวสาลีที่บ้านสกุลฉือปลูกเอาไว้นั้นมีเมล็ดอวบอิ่ม รวงใหญ่ นับว่าเป็นข้าวสาลีชั้นเลิศ หากนำไปขายให้พวกเศรษฐีในเมืองคงได้หลายเงิน

การกลับมาที่สกุลติงในครั้งนี้ก็เพราะเงินของเขาหมด เขาต้องการเงินเพื่อไปซื้อโอสถดูดซับเพื่อการฝึกฝน เดิมทีจะรอให้ท่านพ่อนำเงินไปส่งให้ก็รอไม่ไหว เพราะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้จะมีการคัดเลือกศิษย์สายนอกอย่างพวกเขาให้เข้าไปเป็นศิษย์สายใน การต่อสู้เพื่อให้ได้เข้าไปเป็นศิษย์สายในนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ด้วยความสามารถของเขาความจริงแล้วไม่อาจแย่งชิงตำแหน่งกับผู้อื่นได้ แต่เขาเองก็อยากต่อสู้เพื่อให้ได้มา ตอนนี้เขาต้องการเลื่อนระดับไปอีกขั้น แต่ทว่าขาดทรัพยากรในการฝึกฝน 

ศิษย์สายนอกของสำนักไม่ต่างอันใดกับบ่าวรับใช้ในเรือนเศรษฐี พวกเขาแค่อาศัยชื่อเสียงของสำนักคุ้มกะลาหัวเท่านั้นแต่ไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่หรือทรัพยากรในการฝึกฝนเลย วันทั้งวันพวกเขาทำงานจิปาถะ ทั้งตัดฟืน หาบน้ำ ซักเสื้อผ้า ดูแลแปลงสมุนไพร และเพาะปลูก ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาลี ผัก ผลไม้ พวกเขาล้วนต้องทำเพื่อส่งเสบียงอาหารให้สำนัก

เมื่อติงเว่ยซวนเห็นข้าวสาลีของสกุลฉือจึงเกิดความโลภอยากได้เป็นของตัวเอง ข้าวสาลีที่ดีขนาดนี้ย่อมนำความรุ่งเรืองมาให้เขาได้สักระยะหนึ่ง หลังจากนำเรื่องนี้ไปบอกกับท่านปู่ของเขา ท่านปู่เองก็เห็นด้วย เพราะบ้านสกุลฉือเป็นเพียงชาวนาต่ำต้อยไม่มีคนหนุนหลัง พวกเขาไม่มีญาติที่คอยสนับสนุน เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนบรรพบุรุษสกุลฉือได้พาลูกหลานอพยพมาอยู่ที่หมู่บ้านดอกท้อแห่งนี้ พวกเขาหาใช่คนในหมู่บ้านดอกท้อแต่กำเนิดไม่ 

 หลังจากปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็เดินทางมาที่บ้านสกุลฉือทันที พวกเขาหวังว่าบ้านสกุลฉือที่ทั้งยากจน ไม่มีญาติพี่น้อง ในบ้านมีเพียงคนชราสองคน ลูกชาย ลูกสะใภ้ และเด็กน้อยอายุเพียงไม่กี่ขวบ จะต้องยินยอมมอบข้าวสาลีให้พวกเขาแน่นอน หาไม่แล้วตนก็จะใช้อำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านขับไล่พวกเขาทั้งครอบครัวออกไปจากหมู่บ้าน

 ติงต้าเหลียงคิดว่าพ่อเฒ่าฉือรักหลานชายมากคงไม่อยากให้หลานชายลำบาก จะต้องยอมทำตามคำพูดข่มขู่ของเขาแน่นอน อีกทั้งหลานชายของเขายังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ได้เข้าร่วมกับสำนักเมฆา ผู้ใดจะกล้าท้าทายอำนาจพวกเขากัน ถึงแม้ว่าหลานชายของเขาจะเป็นผู้ฝึกตนในระดับสร้างฐานปราณขั้นต่ำก็ตามที ด้วยฝ่ามือเดียวของหลานชายของเขาก็สามารถเอาชีวิตของชาวบ้านธรรมดาได้แล้ว

ด้วยความมั่นใจอันหน้าหนาของคนสกุลติง วันนี้ถึงได้มาข่มขู่คนบ้านสกุลฉือในวันนี้ แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือหากเขากล้าที่จะลงมือกับบ้านสกุลฉือในวันนี้ ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา การที่เขาตัดสินใจระรานบ้านสกุลฉือวันนี้อาจจะเพราะความโลภและความหยิ่งผยองทะนงตนว่าตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญเพียรคนเดียวในหมู่บ้าน ทำให้สกุลติงมีความมั่นใจเป็นอย่างมากว่าบ้านสกุลฉือจะต้องยินยอมยกข้าวสาลีให้พวกเขาแน่นอน

“พ่อเฒ่าฉือชี อยู่บ้านหรือไม่”

“อยู่ ข้าอยู่ข้างใน เข้ามาได้เลย”

เมื่อพ่อเฒ่าฉือชีเห็นผู้ที่มาเยือนบ้านของตนก็รู้สึกสับสนมาก เหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านมาที่บ้านของตน

“หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านหาข้าหรือ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้ารึ”

“ข้ามีเรื่องจะมาหารือกับเจ้า”

“ข้ารือกับข้า หารือเรื่องอันใดรึ”

“เรื่องข้าวสาลีบ้านของเจ้าน่ะ”

“ข้าวสาลีบ้านข้า ข้าวสาลีบ้านข้าทำไมรึ นี่ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องจ่ายภาษีนี่ เท่าที่ข้าจำได้ที่ดินทำกินของข้าที่ได้มาจากการเปิดป่ารกร้างได้รับการงดเว้นภาษีสามปี ตอนนี้เวลาเพิ่งผ่านไปสองปีเท่านั้น แล้วเหตุใดท่านต้องมาหารือเรื่องข้าวสาลีบ้านข้า”

“ข้าวสาลีบ้านของเจ้า เมื่อเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วจะต้องยกให้บ้านข้าครึ่งหนึ่ง ข้าเพียงแค่มาบอกให้เจ้ารับรู้เอาไว้”

“ให้บ้านพวกเจ้า อีกทั้งยังให้พวกเจ้าครึ่งหนึ่ง เจ้าถือสิทธิ์อันใด ที่ดินทำกินก็เป็นของบ้านข้า ข้าไม่ได้ไปปลูกข้าวสาลีบนที่ทำกินของพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าถือสิทธิ์อันใดกัน เหตุใดข้าถึงต้องยกข้าวสาลีที่ข้าปลูกมาด้วยความยากลำบากให้กับพวกเจ้าด้วย ในตอนที่ข้าไปเช่าวัวมาไถนา พวกเจ้าก็ไม่ยินยอมให้บ้านของข้าเช่าวัว แล้วตอนนี้ยังมาหน้าหนาจะยึดเอาข้าวสาลีบ้านของข้า อ้าปากขอครึ่งหนึ่ง ใครให้หน้าพวกเจ้า” พ่อเฒ่าฉือชีพูดออกมาด้วยความโมโห

“ข้าวสาลีของเจ้า ไม่อยากให้ก็ต้องให้ ข้าเพียงแค่มาบอก หาไม่แล้วแม้แต่ข้าวสาลีของเจ้าอีกครึ่งหนึ่งก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ เจ้าอย่าลืมว่าหลานชายของข้าเป็นศิษย์ของสำนักเมฆา หากพวกเจ้าบ้านสกุลฉือแข็งข้อแล้วล่ะก็ อย่าหาว่าพวกข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

“นี่เจ้าจะใช้อำนาจของหัวหน้าหมู่บ้านมารังแกกดขี่ข่มเหงครอบครัวของข้ารึ พวกเจ้านี่มันไม่ต่างอันใดจากโจรเลยสักนิด คำพูดของพวกเจ้าไม่ต่างอันใดกับการปล้นเลย ส่วนที่ว่าเจ้าเอาสำนักเมฆามากล่าวอ้าง ทางสำนักรู้หรือไม่ ข้าจะไปฟ้องร้องทางการ กับทางสำนักเมฆา ข้าไม่เชื่อหรอกว่าทางการจะนิ่งเฉย ยิ่งเป็นหลานชายของเจ้าด้วยแล้ว เอาชื่อสำนักมากล่าวอ้างทำเรื่องไร้ศีลธรรมเช่นนี้ ไม่เท่ากับทำลายชื่อเสียงของสำนักเมฆารึ” อั้นปาเดินเข้ามาในลานบ้านทันได้ยินสิ่งที่หัวหน้าหมู่บ้านพูดพอดี

“เจ้ากล้ารึ อั้นปา ข้าว่าเจ้าอย่าได้หาเรื่องให้ตัวเองลำบากเลย เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าได้มีโอกาสออกไปจากหมู่บ้านรึ ถ้าไม่อยากตายก็จงมอบข้าวสาลีให้พวกข้าครึ่งหนึ่งเสียดี ๆ ข้าให้เวลาพวกเจ้าเก็บเกี่ยวข้าวสาลีสี่วัน ข้ามีทางเลือกให้พวกเจ้าสองทาง หนึ่งคือมอบข้าวสาลี สองคือตาย”

“ข้าก็อยากจะรู้ว่า ใครมันจะตายก่อนกัน จิ๊ จิ๊ จิ๊ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นลมปราณขั้นสูง มีฝีมือเพียงเท่านี้ยังบังอาจมาข่มขู่ท่านปู่กับท่านพ่อของข้า พวกเจ้าลืมเอาสติปัญญาออกมาจากท้องแม่ตอนเกิดรึ ถึงได้ไร้สมองเช่นนี้” 

อั้นจิ่วที่เพิ่งตื่นนอน แล้วเดินออกมาเห็นเหตุการณ์พอดี เด็กน้อยยืนมองตั้งนานสองนานก่อนจะหมดความอดทน ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีมันอีกต่อไปแล้ว ในโลกแห่งนี้ผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ที่มีอำนาจ เห็นทีว่าจะต้องเปิดเผยตัวตนก่อนเวลาอันควรแล้ว

“เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เจ้าช่างสามหาวนัก”

“เวลาข้าง่วง ข้าหาวตั้งเยอะแยะ ไม่ได้แค่สามหาวนะ ออกไปจากบ้านของข้าเลยนะ พวกเราจะไม่ยอมมอบข้าวสาลีให้พวกเจ้าแน่ พวกโจรถ่อย” อั้นจิ่วยืนพิงประตูลอยหน้าลอยตาไล่พวกหัวหน้าหมู่บ้าน

“วันนี้พวกเราจะกลับไปก่อน วันที่พวกเจ้าเกี่ยวข้าวสาลีพวกเราจะมาใหม่”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าเด็กฟันเพิ่งงอก” หลานชายหัวหน้าหมู่บ้านพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อกลับไป

เพราะการโต้เถียงกันเสียงดังชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ บ้านสกุลฉือต่างออกมามุงดู แต่ทว่าพวกเขาไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วยเพราะเกรงกลัวต่ออำนาจของหัวหน้าหมู่บ้าน มีเพียงหวังเถี่ยจู้ที่รีบถือมีดสับฟืนวิ่งเข้ามา แต่เขายังไม่ได้ทำอันใดพวกหัวหน้าหมู่บ้านก็เดินออกจากบ้านสกุลฉือไปแล้ว ในตอนที่คนบ้านสกุลติงกำลังเดินกลับบ้าน พวกเขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“ท่านปู่ เหตุใดพวกเราถึงได้ยอมถอยง่ายนักเล่าขอรับ”

“ข้าเองก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเจ้าเด็กอั้นจิ่วนั่นไม่น่าไว้วางใจ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเยี่ยงไรดี”

“หรือว่าพวกเราคิดมากกันไปเอง ก็แค่เด็กสามขวบคนหนึ่งไม่ใช่รึขอรับท่านปู่”

“เรื่องนี้ช่างเถอะ เตรียมตัวให้พร้อม หากผู้ใดกล้าขัดขวางก็จัดการฆ่าให้หมด หลานชายเจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้”

“ข้ามั่นใจขอรับ”

“ดี กลับบ้านกันเถอะ พวกเราแค่ต้องรอเวลา”